Arzın söylediği

İlahi kudretin şiddetli bir sillesini yedik. Belki hâlâ neleri kaybettiğimizin tam olarak farkında bile değiliz. 17 Ağustos sabahı birkaç yüz ile sayılırken can kaybı, şimdi on beş - yirmi binlere dayandı, kırk binlere varmasından korkulur oldu. Acı gün geçtikçe büyüyecek anlaşılan.

İlahî kudretin mesajına kulak kesilenler, sarsılan arzın taşıdığı mesajı çözecek şifreye sahipler; ellerinde Kitap var çünkü. Depremin bir ilahî mesaj olduğunu bilen, kabul edenler, bu mesajın evrensel dilini de kolaylıkla çözecektir elbette. Ya ortada bir mesaj olduğunu bilmeyenlere, hatta inkâr edenlere ne demeli? O şiddetli sarsıntıyı, kendi dışındaki gücün azametini hissedip de mesajı anlamaya çalışmayana ne söylemeli! Kulaklarını yerin uğultusuna tıkayan, gözlerini bir küçük yığın oluvermiş Şeddadî binalardan kaçıran adamı nasıl uyarmalı? O da biliyor ki, "Evet, bu bir mesajdır!...." derse kurduğu, zulümlerine dayanak yaptığı kumdan şato un ufak olacak.

Bir büyük acı yaşadık... Toplumun anlamını idrak etmekten âciz düşürüldüğü Hakikatin "dil"i kendini duyurdu. Şimdi uyanık olma zamanı. Eskilerin deyimiyle: Gâfil mebâş!

Nahşebî, Silku''s-sülûk isimli eserinde (Terc. Mustafa Çiçekler - Halil Toker) şöyle diyor:

Belâ geldikten sonra edilecek dua onu defedemez. Moğol istilası Nişabur kapılarına dayandığında devrin padişahı bir adamını duası müstecab bir dervişe göndererek dua etmesini istemiş, derviş şu cevabı vermişti : Belâ gelmiştir. Şimdi dua zamanı değil, rıza zamanıdır.

Ateş düştüğü yeri yakıyor; sevdiklerini yitirenlere, gönül evleri harap olanlara "rıza"yı öğütlemekten başka bir şey yapamıyorum.