Hiçbir şeyin değişeceği yok!

İçinden çıkamadığımız, anlamlandırmakta zorlandığımız, bir yere yerleştirmekte büyük sıkıntı çektiğimiz git geller yaşıyoruz. Bir seviniyor umutlanıyoruz, ardından sevincimiz henüz geçmemişken içimizi karartan, umutlarımızı solduran başka bir gelişme ile yüz yüze geliyoruz. Sıkıntılar, üzüntüler, umutlar, umutsuzluklar, karamsarlıklar binbirine karışmış durumda. Önümüzü görmekte iyice zorlanıyoruz. Neyin ne olacağını, nereye varacağını, ileride nelerin olabileceğini tahmin etmek imkansız gibi!

Depremle birlikte yoğun bir devlet eleştirisine şahit olduk. Hemen herkes "depremden sonra artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağı"nı söylüyor, ilerisi için umutlu sözler sarfediyordu. Devletin acziyetinin, hantallığının, çöküşünün bir ilanı olarak da değerlendirilen depremden sonra devletin ciddi bir restorasyona tâbi tutulacağı ileri sürülüyordu. Bir türlü kabullenilmek istenmeyen toplumun dinamik gücü depremdeki kurtarma ve yardım faaliyetlerinde bütün çıplaklığıyla kendini göstermiş ve devletin ne kadar önünde olduğunu ortaya koymuştu. Bürokrasi toplumun sivil gücüyle bütün çıplaklığıyla birlikte karşı karşıya gelmiş ve "Gerçek Türkiye" karşısında ne yapacağını şaşırmıştı.

Pekçok yetkili bu durumu itiraf etmekten de kaçınmamıştı. Gerçi "Resmi Türkiye" alışkın olduğu refleksini göstermekte tereddüt etmemiş ve sivil gücü manipüle etmek için akla gelmedik bazı tasarruflara girişmişti.

Ama bunun arkasından öyle bir satır indi ki bütün bu dinamik ve umutlandırıcı gelişmeler bir anda son buldu. Belki de yay yeniden eski yerine geri dönmüş oldu. Genelkurmay Başkanı''nın bir grup gazeteciyle yaptığı sohbetteki açıklamaları aslında hiçbir şeyin değişmeyeceğini gösteriyordu. Herkes "Artık hiçbir şey eskisi gibi olamaz" derken Sayın Kıvrıkoğlu''nun konuşmasının cümle aralarında bunun tersi bir anlayışın hakim olduğu gözleniyordu.

Şimdi Yargıtay Başkanı Doç. Dr. Sami Selçuk''un adli yılın açılış konuşmasında çok keskin ifadelerle dile getirdiği hususlar konuşuluyor. Tek başına konuşmayı ele aldığımızda umutlanmak, sevinmek, coşmak ve sorunlardan çıkış ışığını yakalamak noktasında olduğumuzu sanıyoruz. Bu konuşmanın arkasından da pekçok kişi "Bundan sonra herşey eskisi gibi olamaz" demektedir.

Ben, belki de uzun zamandır içinde kıvrandığım karamsar ruh halinden dolayı, ne depremden sonra, ne de Sayın Selçuk''un konuşmasının ardından hiçbir şeyin değişmeyeceğine inanıyorum. Böyle istediğimden dolayı değil, Türkiye''de beklenen değişikliğin tahakkuk etmesinin nerede ise imkansız olduğundan dolayı. Muhtemelen her şey eskisi gibi aynen devam edecektir. Belki toplumun infialini bastırmak için göstermelik bir iki rötüş yapılacak ve sistem hazretleri olduğu gibi, hatta daha da güçlenerek, devam edecektir. Bunun ilk işaretini Adalet Bakanı''nın Anayasa''nın geçici 15. maddesinin artık kaldırılması gerekir açıklamasından da anlıyoruz. 15. maddenin kaldırılması çok, hem de çok önemli, ama yeterli mi? Sayın Selçuk Anayasa''nın toptan meşruiyetten yoksun olduğunu söylemiyor muydu?

Sayın Selçuk''un konuşmasını dinlerken ilk tepkim şu oldu: Sami Selçuk, bu konuşmasından dolayı yarından itibaren akla hayale gelmedik suçlamalara, karalamalara, küçük düşürmelere muhatap olacak, gazete köşelerini bu tür satırlar süsleyecektir. İktidarlarını, ikballerini ve pozisyonlarını mevcut sistemin sorunlu yapısına borçlu olanlar onun söylediklerini ele alınıp üzerinde düşüneceklerine karalamalara yönelmeyi tercih edeceklerdir.

Nitekim öyle oldu! Ertesi günü Hürriyet, Selçuk''un konuşması haberini verirken yazının sonlarına doğru "Fethullahçılar''ın Abant Toplantısı''na katılmıştı", "Dinci dergilerde demeçleri çıkmıştı" gibi suçlayıcı, karalamaya yönelik bir gayret hemen kendini göstermişti. Bu yazıyı kaleme alan kişi neden Sayın Selçuk''un yazılarının daha çok Cumhuriyet gazetesinde yayınlandığını yazmayı ihmal ediyordu? Ne dersiniz? Unuttu mu yoksa?