Camdaki can

Öyle hararetli hararetli gündemi işgal eden konuların benim dikkat çeperimi kolay kolay aş(a)madığını ya da bayatlamadıkça böylesi ''helecanlı'' (!) konuları yorumlamak hususunda pek istekli davran(a)madığımı, bu köşenin okurları gayet iyi bilirler. Bu aksaklığın, bu tutukluğun, genel okurun gazete yazarına ilişkin beklentileriyle uyuşmadığı kesin gibidir. Genel okur, herkesin konuştuğunu konuşmak ister ve herkesin dinlemek istediğini... Gündemin ıskalanması halinde, okurların büyük bir kısmı cama yapışırken, bazıları da yazarla birlikte gündemin dışına çıkıp metruk sahillerde gezinti yapmak zorunda kalırlar; ister istemez bir süre paçalarını sıvayarak ıslak kumlarda dolaşıp çakıl taşı toplarlar.

Sonra?

Sonra yine şehre dönerler, insanların arasına... Geç kalmışlardır, konu kapanmıştır çünkü. Yeniden konuşmayı denerler ama başaramazlar. Artık insanlar başka konuları konuşuyorlardır; yeni şeyler söylüyorlardır, yeni şeyler söylenmesini istiyorlardır; "şimdi yeni şeyler söylemek lâzım cancağızım" filan diyorlardır. Kötü bir duygu olmalı bu birçokları için... geceyarısı evde sigara paketinin boş olduğunu anlamak gibi birşey... cansıkıcı, lânet birşey... insan''ı farketmek yerine, bu insan''ı önceleyenler için... olay yerine bu olay''ı ciddiye alanlar için... gerçekten de cansıkıcı ve lânet birşey olmalı bu.

"Bayatlattıktan sonra konuşmanın kime ne yararı olur?" diye düşünenler olabilir. Şehrin göbeğinde yaşamayı sevenlerin bu tür kaygılarla gerilip gerilmediklerini herkes gibi ben de düşünürüm ve fakat diğerlerinin aksine hiç umursamam. Çünkü bayatlattıktan sonra susmanın hiç kimseye yararı olmuyor.

Işımer''in konuşma metnini yorumlamaya bugün de devam edecektim; meselâ metinde geçen ve fakat basına yansımayan, Fethullah Gülen Hocaefendi''nin yurtdışındaki okullarıyla ilgili (metinde "Fethullah''ın okulları" deniliyor) pasajı tartışacak ve Rusya''daki (!) Türk çocuklarına "Arapça ve Farsça''ya bulaşmış Türkçe" öğretilmesi şeklindeki iddiayı ele alacaktım; evet ...cektim, ...caktım... Fakat olmadı, cama can bulaştı. Benim de keyfim kaçtı: bizde deve çokmuş, ama biz pireyi deve yaparmışız; Arabistan''dan geldi diye herşeyi, her düşünceyi kutlu kılarmışız; bilmeliymişiz ki: deve deveymiş, deveye deve demek için tek kelime (deve) yeterliymiş, çok olurlarsa develer dermişiz.

Ne garip değil mi hayatta kalabilmek için benim şu hikâyeyi "binbir gece" anlatmam gerekiyordu:

-"Harold Amstrong, Türkiye''deki ve Arap ülkelerindeki seyahatlerini anlatıyor: ''Bir Arabın konuşmasını dinleyenler, sanki konuşan kişinin azı dişlerine kemik parçası sıkışmış da onu dilinin tabanı ile sürekli çıkarmaya çalışıyormuş duygusuna kapılıyor insan'' diyor. Türkiye''ye geldiğinde ise, ''Orijinal Tatarca''nın açıklığının devam ettirildiği bir dildir; bana sanki melodi dinliyormuşum gibi geldi, ancak neden kendi dillerinde bir edebiyat yaratamamışlar'' diyerek hayrete düşüyor.

"Harold Amstrong haklıdır. Biliyoruz ki Türkçemizde temel, ana 3000 kelime vardır. Bu 3000 kelimeye 100 ekin, "takı"nın katılması ile ses uyumuna uygun 300.000 kelime türetilebilmektedir. Pekçok ulus bu kadar çok kelime ile konuşmuyor, konuşamıyor. Bizdeki çağdışı kişilerce yönlendirilen Millî Eğitimciler (!) Türkçe''ye özense, özendirse, özüne dönse, Türkçe ile özdeşleşse, o kadar ulusallaşırız. Ne kadar çok kelime ile konuşuyor isek, o kadar çok düşünüyoruz demektir. Arapça''nın kelimeden zengin bir dil olduğu söylenir. Arapça''da deveye üçyüz değişik ad verilir. Bizde de deve çok ama biz pireyi deve yaparız. Arabistan''dan geldi diye herşeyi, her düşünceyi kutlu kılarız. Bilmeliyiz ki: deve devedir, deveye deve demek için tek kelime yeterlidir: deve. Çok olurlarsa develer deriz." (Yalçın Işımer, Açılış Dersi: Atatürk''üm ve Türkçem, "Gülhane Tıp Akademisi 1999-2000 Eğitim-Öğretim Yılı Açılış Töreni" içinde, sh. 67, GATA Basımevi, 27 Eylül 1999)

Evet, Işımer''e bu kez hak veriyorum: Bizde deve çok!

Fakat hiç kıymeti yok!