Siyah beyaz lisan

Daha ziyade çeviri türü çalışmalarıyla tanıdığımız Süleyman Sahra, ilk şiir kitabı Sütdili (Hece yay./80 say./Ank.1999) ile şiir dünyasına "merhaba" diyor.

Süleyman Sahra, dilin, kullanım/iletişim alanı sağlayan ve özellikle ilk elde anlamı/anlamlılığı fâşeden yapısıyla ilgilenmeyi seviyor. Gizli, örtük, imgesel ve çokanlamlı bir dilden yana değil. Şair Sütdili''ndeki şiirleri kaleme alırken ne kadar zorlandı, bilmiyorum ama, okuyucunun, ''zorlanma'' gibi bir derdinin olmayacağı çok açık! Bu anlamda "Sütdili", içerdiği dilsel işaretle iç içe olmayı gerçekleştiren, koruyabilen bir isim.

Öte yandan, şairin, bir ''Sütdili'' iklimi oluşturmayı hedeflerken izlediği şiirsel süreç, dilin altının kazınmamasının bir bedeli olarak, ''şair duyarlığı''nı ham duygulara ve rafine edilmemiş tatlara mahkûm ediyor. Dolayısıyla, bu hâliyle kitabın kendini bulduğu/yansıttığı mecra, çaplı bir dünya olmaktan ve muhayyileyi kışkırtan herhangi bir çağrışım/imleme gücünden mahrum kalıyor.

Kitap boyunca Süleyman Sahra''nın dayandığı, sesine renk kattığı ve şiirlerini tartıma çıkardığı en önemli unsur; naif ironik ritmi.. Kelimelerin dokusal nitelikleriyle oynayarak geliştilmeye çalışılan bir espri yeteneği yer yer..

Bu ironik tavır bir hoşluk, bir güzellik biçiminde algılanmayı hak ediyorsa da; şiirin bütün gücünü bu tavırdan almasına yönelik bir bakıma zorlayıcı müdahaleler, kimi mısralarda basit bir kalem oyununa dönüşerek tabir caizse sulanıyor ve bayağılaşıyor. Şiir espriye kurban ediliyor!

Birkaç örnek verilebilir bu hususta: "Bu günleri/bir tükenir kalem bulup işaretlemeli", "Sen şarkını üfle bana", "İnan hepten sevda benimki", "Sevgilim anla/bir başka aşk bu bizimki"...

"İnanamıyorsunuz, nerdeyse bir ''iletişim kuramı'' geliştireceğim." (...) "Umarım anlıyorsunuz. Ansiklopedilerin ''İletişim Kurbanları'' maddesinde yer almıyacağımdan emin olmak istiyorum." gibi şiirle alâkasız söyleyişlerin arz-ı endam ettiği "Öykü zamanları" başlıklı metni okurken, yazılanları türü hakkında şüpheye düştüğümü ve kitabın hangi edebî türe ait olduğu konusunda teknik tanıtımların bulunduğu sayfaya göz atma mecburiyeti hissettiğimi itiraf etmeliyim.

Oysa şair, "ben yalnızın hepsiyim" mısraında nasıl da düzey gösteriyor örneğin. Böyle birçok mısra var elbette kitapta. Hep tekrarladığım bir temenniyle bitirmeliyim bu tanıtma/değerlendirme yazısını: Keşke biraz daha ''seçmeci'' olabilsek!.

Süleyman Sahra, dilin, kullanım/iletişim alanı sağlayan ve özellikle ilk elde anlamı/anlamlılığı fâşeden yapısıyla ilgilenmeyi seviyor. Gizli, örtük, imgesel ve çokanlamlı bir dilden yana değil. Şair Sütdili''ndeki şiirleri kaleme alırken ne kadar zorlandı, bilmiyorum ama, okuyucunun, ''zorlanma'' gibi bir derdinin olmayacağı çok açık! Bu anlamda "Sütdili", içerdiği dilsel işaretle iç içe olmayı gerçekleştiren, koruyabilen bir isim.