Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
43

Bildirimler

Yol boyunca, karanlığı yırtarak korkunç gürültülerle yükseklere indirmeler yapan yıldırımlar, bereketli bir sonbahar yağmurunun habercisi gibiydi...

Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı''nın ''Uluslararası Aile Konferansı''na ve Diyalog Avrasya Platformu''nun “Avrasya Aydınları Buluşması”na katılmak için Antalya''nın Tekirova Koyu''ndaki Rixsos Otel''e vardığımızda vakit yatsıyı çoktan geçmişti.

Toros Dağları''na doğru bakan odama yerleştikten az sonra yağmur, önce rahvan atlar gibi, daha sonra da doludizgin küheylanlar gibi koşmaya başladı.

Bir yağmur serinliği sardı sahili.

Yağmur altında duşa durmuş ağaçların ıslak yaprakları, bahçe lambalarının loş ışıklarında gülümsüyordu.

Yağmur, içimdeki hatıra yüklü bulutları harekete geçirdi.

Hayalim, öğrencilerimle kamp yaptığımız yirmi beş yıl öncesinin o güzel günlerine gitmişti. Hemen her yaz bir ayımız, bu cennet köşesi asude koyda geçerdi.

Öğrencilerimle geçen o hisli, o hülyalı gün ve geceler, çok eskilerde kalmış tatlı bir rüya gibi yeniden gözlerimin önüne geldi.

Mazinin gürül gürül çeşmeleri hatıraların tatlı şırıltılarıyla coşm.uştu.

Çadırlarımız, mutfağımız, misafirlerimizi ağırladığımız kamış kulübemiz; açık hava mescidimiz...

Sevginin, küçük bir çocuk gibi çıplak ayaklarıyla sahilde koşuşturduğu günler...

O zamanlar buralarda tatil köyleri, oteller yoktu.

Her sabah, güne duş alarak başlayan al yazmalı bir dilber gibi, kızıl-lacivert sulardan güneşin ıslak başını çıkarışı muhteşem bir manzara oluştururdu.

Gün batıp herkes yuvaya dönünce, sahili bir sessizlik kaplar, bir manada her şey susar, sadece gece konuşmaya başlardı.

Romantizm banyosuna dururdu füsunlu geceler.

Mehtap o semavi büyüleyiciliği ile kendine ayrılan zaman dilimlerinde, hemen her defasında ufukta tıpkı bir gelin gibi belirir, ay ışığında parlayan denizin şıpıltıları, rüzgarın üfül üfül uğultuları, kuşların cıvıltıları, öğrencilerin sesleri bir birine karışırdı.

Bana mutluluğun resmini gösterebilir misin deseler o günleri işaret ederim.

Öğretmeniyle öğrencisiyle, yüreğimizde sevgi büyütmüştük bu asude yerlerde.

O sevgi kozası şimdi kelebek oldu.

Serpildi, gelişti, büyüdü...

Asya''ya, Afrika''ya, Kutuplara kanatlandı.

Hala o güzel günlerden derin izler taşıyan bu yerlerde, kamp çadırlarımızın yerine kurulan beş yıldızlı otellerde şimdi küresel sevgi ve huzur üzerine konuşuyoruz.

O gün…

Hepsi yüreği sevgi dolu bir avuç insan.

Bu gün...

Kazaklar, Kırgızlar, Ruslar, Tacikler, Türkmenler, Tatarlar, Azeriler, Ukrainler, Beyaz Ruslar, Moldavlar, Gürcüler, Özbekler, Hindular…

İncecik bir derecik halinde akan su, şelaleye dönüştü.

Bu duygular sarmalında uyumaya çalıştım.

Ertesi gün yorucu bir gün bizi bekliyordu…

Sabah, aile konferansı başlıyor ve dünyanın dört bir yanından gelen bilim adamları, hepimiz için ilk mektep olan, ruhlarımıza ilk bilgi tohumlarının ekildiği, fakat bugün durmadan kan kaybeden, büyük bir travma geçiren aile kurumunu masaya yatırıyorlardı.

İki gün boyunca;

Çok çocuklu ailelerin tarihe karıştığı,

Boşanmaların baş döndürücü hızla arttığı,

Sayıları hiçte azımsanmayacak kadar çok çocuğun, sosyal bir yetim olarak hayatlarını sürdürdüğü,

Kutsalı dışlayan ileri sanayi toplumlarının aileyi yük saydığı,

Ekonomik özgürlüklerin eşlerin bir birlerine katlanma katsayısını azalttığı,

Yuva sıcaklığından mahrum kalan çocukların terör, uyuşturucu, alkol gibi kötü alışkanlıkların ağına daha kolayca düştükleri gibi pek çok kangren olmuş konu konuşuldu.

Hasılı aile yuvasında tehlike çanlarının çaldığı ve acilen ailenin yeniden yuvaya dönmesinin zarureti vurgulandı.

Çevresini inşa ederken kendi sonunu hazırlayan ipek böceği gibi, modern bilim ve teknolojinin kendi sonunu hazırladığı, içinde oturulan binaların birer tabut haline dönüştüğü dile getirildi.

Vakıf Başkanı Mustafa Bey; “Aile bir ocak gibidir,” sözü herkesi cezbetti.

O ocağın devamlı yanması, bir huzur otağı gibi hep tütmesi gerekir..

Bu konu da anne- babaya düşen görevler olduğu gibi, evlada da düşen görevler olduğu da dile getirildi..

Aile adına iki bereketli gün boyunca;

Bir mukaddes emanet gibi bizi kucaklarında taşıyan anne-babalarımıza bir manolya hassasiyetinde davranılması gerektiği;

Onların, çocuklarını bağrına basamadığı, torunlarını kucağına alamadığı, bin bir ihtimamla büyüttüğü ciğerparelerine bakıp ” yavrularım “ diyemediği, kendileri için bir tencerenin kaynamadığı, dumanın tütmediği, sevgi ve hürmetle nazar edilmediği bir yerde huzurlu olamayacakları;

Keşke şartlar zorlanarak evlatlar anne babalarını yanına alabilseler, dilediklerinde torunlarını sevseler, gönülleri alınsa, tecrübelerinden istifade edilse;

Bu mümkün değilse ve imkan varsa görüntülü telefonlarla sık sık telefon ederek, yüzleri görülse, onlar da evlatlarının yüzlerini görse gibi, pek çok konu dile getirildi.

Akşamları ise, otelin geniş lobisinde guruplar halinde ülkelerin karşılıklı sohbetleri görülmeğe değer bir manzara oluşturuyordu.

Onca farklı ülkeden gelmiş dinleri, dilleri, renkleri ayrı insanların, sıcak ve samimi sohbetlerini gördükçe; on iki yıl önce ilk bir araya gelişlerde bir birini tedirgin bakışlarla süzen insanların şimdi aralarında nasıl derin bir dostluğun oluştuğunu mutlulukla izledim.

Şefkatin hakim olduğu bir atmosferde sosyal münasebetlerin daha hızlı geliştiğini görmek beni tarifi imkansız bir saadete sevketti.

Kazak senatör değerli dostum Gariful Esim''in; “Bu toplantıda gönüllere her daim hoşluk veren bir esinti gibi aramızda dolaşıp duran bir ruh var, her bir ruhun ardında da bir mimar vardır, ben Fethullah Gülen adındaki o mimarı tanımaktan dolayı çok mutluyum” deyişi, bilge insanlara has takdir dolu bir yücelikti.

Ukraynalı bir devlet adamının dediği gibi burası gerçekten Hümaniter bir Davos''u andırıyordu.

Burası Tekirova…

Burası Doğu''nun Davos''u.

Bu asude yerlerin aşinasıyım ben. Hayalim, öğrencilerimle kamp yaptığımız yirmi beş yıl öncesinin o güzel günlerine gidiyor. Hemen her yaz bir ayımız, bu cennet köşesi asude koyda geçerdi.

Öğrencilerimle geçen o hisli, o hülyalı gün ve geceler, çok eskilerde kalmış tatlı bir rüya gibi yeniden gözlerimin önüne geliyor.

Çadırlarımız, mutfağımız, misafirlerimizi ağırladığımız kamış kulübemiz; açık hava mescidimiz...

Mehtaba çıktığımız koy...

Hemen her yaz bir ayımız öğrencilerle bu güzel koyda geçtiği o güzel günler…

Torosların üfül üfül iklimine koştuğumuz günler.

Buralar, her zaman ruhuma, ormanların uğultularını, ırmakların çağıltılarını, tabiat kitabının tatlı fısıltılarını boşaltır.

Salih Öğretmen''in, sahilde öğrencileri yıldızlarla yarıştırdığı; Cevdet Hoca''nın, denizin vahşi dalgalarından koruduğu; Necdet Hoca''nın, tebessümden bir kale kurduğu, şimdi aramızdan ayrılalı bir hayli zaman olan Osman Hoca''mızın, bahçelerden meyve ve sebze devşirdiği o güzel günler gelip oturuyor içime.

Şimdi düşünüyorum da, ''meğer hayatın tadı kokusu o günlermiş''

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...