Şaşkınlığın taşkınlığı

Bay Özdemir İnce -kendisi yazısına “Bay” diyerek başladığı için herhalde bu ifadeyi yadırgamayacaktır- Prof. Dr. Hayreddin Karaman''ı eleştireyim derken, “Demokratik ve Laik Hukuk Devleti” açısından çok endişe ve esef verici bir yazı döktürmüş. Bu gibi yazıların yayımlandığı bir gazetenin adının “Hürriyet” olması bile, insana “ince” değil kaba ve acı bir istihza gibi geliyor. “Prof. Dr. Karaman''ın; İslâm Hukuku''nu bir “profesör” olarak değil sanki bir medrese hocası tavrı ile öğrettiğini sanıyorum” diyor. Herşeyden önce, “zann”a dayanarak başkalarını incitici beyanlarda bulunmak, suç olmasa bile saygısızlıktır. Ayrıca, şeklî ayırımcılıklar yaparak “profesör değil medrese hocası gibi” demek de “yolsuz” bir ifadedir. Kişinin ne söylediğine bakılır. Özdemir İnce''nin, Prof. Dr. Karaman''ın tek bir dersini bile dinleyici sıfatı ile dinlediğini “sanmıyorum”. Böyle olsa idi, “medrese hocası gibi öğrettiğini sanıyorum” demezdi. Kaldı ki profesör, “müderris”in Frenkçesidir.

Özdemir İnce daha sonra, “Türkiye''de hiçbir lâik kurum ve kuruluş, hiçbir birey bireysel dindarlaşmaya irtica demiyor”, ve “Cumhuriyet bireysel dindarlaşmaya birşey demiyor” yargısını ileri sürüyor. Bu da tabiîdir. Esasen böyle olması gerek! Ancak, Özdemir İnce ve O''nun gibi düşünenler, “bireysel dindarlaşma”yı; “yâra fâş et râzını ammâ zebânın duymasın!” sınırlarında anlıyorlar. “İnancına göre yaşama hürriyeti” boyutuna gelince, irtica'' başlamış demektir. Çünkü Özdemir İnce “Lâikliğin evrensel bir tanımı var” dedikten sonra, kendi kendini yalanlayarak, Lâiklik tanımı ile Anglosakson sekülarizminin uyuşmadığını, biribirlerine karşıt olduklarını söylüyor ve “kusura bakmasınlar!” diyor. Fesûbhanallah! Evrenselliğin anlamı nedir? Fransız usûlü Masonluğun Lâiklik tanımını Fransızlar dahî -Nasreddin Hoca''nın kar helvası gibi- kendileri de beğenmeyip yirminci yüzyıl başında daha “mu''tedil” kıldıktan ve Anglosakson sekülarizmi ile değil sadece, Alman sekülarizmi ile de bu “mu''tedil” Lâiklik tanımı uymadıktan sonra, evrensellik nerede kaldı? Yoksa Özdemir İnce, Ondördüncü Louis meşrebince, “Evren demek ben demek!” diye mi düşünüyor?

Kaldı ki Yirminci Yüzyıl''da benimsenen Fransız mu''tedil lâikliği ile bizim lâiklik anlayışı dahi aynı değil! Fransa, Kilise''yi tanıyor, fakat Devlet''den ayırıyor. Bizde Diyanet''e “Özerk kamu tüzel kişiliği” istense dahî, Özdemir İnce''nin kıyamet koparacağını “sanıyorum”. Çünkü O''na göre “Anayasa''nın 174. maddesi tarafından korunan devrim yasalarına karşı olmak irtica''dır”. Şu halde Lâiklik ilkesinin uygulanışını ülkemizin tarihî ve toplumsal şartları ile demokratik Hukuk Devleti''nin gerçekten evrensel ilkelerini gözönünde tutarak ideal bir çözüme kavuşturmak isterseniz, Mühr-i Süleyman''ı ele geçirmiş olduklarını sanan bazı ince düşünceliler size derhal “mürteci''” damgasını vururlar ve ardından da evrensellikten dem vururlar. Bre bu hüsnükuruntu nereden doğuyor?

Özdemir İnce''nin kavlince, sadece Müslümanlar mürteci olabilme ehliyetini haizdirler. Niçin? Çünkü irtica''ın tanımını “ben yapacağım” dedikten sonra şöyle yapıyor: “Bir toplumun özünü, yapı ve kurumlarını, gündelik hayatını İslâmîleştirmeyi istemek ve tasarlamak irtica''dır”. Sadece “İslâmîleştirme”den söz ettiğine göre, meselâ Siyonist veya Protestan Armagedonculuğu “irtica''” demek değildir. Özdemir İnce, “bir toplumun.. gündelik hayatını İslâmileştirmeyi istemek ve tasarlamak irtica''dır” şeklinde çok sakıncalı ve belirsiz sınırlı bir irtica'' tanımı yaptıktan sonra “Cumhuriyet buna karşı önlem alır. Almalıdır” diyor. “Merhaba Engizisyon Mahkemesi fodul savcısı!” mı diyelim, “Merhaba Robespierre!” mi? Kötü anlamda irtica'' asıl İnsan Hakları ve Hukuk Devleti düzeninden geriye dönüş değil midir? Doğru Hukuk anlayışı açısından asıl Özdemir İnce''nin kendisi “fikrî içtima''” halinde olan iki suçu tek yazı ile gerçekleştirmiş olmuyor mu? Sadece Müslümanları irtica'' ehliyetine sahip göstererek “Cumhuriyet” dediği bir topluluğu, Müslümanların inancına göre yaşama özgürlüklerini ellerinden almaya kışkırtmıyor mu? Böylece, “Anayasal düzen”e aykırı olarak, demokratik Hukuk Devleti ilkelerinden dönülmesini istemiş olmuyor mu? “Cumhuriyet”i “Cumhur”dan “res publica”nın “res”ini “halk”dan kim ayırabilir? Özdemir İnce''nin, tam da Cumhuriyet Bayramı öncesinde bayramı bize zehir etmeye hakkı var mı? “Cumhuriyet”e, “Cumhur”a karşı komut verme hakkını kimden alıyor?

Demokratik Hukuk Devleti''ni içten istiyorsak, adına ne dersek diyelim, istisnasız eşitlik ilkesinin ikinci boyutu olan şu ilkeyi de benimsemek zorundayız. Cumhuriyet, Hukuk Devleti''nin evrensel ilkelerinden ve başta insanlık onurunda istisnasız eşitlik ilkesinden, hiçbir dînî, felsefî veya bilimsel görünümdeki görüşler karşısında asla taviz vermez!

Hukuk Devleti''nde şaşkınlık özgürlüğü vardır, taşkınlık özgürlüğü yoktur.