Üçüncü Öyküler

Üçüncü Öyküler" adlı üç aylık ''hikâye'' dergisinin varlığından habersizdim. Bursa''da geçtiğimiz ay dördüncüsü düzenlenen "Edebiyat günleri"nde yan yana bildiri sunduğumuz değerli hikâyeci Necati Mert, bana en kısa sürede dergiyi ulaştıracağını söyledi ve çok geçmeden "Üçüncü Öyküler"i karşımda buldum.

Üçüncü Öyküler, İzmit''te (Tel.: 0262 3228938) çıkıyor. Şu ana kadar 3 sayı yayımlanmış. Yayım yönetmeni, Kadir Yüksel.

İlk bakışta, Üçüncü Öyküler''in bir ''çalışma dergisi'' olduğu anlaşılıyor. Her sayıda, Türkçe hikâye sanatına katkılarda bulunmuş bir hikâyecinin ele alınıp işlenmesi ve o hikâyecinin sanat dünyasına farklı yaklaşımlarda bulunularak bir ''hikâyeci portresi'' sunulması, bunun en tipik göstergesi.

İlk sayıda Sabahattin Ali, ikinci sayıda Ömer Seyfettin ve son sayıda da Memduh Şevket Esendal, özel bölümleriyle dikkati çekiyor bu bağlamda.

Ayrıca her sayıda on civarında hikâye ürünüyle dünya edebiyatından seçme hikâyeler basılıyor dergide. "Öykü serüvenleri" başlıklı bölümün yanı sıra "Unutulmuş öyküler/öykücüler" de Üçüncü Öyküler''in ağırlığını oluşturuyor.

Hani, "İstanbul''dan sonrası, İzmit''ten itibaren ''taşra''dır" diye bir söz vardır. Kendi payıma, bu söze katılırım; bence de öyledir. Fakat son yıllarda fizikî olarak ''taşra''da çıkmakla birlikte ''merkez''in (İstanbul''un) yörüngesine dahil olduğunu gösteren birçok edebiyat/sanat dergisi, varlığını kabul ettirdi; bu da bir gerçek! Bunun temel göstergesi, bana göre ''yerel-yöresel olan''ı aşmakla ilişkilidir. Yerel-yöresel eğilimlerin gölgesinde kalan her dergi, isterse ''merkez''de çıkıyor olsun ''taşralı'' yaftasına mahkûmdur.

Üçüncü Öyküler, bu haliyle, hiç de taşralı bir görüntü çizmiyor. Aksine ''merkez''in eğilimlerine sahip çıkıyor. Türkçe''nin değerlerini benimsiyor. Ne ki, hikâye sanatının sorunlarına dair yazılar, değerlendirme ve saptamaların eksikliği kendini belli etmede gecikmiyor. En bariz zaafı da bu, derginin.

Düşler/Öyküler''in kapandığını duyunca üzülmüştüm. Üçüncü Öyküler, 3 sayıdaki performansıyla bir bakıma bu alandaki boşluk doldurma işlevini yerine getirmesi açısından sevindirici oldu benim için.

Artık hikâyeler, salt edebiyat dergilerinin sayfaları arasında kalmıyor. Hikâye, ''kendi'' dergisini buluyor, kuruyor, geliştiriyor...