"Kuştu gitti muhabbet"

GATA''nın açılışı sırasında diş tabibi bir tuğgeneral tarafından yapılan konuşmanın içeriğine birçok kimse gibi ben de gazetelerde yer alan haberler vasıtasıyla muttali oldum. Ruhumu muazzeb eden o meş''ûm satırları defalarca okudum... okudum... bir daha okudum. VE kahrettim, veylettim, semâ çökse de bu aczden, bu utançtan kurtulsam dedim kendi kendime... Konuşmacının bilgileri yanlıştı, yorumları yanlıştı... Türkçesi yetersiz, üslûbu ise kamuoyunun huzuruna çıkan bir kimse için fevkalâde kışkırtıcı ve o denli de düzeysizdi. Her müslüman için örneklik teşkil eden/teşkil etmesi gereken "Bedir ashabı"na akıl almaz, had tanımaz hakaretler ediliyor; millî şâirimiz Mehmed Âkif hakkında ilimden/irfandan biraz nasibi olanların bile kabul edemeyeceği derecede ithamlarda bulunuluyordu.

Bilgilerin yanlış olduğu yerde yorumları tartışmak abesle iştigal demek olacağından, önce konuşmacının bilgilerini hesaba çekmek, sonra da yorumlarının ne denli âfakî olduğunu kendisine göstermek gerekirdi. Üslûbun düzeysizliği ise bir başka sorundu. Mukaddeslerinizi açıkça ve insafsızca aşağılayan, hassasiyetlerinize saygı göstermeyen, "saygı göstermek" ne kelime, kaale bile almayan bir kimseye ne denebilir, ne söylenebilir, nasıl ve ne sûrette ithamlarına karşılık verilebilirdi?

Çarşamba gecesi STV''de Münib Engin Noyan''ın Kapılar ve Köprüler programını izlerken, zihnimde işbu suâllerin cevabını aramakla meşguldüm ve doğrusu, bu meseleye temas edeceğine de hiç mi hiç ihtimal vermiyordum. O sâkin ve pürüzsüz sese âniden yakalanıverdim. Doğrudan doğruya konuya girdi ve gayet düzeyli bir biçimde söylenmesi gerekenleri söyledi, verilmesi gereken cevabı verdi. Öyle candan, öyle gönülden, öyle cân u gönülden konuştu ki "Lütfen bu milleti incitmeyiniz" dediğinde gözyaşlarını tutamadı. (Sanıyorum hiçbir irade öyle bir durumda, incinmiş bir gönülden akan gözyaşlarını engellemeyi beceremezdi.) Fakat susmadı da... Konuşmasını sürdürdü, hem de ironisini artırarak...

Hani "hislere tercüman olmak" diye bir deyimimiz vardır, Münib Engin Noyan da o gece -deyimin tam anlamıyla- milletin hislerine tercüman oldu; belki tarihî bilgiler vermedi, birtakım belgeler sunmadı, Âkif''i anlamak için en azından edib olmak gerektiğinden filan söz etmedi ama daha önemli bir şey yaptı: gönlünden geldiği gibi konuştu... Hesaplanmamış, kurgulanmamış bir konuşmaydı onunki. Üstelik bir önceki programına atıfla üslûbunun sertleştiğine dikkat çeken televizyon eleştirmenlerine hak verip bundan böyle daha dikkatli olmaya çalışacağını ifade ettikten hemen birkaç dakika sonra...

Programının önceden belirlenmiş konusu, "Din hayatın neresinde?" suâline cevap aramak idi ve Münib Engin Noyan, en nihayet bu suâli de şöyle cevapladı: "Din hayatın ta kendisidir!"

"Hayat din''in neresinde?" itirazı karşısında geliştirilen savunmacı yaklaşımlarla öğütülmüş koca bir asrın sonunda soru(n) şimdi tersine çevriliyor ve İslâm''ın hayatın ta kendisi olduğu söyleniyordu.

Noyan''ın çığlığına tanıklık ederken, zihnimde tasarladığım o ciddi yazıyı yazmaktan çoktan vazgeçmiştim bile. Ne Âkif dosyasını açmama gerek vardı; ne Arap milliyetçiliği hikâyesini ele almaya... Rıza Raşit, Al Azhar gibi İngilizce broşürlerden aktarılma bilgilerin yanlışlığını düzeltmeye de gerek yoktu artık. Ebabil kuşları yardımsever kuşlar değildi; Galileo yakılarak öldürülmemişti; Âkif de bir tefsir hazırlamayı aklının ucundan dahî geçirmemişti. Hal böyleyken kalemimin ucunu kırmış, musahhihliği yeğlememiştim. Pekâlâ şimdi de böyle yapabilir ve gönülden kopan bir çığlığın yeterince duyulabilmesi için bir süre susmayı deneyebilirdim.

Denedim de nitekim... Fakat haksızlık karşısında değil, hakkın tecellisi için... "Nûr istiyoruz... Sen bize yangın veriyorsun/"Yandık'' diyoruz... Boğmaya kan gönderiyorsun!" mısrâlarını bir kez daha tekrarlamamak için... Gerek de kalmadı; zira şâir bir dostumun deyişiyle "Kuştu gitti muhabbet"...