Akıl, sevginin aracıdır

Mülâzeme usûl (yöntem) ilkesini unutmayalım: Akıl, Vahyi tasdîk eder ve Vahy''e tahriflerin karıştırılmasını, aklî olmayan yorumların ve uydurmaların girmesini önler, Vahyi tasdîk eden, demek oluyor ki Vahyin sahibi olan Allah''ın verdiği gibi kalıp “şeytanet” transformatörüne takılmamış ve böylece “akıl” olmaktan çıkıp da “şeytanet” haline gelmemiş olan “akl”ı da Vahiy; muhakeme ve içtihadın zorunlu aracı olarak tasdik ve imza eder. Akıl araç, sevgi amaçtır. Yeryüzü''nde Sevgi Ahlâkı''na uygun yaşamanın onsuz olmaz aracı “akıl”dır. Yeter ki bu aklın sahibi, İblis''e kapılarak, aklının transformatöre bağlanmasına izin vermesin. Felsefe''de, Din''de, Uluslararası Siyaset''de; “Şeytanet”in adı: “Realizm”, “Gerçekçilik”, “Pragmatizm”, “Çifte Gerçek görüşü”, hatta “Akılcılık” (Usçuluk vs.) olabilir. Çünkü Ayartıcı''nın Karşı-Sözlük''ü, önce terimleri karıştırır, “İhtilâf-ı Kelime”ye sebep olur ki ardından kafasını karıştırdığı insandan aklını da transformatöre bağlama iznini alabilsin.

Bazı insanlar esasen “nefs”i koruma içgüdülerini saptırarak yaradılışlarında olan ilâhî sevgiyi bastırma yolunu seçtikleri için, bu gibiler, akıllarını transformatöre bağlatmaya; kafaları karışmaksızın; bilinçli olarak razı olurlar. Bunların yapacağı; sadece Karşı-Sözlük''ü becerikli kullanmaktan ibarettir.

Gerçek akıl sahipleri; Sevgi''yi amaç, aklı ise İlâhî Sevgiye uygun yaşamanın zorunlu aracı olarak bilenlerdir.

Tabiî Hukuk; Allah''ın Vahiy yolu ile insanlığa verdiği ve Vahiy metinlerinin tahrif edilmelerine ve “yabancılaşma” sürecine rağmen, aklını gönlünden ayırmayan düşünürlerin akıl aracını kullanarak keşfettikleri “evrensel temel ilkeler”i içerir. Zorunlu olarak aklî ve vahyîdir.

Tahrif edilmiş bir kitap ile Tabiî Hukuk arasındaki çelişkiyi gidermeye imkân yoktur. Papa Hazretleri, “Ahd-i Atıyk”in tahrif edildiğini kabul ve teslim etmeksizin “akıl” ve “akılcılık” savunuculuğu yapamaz. Fakat “Ahd-i Atıyk”in tahrif edilmemiş Zikr: Evrensel Ahlâk ve Tabiî Hukuk bölümü, ilkeleri de “Külliyat”dan çıkarılabilmiş değildir. “On Emir” gibi. Şu halde sevgi ehli ve aynı zamanda Şeytanet değil “Akıl” ehli olan din bilginlerine düşen: Zikr''i, Muzahrefat''dan ayırmaktır. İsa Mesih İncil''i ile bunu yapabilmenin ölçütünü getirmiştir: İyi ağaç meyvelerinden tanınır.

Kur''an-ı Kerim tahrifden korunmuştur. Bu da insanlığa İlâhî İnayet''in büyük bir lûtfudur. Kur''an-ı Kerim; “Zikrun lil-Âlemîn”, Evrensel Ahlâk ve Tabiî Hukuk Bildirisi''dir. Kur''an-ı Kerim''den, Karşı-Sözlük''ü kullanarak -hâşâ- ahlâka, sevgiye, insan hakları ve Hukuk Devleti anlayışına aykırı sonuçlar çıkarmak, bu sonuçları çıkaranın “aklını kullanabilen bir sevgi ehli” olmadığını, ya aklını kullanamadığı için, yahut da Allah yerine bilinçli veya bilinçsiz olarak: “güç, iktıdar, itibar, şöhret, servet ve şehvet” putlarını koyduğu için husranda olduğunu gösterir. (İnnel-insâne lefiy husr)

İlâhî Sevgi''yi insanın amacı bilmeyen, kasden “güç ve servet” putlarını seçen kimselere her din ve kültür çevresinde rastlanır ve bundan sonra da rastlanacaktır. Bunları “diyalog muhatabı” almamaya son derece dikkat etmeliyiz. Bunlar “Dini yalanlayanlar” zümresidir. (Eraeytelleziy-yukezzibe bid-dîn?) Papa''nın asıl bu türden müstekbirlere ve müstekbir yardakçılarına eleştiri yöneltmesi gerekirken İslâm''a yöneltmesi elbette bizi çok üzmüştür, fakat üzüntümüz, Papa''ya bu boyutta gafleti yakıştıramadığımız içindir.

İslâm Dünyası düşünürleri de -mülâzeme ilkesi terk edildiği için- “uydurma rivayetler” kördüğümünü çözememektedirler: Kur''an-ı Kerim tahrifden masundur. Resûl-i Ekrem (S.A.) de İlâhî Sevgi odağı ve aynı zamanda Akl-ı Küll''ün temsilcisidir. Kur''an-i Nâtık''dır. O''nun sözü de vahiydir. (Necm, 3-4). Ancak; İslâm Âlemi de şu tarzda bir “aklını kullanabilme” imtihanı ile karşı karşıyadır: Kur''an-i Nâtık ile Kur''an arasında çelişki olamayacağına göre, tahrif edilmiş veya uydurulmuş hadîsleri de “nass” saymak akla uygun bir davranış ve tutum mudur?

Musevî ve Hristiyan “Tabiî Hukuk karşıtları”nın huzura ve gerçeğe erişmeleri daha çetindir: Çünkü kitaplarında tahrif edilen noktalar olduğunu kabul etmez, kafalarını iyi ağacın meyveleri ile Şer Ağacı''nın zehirli ve çürük meyvelerinin karıştığı bir manav dükkânına çevirirler. Hele Amerikan neoconlarının manav dükkânları sadece öldürücü zehir içeren ürünlerle doludur. Oysa bizim elimizde şaşmaz standardlar varken İblis kabzımallarına aldanmamız “revâ-i Hakk” mıdır?

Musevîler On Emir, Hristiyanlar da Dağ Vaazi kıstasları ile gelirler, biz de Kur''an-ı Kerim ve Veda Hutbesi ile gelirsek, işte dünya böyle cennet olur. Vesselâm!