Yandaşlık ve karşıtlık

Günü birlik siyaset akışının bizi sürüklediği alanda gazete yazısına konu olabilecek bir çok hadise yaşanıyor gibi. Gibi diyorum, çünkü olan biten şeylerde toplum katmanlarının veya haneler itibariyle toplum kesimlerinin parça parça ve kısmen etkileneceği bir taraf yok. Etkisiyle Türkiye''de topyekün bir değişimin doğabileceği bir durumun arifesindeyiz. Bu durumun yasama, yürütme, yargı güçlerinden sorumlu kişilerce öngörülemeyişi ve basın yayın organlarına hakim olanların yaptıkları işi kasten durumu kavramaktan aciz unsurlarla yürütüyor olmaları tehlikenin vahametini artırıyor. Böylesine puslu bir havada güncel olayları konu eden yazılar yazmanın yangına körükle gitmekten başka bir anlam taşıyamayacağını biliyorum.

Türkiye''de bazı siyasi hadiseler vuku buluyor ve fakat kelimenin özgül anlamıyla hiçbir siyasi hadise yaşanmıyor. Hadiseleri yaşayacak taraflar yok çünkü. Dolayısıyla ben kendimi gazete yazısı yazan biri olarak herhangi bir tarafa meyleden bir konumda bulamıyorum. Meyletmeyi bir kenara koyalım; olmayan tarafları bir değerlendirmeye tâbi tutmak da mümkün değil. Elimdeki imkân siyasi vukuatın iptizalinden dem vurmaktır. Bundan da geri durmuyorum zaten. Siyasi hadiseler vuku buluyor; ama onları ne ben yaşıyorum, ne de Türkiye''de mukim herhangi başka biri. Ne olsaydı siyasi hadiseler yaşanmış olurdu? Eğer bir taraf kendi önerdiği siyasi programın uygulamaya konulmasına çabalıyor olsaydı, konulması için gereken şartları oluşturmaya çalışsaydı ve karşı taraf söz konusu programı reddederek mukabil programı gündeme getirme uğraşı içinde olsaydı vuku bulan hadiselerin her iki tarafça yaşandığı söylenebilirdi. Kendi payıma ben uzunca bir süre program ve karşı program konusunda bir yanılsamaya gönüllüce kendimi kaptırdım. Bu yüzden de mensup olabileceğim bir tarafın bulunduğunu, hiç olmazsa doğabileceğini düşündüm. Hatta "Bizim de Bir Tarafımız Var" başlıklı bir yazım bile yayınlandı. Meğer öyle değilmiş.

Neymiş peki? Türkiye''de gündelik siyasetin gündelik ekmekten başka bir tutamağı yokmuş. Üstelik gündelik ekmeğin temiz mi kanlı mı olduğu konusunda duyulan endişe (nezaket gösterip "yokmuş" demeyelim) hiç de yaygın değilmiş. Meselenin düğüm noktası Türkiye''nin geçmişinde bir ruhban kültürü olmadığı veya Türk tarihinde ruhban kültürüne nispet edilebilecek bir oluşum rastlanmadığı halde bu ülkenin demokratik bir düzen kurma çabaları nereye varır?