Kaht-ı ricâl

Abâ var, post var, meydanda er yok/Horasan erlerinden bir haber yok/Uzun yollarda durdum hiç eser yok/Diyâr-ı Rûm''a gelmiş evliyâdan! (Merhum Yahya Kemâl Bey)

Meydanda er bulamadı isek, gün de akşamlandı ise, Üveysî mi olalım, yoksa Yüce Sevgili''den destûr almaksızın şöyle mi döktürelim?: -Gark-ı nûr olmalı îmân-ı Muhammed''le firenk/Bu sefer Rim-Papa''dan Hazret-i İsa''ya kadar!

Estağfirullah! Neûzü billah! İsa Mesih de bizim peygamberimiz değil mi? Nasıl olur da biz İsa Mesih''e de îman götürmek için, Otranto''ya “pür-velvele” çıkarız? Yukarıdaki asıl özlem şiirini yazan şair, nasıl olur da İsa Mesih''e iman götürmekten söz eder? Nâdim olmaz, bu halden kurtulmazsa, sonunda “Şerîat''in ne mübarek nizamdır ey Cem/Haram olan meyi tecviz eder mübaha kadar” da diyebilir. Yine bu halden kurtulmaz ise, iyice gaflete düşüp Ravza-i Mutahhara''dan, görmediği, yaşamadığı hayalî müşahedelerin haberini verir: Ebvâb-i Ravza-i Nebevî''den feriştegân/Cibrîl''i gördüler nice demdir gider gelür../Ey gaasıb-ı diyâr-ı Arab bekle vaktini/Evvel cezâ-i saltanat-i surh-ser gelür! - “Şairler yapmadıkları şeyleri söylerler” Amennâ ve sadaknâ! (Şuarâ Sûresi, 26/226) Biz insanların davranış ve sözleri hakkında hüküm verebilir, doğru veya yanlış olduklarını söyleyebilir, eleştiri hakkımızı ve ödevimizi kullanırız ki, bu gibi yanlış söz ve davranışlar başkalarının da yoldan çıkmasına vesile olmasın. Yanlış sözlerin sahipleri için de, eğer tek bir “mısra''-ı berceste” sayılabilecek doğru ve güzel sözleri varsa, bu sözün de hidayete vesile olması ümîdiyle, şair için şefaat ve rahmet ümîd ederiz. Yunus gibi ârifleri sever, ârif şairleri Şuara Suresi''nde istisnâ edilen şairlerden biliriz.

Gönüllerini İblis''in karalama defteri haline döndürmüş nice kişi, özellikle ben Şi''î-Sünnî ihtilâfının “uyuyan fitne” olduğunu, Ortodoks ve Katolik yakınlaşmasından ibret ve örnek alıp bizim de bu “uyuyan fitne”yi uyandırmak şöyle dursun, tamamen bertaraf etmek gerektiğini söylediğim, yazdığım zaman; derhal bana “Huseyn''i, Kerbelâ''yı artık kesinlikle unutmalıyız ki, İslâm birliği sağlansın!” gibi, Hakk''ın tam aksine, bâtılı tebliğ eden “ileti”ler gönderirler. Yahut “Sakaleyn” (iki ağır emanet) hadîsini naklettiğim ve Kur''an-ı Kerîm (Allah''ın ipi) ile insanlıktan, İnsan-ı Kâmil örneğini temsil eden ip (hablun min-en-nâs) simgesiyle belirlenen Ehl-i Beyt''in biribirinden ayrılmayacağını, bunlardan birisi eksik ise “İslâm”ın ve “îman”ın olmayacağını söylediğimde, “tam şi''îlik yapmışsınız” gibi uyarılar gönderirler. İmam Şafi''î''nin sözünü hatırlamamak mümkün mü? -Ali ve âl-i Ali''yi sevmek râfızîlik ise, gökte melekler, Arz''da insanlar şahit olsunlar ki ben de râfızîyim”! Ben sık sık Merhum Muhammed Ikbâl''in vefatından kısa bir süre önce varmış olduğu dereceyi belirten ve sevenlerini sevindiren şu beytini tekrarlarım: Huseyn''in kanı ile sulanmayan şu harap tarladan (İslâm kültürü, harsı, ekini diye sunulan ortamdan) hiçbir ürün, hiçbir yarar derilip devşirilemez! İşi Allah''a kalmış bir bîçare de kalkar bana “Huseyn''i unutmalıyız” der!

İslâm''ın özünü unutanların baskın olması, tarlanın, ekinin, harsın, kültürün harap olması demektir. Bu viran tarlada sadece zehirli mantar, Ebu Cehil karpuzu ve en iyi deve dikeni görenler de, hiç değilse “Sevgi”den bahsediyor diye misyonerlere varıp onlara bağlanırlar. “Huseyn''i unutalım!” diyenlerin nesine bağlansınlar?

“Kaht-ı rical” dönemindeyiz. Kedhudâzade Ârif Efendi gibi birisini bulamıyorsak hiç değilse halk hikmetine kulak verelim: Ehl-i İrfan sohbetinde hiç gerekmez hezele/Nâdanlarla sohbet etme, gir kapıyı rezele! Eyvallah! Nâdanlarla sohbet etmekten ise, kapıyı rezeleyip kurtulmak ve ondan sonra da üveysî-meşreb olup Yüce Sevgili''nin sevgisini, O''nun sevgisinden asla ayrılmayan Ehl-i Beyt sevgisini gönlünde yaşamak evlâ değil, zorunludur.

Kedhudâzade Ârif Efendi''nin kabri; Beşiktaş''da Yahya Efendi Cami ve türbesinin hazîresindedir. Yüce Sevgili''ye şöyle arz-ı hal etmiştir: Beni bu nefs-i emmâre eder bezminden ancak dûr/ki yoktur bâbınızda men''e derbân yâ Rasulallah! (Beni; yakınlığından uzak kılan, ancak nefsimi eğitmemiş olup nefsimin kötü isteklerine kapılma halinde olmandır. Yoksa, kapınızda, Ehl-i Beyt kapısında, bu kapıya varanları engelleyen bir kapıcı yoktur!)

Bilgisayar başına çöküp de bana İblis davetnamesi gönderenler beyhude zahmet çekmesinler. Kendi hallerindeki “zillet”in bilincine varmak ve bu halden kurtulmak istiyorlarsa, “hablun minallah”ın Kur''an-ı Kerîm, “hablun minen-nâs”ın da Yüce Sevgili ve Ehl-i Beytinin temsil ettiği, vâris-i Âdem olanların, Enbiya ve onlara tabi Evliya''nın, ma''sûm ve pâk sevgi elçilerinin remzi olduğunu düşünsünler. Bunu idrâk etmemenin âkıbeti, “hablun minallah”ı anlamadan sırtlanmak ve sonuçta da tereciye tere satmaktır, daha kötüsü de âyetin devamında belirtilen: Enbiya''yı katletmek veya katlini reva görmek, böylece “Hablun minallah”a riayet ediyor görünerek “Hablun min-en-Nâs”dan kopmaktır. (Âl-i İmrân, 3/112)

Hikmet-i ilâhî (Ayasofya) duvarları altında, iki yetimin Hazinesi henüz medfun kalıyor (Kehf Sûresi, 18/82). Biz de harap tarlada gürültü koparmakla meşgulüz. Fakat “elbet bir gün kavuşacağız/Bu böyle yarım kalmayacak.”