Deprem bölgesine manevi yardım

Onyedi Ağustos''tan bu yana hepimiz deprem konuşuyoruz. Saatlerce televizyonlardan deprem bölgesinden aktarılan haberler takip ediyoruz. Adeta televizyonların başına çakılmış gibiyiz. Görüntüler içimizi burkuyor, yüreklerimizi yakıyor, tansiyonumuzu artırıyor, yüzümüzün rengini solduruyor. Üst üste fatihalar okuyoruz, ölenlere rahmet diliyoruz, dudaklarımız sürekli hareket halinde. Yakınlarımızdan, tanıdıklarımızdan haber alabilmek için telefonlara sarılıyoruz, sağa sola telefonla ulaşmaya gayret ediyoruz, aldığımız haberleri değerlendiriyoruz...

İlk günlerdeki devlet kurumlarının duyarsızlığı ve beceriksizliği herkesi üzmüş, kızdırmıştı. Haklı olarak herkes tepki gösterdi. Devlet kurumlarını organize etmede hükümetin acziyeti kabul edilir gibi değildi. Ama toplumun her kesiminin kendi insiyatifi ile deprem bölgesine koşması, yardımları sel gibi akıtması gözlerimizi yaşarttı. Şükrettik, mutlu olduk.

Deprem bölgesinde olup bitenlerin tüm toplum kesimleri için öğretici olması umulur. Depremin ortaya çıkardığı gerçeklerin her biri kendi başına büyük bir öneme sahiptir. Özellikle bunlar arasında biri var ki üzerinde çokça düşünülmesi gerekmektedir.

Muhtemelen sizin de dikkatinizi çekmiştir, deprem bölgelerinden verilen haberler arasında bir ara din görevlisi sıkıntısı çekilmekte olduğu haberi de vardı. Bununla ilintili olarak içimizi burkan cenazelerin toplu şekilde ve dini vecibeler yerine getirilmeden defnedilmeleri görüntüleri içimizi parçalamıştı. Deprem bölgesinden verilen görüntülü haberler arasında Kur''an okuyanları, hatim indirenleri, manevi bir terapi çabasında olanları maalesef pek görmedik.

Bu durumu İsrail''den gelen kurtarma ekibinden bir yetkilinin şu cümlesi çok iyi özetlemekteydi. Henüz altta ceset bulunan yıkıntılara ağır iş makinalarının sokulmasını protesto eden İsrailliler şunları söylüyorlardı: "Siz nasıl bir milletsiniz? Ölülere bile saygınız yok. Ölülerinizi dozerlere parçalattırıyorsunuz! Bu kabul edilemez!!!"

Bugünlerde herkes depremi konuşuyor. Halkın arasına karıştığımızda depremin ilahi boyutuyla ve manevi bir çerçevede değerlendirildiğini müşahade ediyoruz. Hatta değerlendirmeler 28 Şubat sürecinin irtica ile mücadele boyutuyla birlikte ele alındığını gözlemekteyiz. Bunların sağlık derecesi elbette ki şüphelidir. Ama bütün bunların bize verdiği önemli ip ucu şudur: bu elim olayın manevi boyutu, ilahi merkezli açıklaması önemlidir. Halkımızın itibar ettiği hassasiyetler, kutsallar ve değerler bulunmaktadır. Fakat ne devlet ne de büyük medya bu gerçeği görmemekte milletle olan kopukluğunu bir kez daha ortaya koymaktadır.

Diyanet İşleri Başkanı''nın kendini savunmak için yaptığı açıklamaları dinleyince kamunun sanıldığından daha pozitivist, seküler ve materyalist olduğuna hükmettim. Depremin arkasından ilk Cuma günü camilerde okunan fotokopi hutbelerde neler üzerinde durulduğunu hatırlıyor musunuz? Camilerde para toplamak Diyanet''in yapacağı tek iş olmamalıdır. Seksen bin personeli olan bir teşkilat depremin hemen arkasından başka il ve ilçelerdeki din görevlilerin bir kısmını deprem bölgesinde görevlendirmiş olsa ve acılı insanlar cenazelerini dualarla, Kur''anla, namazla, salavatla defnetselerdi olmaz mıydı? Türkiye bunu başaracak güçte değil mi?

Hristiyan dünyasının özel ayinler yaptığı bir sırada cenazelerin bir kısmının dozerlerle açılan çukurlara atılarak üzerlerinin yine dozerlerle kapatılması, namaz kılınmaması, Kur''an okunmaması hiçbir biçimde kabul edilebilir bir uygulama değildir. Düzen zorunluluk sebebiyle belki mümkündür, ama cenaze sahiplerinin vicdanlarında bunun açtığı yaraların telafisi imkansızdır.

Deprem sadece devletin nasıl bir acziyet içinde olduğunu ortaya koymakla kalmadı daha da önemlisi Din hizmetlerinin ve anlayışının manevi ve ilahi boyutundan nasıl uzaklaştığını da gözler önüne serdi. Depremden herkesin çıkaracağı dersler var, ama en önemlisi devletin ve din hizmetlerini yürütenlerin çıkaracakları derslerin olmasıdır.