Aynaya bak aynaya!

ABD Başkanı Obama, dört yıl önce ayetlerle süslediği Kahire konuşmasında, Müslümanlara zeytin dalı uzatırken demokrasi de vaaz etmişti. Babası Müslüman, Afrika kökenli ABD Başkanı, Batı''yla esaslı bir diyalog'' için İslam ülkelerine umut olmuştu. Ancak Obama, dört yıl sonra Mısır''ın seçilmiş ilk cumhurbaşkanını darbeyle alaşağı ederken esaslı bir yalancıya dönüştü.

Kahire konuşması gibi, Arap Baharı''nda diktatörlere karşı halkları desteklemesi de boş çıktı Obama''nın. Ne darbeye ''darbe'', ne de cunta katliamına ''katliam'' diyebildi.

Obama yönetimi ''Model ortak'' Türkiye''de de Taksim kalkışmasına destek verdi. Ayrıntılara boğmayalım, tam 17 kez iktidarı hedef alan benzer açıklamalarla kendi çapında bir rekora imza attı…

Abdülkadir Selvi, Yeni Şafak''taki dünkü yazısında Washington''da Neo-con''ların ipleri eline almasıyla yaşanan bu değişikliği ''ABD fabrika ayarlarına geri döndü'' tespitiyle özetliyor.

***

Bölge ülkelerine karşı konsept değiştiren ABD''nin Tahrir darbesi, tarihlerinde sadece bir yıl demokrasi gören Mısırlıların, ''öldürmeden direnmeyi'' seçmesiyle büyük bir ironiye dönüştü. Katliamlara rağmen süren direniş, Müslüman coğrafyayı da yönetimlerini de şekillendirecek bir potansiyel barındırıyor şimdiden.

İşte bu riskin varlığı, körfez sermayesinin kiralık Generali Sisi ve cuntasını da, ABD''yi de Avrupa''daki destekçilerini de panikletti. Müslüman Kardeşler karşısında başarısızlık ihtimali belirdikçe, sivil direnişi kırmak için yandaş kalabalıkları sürdüler meydanlara. Mısır halkını iç savaşla korkutup, katliamlarla durdurmaya çalıştılar. Olmadı. Alçakça stratejileri kanlı ellerine yapıştı!

***

Darbenin her türlüsünü yaşayan bizler, Tahrir''deki gibi alçakçasını görmemiştik. Buna rağmen ''Darbe yaptılar ama bir sorun niye yaptılar'' diyerek, sırf Erdoğan''a muhalefetten cuntaya ''ama''larla destek veren kesimler kanlı strateji karşısında da zerre miskali şaşırmadı. Yüzlerce kişinin katledilmesi de umurlarında olmadı!

Mısır''da darbe olmuş, demokrasi tecrübesi ayaklar altına alınmış, bu da umurlarında değildi aslında. Asıl mesele ''yeni konseptte'' Mursi ve Müslüman Kardeşlerin devrilmesinin ardından sıranın Erdoğan''ı yıpratmaya gelmesiydi.

28 Şubat''taki mevzilerine dönüp ateş etmeye başladılar.

İşin ilginç yanı ''darbeci'' olarak algılanma pahasına hatırı sayılır bir muhafazakar yazar, aydın kitlesi ve medyası da ateş edenler arasındaydı. Muhalif sol-liberal destekle hükümeti eleştirme ötesinde Başbakan''a ''görev yapabilir'' raporu almayı önerecek kadar alçaldılar.

En acıklısı ise bu süreçte hükümeti Batı''ya ispiyonlamayı sistematik hale getirdiler. Adaviyye''ye destek mesajı gönderen Erdoğan''ı Hitler''e benzeten The Times''taki Hollywood bildirisini aratmayacak haberlerle sanki CNN, BBC, Reuters''in yerli versiyonu gibiydiler. ''Diktatör Erdoğan'' metaforuna katkı yaptılar.

Bu cenahın yorumcuları Müslüman Kardeşlere ''Musa, Firavunun ayağına gitti, siz de cuntayla görüşün. Bizden destek beklemeyin'' diyecek kadar kendini kaptırdı. ''Zalimle zalim olmayın, iç savaş çıkmasın'' temennisi iyi güzeldi de kurbana el sıkış dediği tecavüzcülerin ABD ve İsrail olduğunu yazmadılar. Cuntanın direnişi kırmak için kullandığı iç savaş kozu, onların kaleminden iktidara ''Adeviyye''ye destekten vazgeç ülke karışırsa bir sorumlu da sen olursun'' mesajına dönüştü.

Mısır''da darbeye direnişi ve cuntanın katliamını yorumlarken bile İhvan''a, ''Hesapsız hareket etmeyin, İslam dünyasının demokratikleşmesini engellemek isteyenlerin ekmeğine yağ sürmeyin'' gibi tavsiyeleri yeğlediler.

Nerede ''Müslüman kardeşler demokratik değil. İslami bir hareket'' diyen uzman varsa mikrofon uzattılar… Sanki Mısır''da darbeyi ABD, İsrail ve General Sisi değil, İhvan yapmıştı…

***

Demokrasilerde iktidar eleştirisi vazgeçilmez haktır. Demokrat olmayanlar için bile… Ancak eleştiri yaparken ilkeli ve adaletli olmak çoğu zaman bu hakkın kendisinden daha önemlidir.

Bernard Shaw, ''Birisini tenkit etmek istersek en münasip yer aynamızın karşısıdır'' diyor.

Aksi durumlarda Sabah''tan Mehmet Barlas''ın ''28 Şubat''ta atanmış Mesut Yılmaz''a sergilenen muhabbet ve hoşgörünün şimdiki seçilmiş Başbakan Erdoğan''dan niçin esirgendiğini anlamakta zorlanıyorum'' sorusuna muhatap olursunuz?

Sahi 28 Şubat''taki pozisyonlarından rahatsızlık duyuyorlar mıdır?