"Yağcı" üç liberal yazar!

“Mahalle baskısı”nı tamam deşelim, eğelim, bükelim ama şu “medya baskısı”nı da “teşrih masası”na yatıralım.

“Medya baskısı” öyle bir baskıdır ki, karşısında ancak şahsiyeti haysiyetle donanmış olanlar durabilir..

Özellikle bazı köşe yazarlarına karşı bazı gazetelerde son günlerde öylesine bir psikolojik harekat başlatıldı ki, pes yani.. (Ben de, köşe yazılarında yazıldığında ifrit olduğum “pes yani..” ibaresini kullandım ya, pes yani!.)

Neymiş; Salih Memecan, Engin Ardıç, Emre Aköz gibi bazı liberal yazar ve çizerler Ak Parti''yi destekliyormuş..

YÖK''e, askeri vesayete, 367 hokkabazlığına karşı çıkan bu yazar ve çizerleri kamuoyunda “Ak Parti muhibbi” olarak gösterenlerin tek bir amacı var; o da yıldırmaktır..

Oysa bu demokrat isimler, Ak Parti daha kurulmadan önce de aynı demokratik görüşleri cesaretle savunuyordu.

Şu örnek herhalde yetecektir.. Yıl 1985.. Nokta dergisi bir kapak yapar.. Ve bu kapağın üstünde, montajlanan bir fotoğraf vardır..

İstanbul Üniversitesi''nin Beyazıt''taki ana kapısının üzerine YÖK Başkanı İhsan Doğramacı oturmaktadır.. Doğramacı, üniversitenin içine etmektedir!

Aynı yıllarda ise, bugün YÖK''ü cansiparane savunan Emre Kongar sırf sakalına müdahale edildiği için üniversiteden istifa etmiştir!

Engin Ardıç''ın, “Doğru Söyleyeni Dokuz Köyden..” isimli kitabında anlattığı üzere işte o kapağın mucidi Engin Ardıç ile Salih Memecan''dır..

(Yeri gelmişken belirteyim: Engin Ardıç''a Doğan grubunun koyduğu ambargo, işte tam da medya baskısının ne olduğunu gösteren ciddi bir örnektir..)

O dönemde TMSF isimli bir kurum olmadığı gibi Ak Parti diye bir parti de yoktur..

Abdullah Gül, Cidde''de bir bankada çalışmakta; Tayyip Erdoğan ise İstanbul''da % 2 oy alan bir partinin oy oranını % 4''e çıkarmak için, baskı yapmaksızın mahalle mahalle dolaşmaktadır.

Bu köşede Ak Parti hükümetinin başarılarından sıklıkla söz ediyorum. Örneğin; bölünmüş yol uygulaması, sağlıktaki radikal reformlar, özelleştirme, yabancı sermaye, Köydes ve Beldes projeleri, ekonomideki dinamizm, derslik sayısındaki artış, dış politikadaki stratejik açılımlar bu hükümetin muazzam başarılarıdır.

Ancak birisi bana kalkıp “Bu hükümetin başarısız olduğu alanları say..” dese İstanbul''daki köprü trafiğinin azaltılmasındaki zafiyeti ilk üçe koyarım.

Yukarıda dikkat edilirse “İstanbul trafiği” demedim “köprü trafiği” dedim..

İstanbul trafiğinin 4-5 yılda çözüme kavuşmayacağını biliyorum; çünkü İstanbul gibi sürekli göç alan bir kentin trafik sorununun çözümü muazzam bir kaynak gerektirmektedir.

Ama “köprü trafiğinin” minimize edilmesi için bir iki imzanın atılması yeterli olacaktır.

(Gerçi, gişelerin şehir dışına kaydırılması neticesinde yıllık takriben 500.000.000 YTL bir kaybın doğacağı açıktır.. Ancak bu kaybın, iki yaka arasındaki ekonomik sirkülasyonun artması neticesinde amortise edilmesi muhtemel hatta mümkündür..)

Şunu daha iyi fark ettim ki, OGS ve KGS''nin mevcudiyeti trafiği azaltmadığı gibi gişelerin toptan kaldırılması da rahat geçişi sağlamayacaktır.

Asıl çözümün şu olduğunu düşünüyorum..

Otoban ve köprüdeki şerit sayısını fark edenler şunu hatırlayacaktır..

Şerit sayısı diyelim ki dörder şeritten sekiz şerit..

Tam köprüye gelmek üzereyken şerit sayısı birden (gişelerden dolayı) 10-12 şeride çıkıyor.

Dolayısıyla yol “bombeleşince” araçlar dağılmış oluyor ve köprü üzerindeki şeritler aniden üçe düşünce bu araçlar bu kez “daraltılmış” yolun tam başında sıkışmaya başlıyor.

Ve üç şeritli yola girilmesine rağmen bu aşamadan sonra trafik rahatlıyor..

Dolayısıyla, çözüm şudur:

Bir: Gişeler Gebze ve Silivri''ye taşınmalıdır.

İki: Gişelerin olduğu geniş alan otobandaki şeritlerin sayısı ne kadar ise o kadar sayıya indirilmelidir.

Yani şeritlerin dörtten onikiye, onikiden tekrar dörde inmesi yerine dörtle başlayıp dörtle bitmesi trafik akışkanlığını sağlayacaktır.

Aksi halde saat dörtten onikiye kadar trafikte kalmanız ve tansiyonunuzun da onkiden yirmiye çıkması kaçınılmaz olacaktır!