Yumurta tokuşturan şair

Tatsız-tuzsuz bir adam şu şair! Ben böyle tanıdım onu. Gün geçtikçe daha çekilmez, katlanılmaz, tahammül edilmez oluyor. Sanki, inadına böyle oluyor!

Artık tamamen açılan kafasını, saçlarının geri kalan kısmıyla kapamaya çalışıyor. “Bırak açık kalsın, hava alsın” diyesi geliyor insanın. “Sapsarı dişlerini hiç fırçalamaz mısın kuzum?” sorusunun muhatabı olabilir mi; o da meçhul!.

Birkaç şiir kitabı var. İlk kitabını nasıl, hangi şartlar altında bastırdığını anlata anlata bitiremiyor. Kendisini dinlerseniz, bastıracağınız şiir kitabından da vazgeçersiniz! İkinci kitabını yayınlama şansını verdiğini söylediği yayınevinin şimdi yerinde yeller esen bürosunda yaptığı kapak çalışmaları, geceler boyu süren kesintisiz uğraşları en sevdiği, anlatmaya doyamadığı konular arasında..

Dergilerde daha çok görünürdü eskiden. Önüne gelen dergiye şiir yollar, şiiri basılmadığı zaman basardı gamatayı.. Değerlendirme yazıları da kaleme alır, ona-buna ''şiir dersi'' verir, gençleri haşlardı.. Tutturduğu iki şairin mısralarını örnek diye sık sık tekrarlar, genç şairlerin böyle yazması gerektiğini îmâ ederdi. O zamanlar “Beni taklit edebilirsiniz, ben nasıl yazıyorsam siz de öyle yazın” demeye cesaret edemezdi. Sonraları, bunu da söz konusu etti; hem de alenen!. Ama Allah için, “Nobel”lik olduğuna dair herhangi bir ifşâatı olmadı bugüne kadar!

Bir ara, kendi başına dergi çıkarmaya niyetlendiğini duymuştuk. Büyük bir hazırlık içindeymiş.. Para topluyormuş sağdan-soldan.. İlân bulmak için yayınevlerini arşınlıyormuş.. Derginin muhtemel abonelerinin listesi bile hazırmış.. Olmadı tabii.. Zaten öteden beri içi boş, olmayacak projeler satardı etrafındakilere: Dergi, yayınevi, kitap, dağıtım… falan-filân.. Olmayacak duaya “amin” demelerini beklerdi..

Anti-parantez, bugün de benzeri, dahası ''aşınmış'' bir atmosfer yok mu? Heves, güzel de; ben anlamıyorum, dergi çıkarmak ne kadar basit, sıradan bir iş gibi görülüyor bazıları tarafından.. Bir atımlık barutları mevcut.. (Hadi ''iki'' olsun!) Tek sayıdan sonra tıkanacaksın, be ahmak kardeşim, işin mi yok, sokağa atılacak paran mı çok?

Budala ruhlu biri olduğu ilk bakışta seziliyor. Çok konuşuyor zira, haddinden fazla konuşuyor, uzattığı konuşmasıyla insanı canından bezdiriyor.. Hâlâ iki şairin peşinde; ezberlediği mısraları okuyor okuyor okuyor… hiç bıkmadan, usanmadan.. Dedim ya, insanı canından bezdiriyor..

Çayı höpürdeterek içişine can dayanmıyor; yok, herhangi bir nezaketi, adâb-ı muaşereti yok!. Çayını su bardağıyla içiyor ve yedi şeker atıyor..

Dönemi şairlerinden bir-iki şair var sevdiğini, beğendiğini söylediği.. Ama sıra kendisine gelince.. Esasen, kendisine haksızlık yapıldığına inanıyor. Kadrinin-kıymetinin bilinmediğinden yakınıyor.. Birileri tarafından saf dışı bırakıldığını, önünün kesildiğini, üstünün çizildiğini verdiği çeşitli örneklerle ispatlamak istiyor.. Bu bakımdan, dert küpü; hırs küpü de aynı zamanda.. Bir dokun bin ah işit, türünden yani.. O kadar ki, kendisine yapılan haksızlıkları anlatırken gözleri büyüyor, yerinden fırlayacakmış hissi uyanıyor insanda. Bütün bunlardan bahsederken, sıkılı yumruğunu masaya vurmaktan sanki ayrı bir zevk alıyor. Masaya vurdukça, su bardağındaki çay oraya-buraya dökülerek her seferinde biraz daha azalıyor..

Gençleri izlediğini, okuduğunu söylüyor ama, beğendiği bir şair, geleceğe kalacak gözüyle baktığı bir şair çıkmamış henüz. Onları yanlış yerde, çıkmaz sokaklarda olmakla suçluyor. Şiiri bilmediklerini iddia ediyor. Kendisine dergi çıkarma imkânı verilmediği için yeni ve umut vaat eden genç şair yetişmediğini vurguluyor. Ve yine, döne döne kendisine yapılan haksızlıkları sayıp döküyor..

Bu adam, benim ''geveze'' tarifime de uymuyor; başka türlü bir fenomen bu! Şair! ''Üstelik'' şair!. Onun yanında bulunmak, gevezeliklerine şâhit olmak başlı başına işkence, gerçek bir eziyet!

Her gün sabah kahvaltısında iki yumurta pişirdiğini ve bunları birbiriyle tokuşturmaktan ayrı bir zevk aldığını söylüyor! “Şiir gibi bir şey” diyor tokuşturma ''vak''ası''na; “şiir gibi bir şey”!..