Bir toplumun değişmesi

Bush''un şer yönündeki dizginsizliğini ve gözü kara davranışlarını engellemek için, “içinde blunduğu imkân ve şeraiti” düşünmeksizin elinden geleni yapmaya çalışan bir “barış annesi”, “oğlum öldükten sonra çokşey öğrendim, gelişiyorum, ama her zaman bir anne olarak görülmeyi tercih ederim. Benim gerçek gücüm bir eylemci, bir entelektüel değil, bir anne olmamdan ileri geliyor” demiş.

Bush''a oy vermiş miydi? Bilmiyorum. Ne var ki bir oğul acısının da en iyi tesellîsi; Sevgi''nin bilincine varmak, bencik ve içgüdüler düzeyindeki bir duygu ile yetinemez bir bilinç haline varabilmektir. Bu bir hal değişikliğidir ve iyiye doğru değişikliktir. Bu hal ona mübarek olsun! “Gerçek gücüm anne olmamdan geliyor” da “Sevgi''den geliyor” demektir. Bir daha mübarek olsun! Sevgi''den başlayan eylem “Mevlâ” arayışı, “kin, hased, hırs”dan başlayan eylem “belâ” arayışıdır ve “bireysel düzeyde” (görüyorsunuz ey Azîzan, ben helva demesini de halva demesini de bilirim hani!) Mevlâ''sını arayan Mevlâ''yı, belâsını arayan belâyı bulur. Ancak, toplumlar Mevlâsı''nı değil belâsını arayan bir kimseye “emanetleri” kamu görevlerini ve bu görev makamlarına bağlı gücü tevdi'' ederlerse, bilinçsizlikten kurtulamazlarsa, çoğunluk bilinçsiz veya “dilsiz şeytan” olursa, belasını arayan kimse, beylik ata binince kendisini dünyanın derebeyi (törebeyi?) olmuş sanır. Her anne, her baba; uyanmak için kendi oğlunu kaybetmeyi beklememeli, “Cindy Seehan”ın sözlerine kulak vermelidir: “Ortalama bir Amerikalının neler olup bittiğinden haberi yok!

Bu Cinderella, masaldaki Cinderella gibi üvey anne ve kardeşlerinden (Bush ve Condoleezza) kurtulmak için beklediği prensin, “halkın ve insanlığın uyanması ve sevgiye yönelmesi”nin simgesi olduğunu seziyor ve sahte prenslerle baloya gitmekten sakınıyor: Demokratlar''a da güveni yok! Demokratlar''ın da “hal değişikliği” için uğraşmayabileceğini söylüyor. 17 Mart''ta Washington''da düzenlenecek gösteride de orada olacağını ekliyor. (Radikal, 25 Şubat 2007 de Beril Köseoğlu''nun haberi)

İmdi ey Azizan, bu fakıyr, yarım yüzyıl önce, “Sinderella” başlıklı bir şiir yazarak demiş idim ki: Kervansaraylarında konup göçtüğüm bu yol/ Bâzen, olur ki ayrı düşer Tanrımınkine/ Pişmanlığımla başbaşa kalmış iken yine/ Sen Sinderella gel, bana ilham perisi ol!... Elbette bu şiirin devamı da vardı, ne var ki esasen geçen gün yazdığım “Pisili Şiir” ile Asr-ı Hâzır''ın en büyük şairi olduğumu kanıtlamış bulunuyorum! Şu halde ilk kıt''asının yazmam yetişir. Bu şiiri yazınca da, daha doğrusu: 1964 de yayımlayınca da, iki yönden “takrîz”e değil “ta''rîz”e maruz kalmıştım. Devrin “Müslüman milliyetçileri” beni “hem tanrı gibi putperestlik (hâşâ!) kokan, hem de Sinderella gibi Noel Baba ve Hristiyanlık (?) kokan” bir şiir yazdığım için gönül defterlerinden silmişlerdi. Tüfeğini çoktan şahsî müzesine kaldırmış, ununu eleyemeksizin eleğini duvara asmış hızlı sosyalist bir asistan arkadaş da: -hiç beğenmediğim, bu sosyalizm uğruna kavga çağında böyle burjuvaca aşk şiiri mi yazılır?” diyerek beni eleştirmişti. Muziplik olsun diye kendisine şu şakayı yaptım: -Bu şiirdeki Sinderellâ''nın Bin Bella (O sıralarda Cezayirli bir sosyalist lider) demek olduğunu, üvey annenin kapitazilm olduğunu, balonun devrim, prensin de sosyalizm olduğunu anlamadın mı? Evde bu akşam dikkatle oku, anlayacaksın!. Ertesi gün fakültede yanıma gelen bu arkadaş büsbütün kızgındı: -Şiirini tekrar okudum, bu anlamı çıkaramadım, benimle alay ettin galiba!

İşte ey Azîzan, Fakıyr''in bu şiiri üzerine, aradan yarım yüzyıl geçtikten sonra, Amerika''dan bir Sinderellâ gelerek hiç değilse bu yazım için “ilham perîsi” oldu: “Külkedisi” yazgısına razı olup pinekleseniz bile, Rahman ve Rahîm ve Vedûd olan Rabb''in, Allah''ın uyarısına kulak verirseniz, halinizi iyiye değiştirirsiniz ve bu “zillet”den kurtulursunuz. (Kendime de hitab ediyorum) Gönül tahtımız için ebedî ve nihaî seçimi Sevgili''ye oy vererek yapmadıkça, halimiz de iyiye değişmez. “Sivas gibi kalesi, Ertuğrul gibi oğlu” elden gitmeyenler, kendi beylik veya şahsî kavalını çalıp durdukça, “bana dokunmayan yılan bin yaşasın!” zihniyeti Uluslararası Hukuk ve Siyaset alanında kalem ve at oynatanların birkısmının, “Leviathan kültü” de bazı kılkuyruk takımının ilm-i Hal''inin ana başlığı olarak kaldıkça, güvercin kanı -o da belki 301. maddede önemsiz bir değişiklik için mürekkep sağlamakla kalır. Geri kalanlara da, kendi sıraları gelince “kendi elimle yâre kesip verdiğim kalem/ Fetvâ-i hûn-i nâ-hak(k)imi yazdı ibtida!” yakınması kalır. Ey gözüm, Yârîn gerçek Yar olsaydı, bu fetvayı yazar mı idi? Önce İlm-i Hal''ini değiştir, sonra Halini değiştir, kalemi de ağyâre verme! Böyle ilm-i Hâl''e vâcip böyle hâl/ Ey gözüm! Bâkıysi yalnız kıyl-u kaal!