Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
42

Bildirimler

Hüzünlü gurbetteki Hak dostunun ikametgâhına uğradım. Ayrılığın hüznü çökmüş her bir eşya hazin hazin hıçkırıyordu. Gurbette Ramazanı ne zorluklarla ne hicranlarla geçiyordur.

Geçen gün hüzünlü gurbetteki Hak dostunun Altunizade''deki ikametgâhına uğradım. Oturduğu yer bomboştu. Kanepeler kederliydi. Üzerine ayrılığın melali çökmüş her bir eşya hazin hazin hıçkırıyordu.

''Havuz tehi, bülbül hâmuş''

Gözlerim şahitlik etti gönlümün hazin ağlamalarına. Gurbette Ramazan ne hicranlarla geçiyordur diye düşündüm.Eve geldiğimde Osman Şimşek Bey''in Yanık Yürekler kitabından ''Hüzünlü Gurbet''in Buruk Ramazanlar bölümünü yeniden okudum.

Gidebildiğimiz günlerde pek çoklarına bizim de şahit olduğumuz hazin hatıralar doldu gönlüme.

Kutlu ay ufukta göründüğünde ne zorlukla oruç tuttuğunu bilen sevenleri, günlerin kısa olduğu bir bölgeye gitsek teklifinde bulunur ise de; "böyle bir şey caiz olsa da oruca hile karıştırma sayılır gibi geliyor bana, şu ahir ömrümde Allah''tan utanıyorum" derdi.

Doktorların; "Efendim oruç tutmanız tehlikeli olabilir," telkinlerine de;

"Doktor bey ben asıl oruç tutmazsam ölürüm" diye cevap verirdi. .

Hemen her gece bir iki saat dinlendikten sonra kalkarak , hiç aksatmadığı teheccüd namazını kılıp ümmet-i Muhammed (s.a.v) için uzun uzun dualar etmek âdetidir.

Hele Ramazanın son on günü gecelerin kirpikleri uyku nedir bilmez.

Hemen her gece sahur vaktinden 45 dakika önce kapısı salona açılan odasından çıkar. Sahur yemeği ile birlikte, elindeki insülin ve diğer ilaçlarla gün boyu şeker ve tansiyonunu dengede tutabilmek için çabalar.

Bazen gözlerini kapayıp kendini Anadolu''da ya bir şadırvan başında ya da saf bağlamış pırıl pırıl insanlar arasında hayal eder. Bulunduğu yerde Süleymaniye, Sultan Ahmet, Fatih gibi mabetler, minareler, mahya ışıkları yoktur. Gürül gürül mabetlere koşan insanlar da yoktur.

Bazen televizyondaki sahur programlarıyla teselli olur. Okunan ezan ve Kur''anları dinler. Samimi konuşan insanları dinledikçe mutlu olur. Dünyanın dört bir yanına yayılan Işık Süvarilerinin fedakârlıklarını gördükçe duygulanır, hayır dualar eder.

Hele ömürlerinin baharındaki evlatlarını yâd ellere yollayan fedakâr anne-babaları gördükçe, evlatlarının ardından bir ağıt gibi yükselen samimi sözlerini dinledikçe gözyaşlarını tutamaz.

Sahur sonrası okunan mukabeleyi gözleri kapalı huşu içinde dinler.

Sonrasında gücü yettiği kadar misafirlerle ilgilenir, yapılacak işleri konuşur, dert dinler.

Öğle namazından sonra halsizlik kendisini bütünüyle hissettirmeye başlar. Ayağa kalkacak derman bulamaz. Çoğu zaman namazını en arka safta zorlukla tamamlar.

Ramazanda bütün dünyada ki Işık Süvarilerine can suyu gibi gelen ikindi sohbetlerine ara verilir. Gurbetin sarışın ikindilerine yağan bereketli yağmurlar bir aylığına kesilir.

Gün guruba kayınca artık başını taşıyacak mecali kalmaz. Herkes yanındaki hurma ve suyla o ise elindeki insülin iğnesiyle iftarı bekler.

Ah o iftar vakitleri... Hüzünle hayranlığın iç içe girdiği anlar...

Oturduğu yere yaslanır, başı bir tarafa düşmüş vaziyette durup ezanı bekler.

O anda bile dudakları kıpırdar durur.

Etrafındakilerin;

"Ne olur Allah''ım! Sadece senin rızanı arayan ve ona ulaşmak için bunca sıkıntıyı şerbet gibi yudumlayan şu kulunun dualarını kabul eyle" dediklerini duyar gibi olursunuz.

İftar sonrası daha orucun sarsıntısı geçmeden talebelerle ders okumaya başlar.

Teravih namazını odasında bir başına hatimle kılar. Onu teravihi kılarken görme şansınız varsa çevresini saran deruni havayı hissetmemeniz mümkün değildir.

Oldukça uzun süren kıraatini gücü yettikçe ayakta tamamlar. Bazı teravihlerde dört cüz okuduğu bile olur. İnsan ister istemez kendi namazlarını yeniden düşünür.

Bir gece odasından oldukça erken bir vakitte her gece ruhların, mor pembe ışıklarla kuşatıldığı, ötelerden gelen esintilerle beslendiği, seccadelerin gözyaşlarıyla ıslandığı o bereketli salona çıkmıştı.

Ana yüreği kadar sıcak salonda üç beş gönül eri namaz kılıyordu. Işıklandırılmış dünya haritasından loş mavi bir ışık yayılıyordu etrafa. Başını duvara dayadı. Yorgun ve bitkindi. Yitiğini arıyor gibi bir hâli vardı. "Konya''dan biri var mı" dedi. Diğer odadaki Konyalı doktoru çağırdılar. Doktor Bey, "Sizin orada şu boyda, siması şöyle, kılığı kıyafeti böyle, " birisi var mı?" dedi. "Böyle birini hatırlamıyorum efendim" dedi doktor bey. Aradan üç-beş gün geçmişti ki doktor bey elinde bir dosya ile geldi.

Dosyadaki fotoğrafları bir bir Hak dostuna göstererek; "Efendim aradığınız zat bunlar arasında var mı?" dedi.

Hak dostunun bir fotoğrafa mıhlandı mübarek gözleri. Parmağını bir resmin üzerine koyarak; "İşte! Aradığım zat budur, bu zatı tanıyor musunuz doktor bey?" diye sordu.

Doktor bey anlatmaya başlayacaktı ki birden durdu.

Efendim! Bu zatı size anlatacağım ama Allah aşkına gecenin o saatinde onu neden sordunuz, tanımadığınız bir zatla neden bu kadar alakadar oldunuz?" dedi.

"O gece bir rüya gördüm. Her devrin büyüklerinin toplandığı, her devrin sahiplerinin sırayla söz aldığı bir yerdeydim. Sıra asrımızın büyük çilekeşi, büyük dava adamına gelmişti.

Ayağa kalkıp konuşmaya başladı. Ses tonundan, duruşundan çok hasta olduğu belliydi.

Ara sıra bir yere tutunma, birisine dayanma ihtiyacı hissediyordu.

Her sendeleyişinde işte bu zat yerinden bir ok gibi fırlıyor ve büyük çilekeşe destek veriyor, düşmesine mani oluyordu.

Oysa asrımızın en meşhur âlimleri, önde gelen dava erleri, iman hizmetine sahip çıkanların ilkleri de o mecliste bulunuyordu.

Ne var ki asrın sahibi hiç birine değil de işte bu zata dayanıyor ve ondan destek alıyordu. Bu manzarayı görünce "bu zat kim ki yüce Hak dostu ondan destek alıyor ondan güç ve kuvvet alıyor?" dedim.

Bu zatın Hak katında makbul bir insan olduğu ve duasının alınması gerektiği hissi doğdu içime. Onu makbul bir kul haline getiren bir yanının olduğunu ve bunun nazara verilmesi gerektiğine kanaat ettim.

Göz pınarlarından taşan yaşlar, Konyalı rakik doktorun yanaklarından süzülürken;

"Efendim o bizim terzi ağabeyimizdir. Kendisini yirmi senedir tanırım. Onca yıldır hep iman hizmetinde koştuğuna şahidim. Ailesini zar zor geçindirir, fakircedir.

Toplantılarda en arkada bir yerlere oturur, sessiz, sakin durur.

Konuşmacı kardeşimizin; ''Ağabeyler! Şu kadar burs bulamazsak şu kadar talebeye nasıl bakarız, bu binayı bu yıl yetiştiremezsek Allah''ın bize bir emaneti olan şu kadar talebeyi nerede barındırırız, bahtınıza düştük...'' gibi sözleri duyulunca bazen salonda derin bir sessizlik olur herkes başını öne eğer. Herkesin sustuğu herkesin başını önüne eğdiği bir anda, işte o anda o ana değin hiç varlığı bile hissedilmeyen Terzi Ağabey''in sesi yankılanır salonda;

''Yiğidim! Şimdiye kadar hizmetleri biz mi yaptık sanki. Hangi okulun, hangi yurdun temeli önceden hazır edilen bir parayla atıldı. Biz temellerde harç yerine gözyaşı, dert, ızdırap ve sancı kullanmadık mı? Darda kalıp dua dua yalvardığımızda Allah''ın yardımını yanı başımızda bulmadık mı? Hiç merak etme sen bunları da buluruz...'' diyerek bir aslan gibi kükrer ve hizmetin ortada kalmasına mani olur."

Doktor bey anlatırken gözü yaşlı Hak dostu çok duygulanır. İç çeke çeke ağlayarak; "Demek ki o dostumuz sadıklardanmış, sıdk makamına ulaşmış, demek ki asrın çilekeşi Nur Adam''ın ona dayanması ondanmış. Doktor bey yerinizde olsaydım ziyaretine gider, duasını alırdım diğer arkadaşları da onun gibi sadık olmaya çağırırdım."

***

Geçen gün hüzünlü gurbetteki Hak dostunun Altunizade''deki ikametgâhına uğradım. Kanepeler kederliydi. Üzerine ayrılığın hüznü çökmüş her bir eşya hazin hazin hıçkırıyordu. Gurbette Ramazanı ne zorluklarla ne hicranlarla geçiyordur diye düşündüm.

Gözlerim şahitlik etti gönlümün hazin ağlamalarına

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...