Dedikodu değil, siyasi tarih

Mahkemenin kabulünden hemen sonra Ergenekon İddianamesi''ne koşanların ilk yaptığı işin ne olduğunu tahmin etmek zor değil: Bir arama motoru marifetiyle kendi isimlerini aramak... 900 küsur sayfalık Türk siyasi hayatının bugününe dair bir metin bu ve tabiatıyla her sayfasında onlarca isim de yer alıyor. Arayanların çoğu kendilerini iddianamede buldu.

Kimi sivil-asker kişiler tarafından arkasından çekiştirildiğini ve çetenin hedefi olarak seçildiğini bir kez daha öğrendi; kimi ise kendisine yakışan işlerin içinde olduğunun savcılar tarafından bilindiğini ve bundan böyle ilgilenen herkesin aynı bilgilere sahip olacağını...

Bakmayın siz, özellikle telefonda geyik muhabbeti yapılırken ağa takılan dedikodulara, ya da ''e-posta mektupçusu'' anonimliği arkasına sığınarak yapılan tezvirata; onlar kalabalık metin içerisinde gazetelerin ''magazin'' sayfası işlevi görüyor. Daha önemli bir işlevleri de, dikkatleri bazı kişilerin üzerine çekmek...

Onlara takılıp kalır veya yapılan protestoları fazla önemsersek, Ergenekon davasını yürüten savcıların geceli-gündüzlü mesailerini bir kalemde harcamış oluruz. Oysa biraz dikkatli okuyan herkesin rahatça görebildiği gibi, ''2. İddianame'' Türkiye''nin yakın dönemine projektör tutuyor. Projektörün kuvvetli ışığının aydınlattığı bölgeler ülkemizin ne büyük bir varta atlattığının kanıtlarıyla dolu.

Askerlerin görevi yurdu düşmanlara karşı korumaktır; anayasa da ilgili mevzuat da görev tanımını böyle yapıyor. İç Hizmet Yasası''nın “Cumhuriyet''i koruma ve kollama görevinden” söz eden ünlü 35. maddesi de, aslına bakılırsa, Cumhuriyet''in dış düşmanlar tarafından tehdit altına düşürülmesi durumundaki ''koruma ve kollama'' göreviyle ilgili.

Yoksa, her “Yok mudur kurtaracak bahtı kara mâderini?” sorusu işitildiğinde ''kalk borusu'' çalınacak ve varolan iktidar tepe aşağı devrilecek değil ya? Hiçbir ülkenin yasal çerçevesi kendi silâhlı kuvvetlerine ''darbe yapma'' kolaylığı sağlayacak maddeler içermez. Bizim mevzuat da içermiyor.

Bir ara ''Ata''nın Bursa Nutku'' safsatası kullanılarak savunulurdu ''müdahale görevi''; sonra nasıl olduysa ''İç Hizmet Yasası''nın bir maddesi ''bahane'' haline getirildi.

İddianame metni kıraati sizlerde hangi hissi uyandırdı? Korku, endişe, kaygı, dehşete kapılma, üzüntü, acıma, alay? Kendi hesabıma ben çevirdiğim her sayfada bu hislerden en az birini yaşadım. Her sayfanın sonunda da bana bunu yaşatanlara ''en samimi hislerimi'' ifadeden geri durmadım. Halkını küçümseyen, yandaşına her türlü kolaylığı sağlarken ''karşı'' bildiğine en kötü sıfatları uygun gören bir zihniyete saygı duymam beklenmemeli.

Sadece küçümsese halkını yine de razıyım, onu ''düşman'' gördüğünü de anlıyorsunuz çeteleşme süreci içerisinde yer alanların... Kendi gözetimi altına giren yerlerde ''faili meçhul eylemler'' işlenirken sesini çıkartmamasının sebebi bu; birkaç düşman eksin olursa olsun tavrı bu... Ya da, “28 Şubat erken bitti, 10-15 yıl daha sürmeliydi” derken kast ettiğinin can yakacak uzun bir süre iktidarda kalma özlemi olduğunu fark ediyorsunuz.

Hani ülkenin en akıllı, en dürüst, en itibarlı unsurlarından meydana gelmiş bir çete olsa bari oluşturdukları, ne gezer! Servetinin kökeni şaibeli tiplerin hepsi sağa bakıp hizaya geçmişler; besbelli beklenen olunca torbalarını biraz daha dolduracaklar. Her mesleğin en sıradan, en basit unsurları çeteye yazılmış; içlerinde bir tane parlak, göz kamaştıran, örnek teşkil edebilecek isim yok...

Dinleme ağına takılan geyik muhabbetleriyle ''e-posta mektupçusu'' anonimliği arkasına sığınarak yazılmış tezviratı ne yapacağız peki? Çoğunun doğru olmadığını yakından bildiğimiz gazetelerin magazin haberleri türünden sayacağız onları; herhangi bir yere mesaj olsun diye mi araya sıkıştırıldığı merakını elden bırakmadan okuyacağız.

İddianamenin ikinci cildi de Türkiye''nin yakın siyasi hayatının özeti sayılabilir.