Bayramınız mübarek olsun

Gönül çalkantılarımızı dindirmeye vesile olacak değerli bir güne ulaştık. "''Iyd-ı fıtr"'' mübarek olsun. Arapçada oruç tuttuğumuz ayın adı Ramazan olmasına rağmen bu bayramın adı fıtr bayramıdır. Fıtr; oruç açmak, iftar yapmaktır. Bir günlük yediğimiz yemek miktarı fitredir. Ramazan ayı bitmeden bu miktarı ihtiyaç sahiplerine veririz. Ramazan aynı zamanda fitre verme eylemidir. Bir aylık nefis terbiyesinden sonra fıtr bayramına ulaşılmıştır. Artık ruh ve beden inşaallah şifa bulmuş, zihnimiz de gönlümüz gibi aydınlanmıştır. 11 ay boyunca yavaş yavaş yorgunlaşan ruh ve bedenin, oruçla geçen bir ay sonunda, taptaze olduğu kutlu bir gündür Fıtr Bayramı.

İnternetin kalabalıklığı arasından yazılarımı arayıp bulan değerli okuyucu.Biliyorum ki sizlerin bilgi dağarcına yeni bir katkı sunmadım. Yine de yazdıklarımı okudunuz. İlginizi çeken belki de satırlarımdaki kendi düşüncelerinizdi. Belki de gönlünüzden, zihninizden geçenleri okudunuz satırlarımda. Aynı duygu ve düşünceleri paylaştık.

Bazen dilimizin ucuna kadar gelip de söyleyemediklerimiz vardır. İçimizden biri bunu ifade edince "'' çok yaşa"'' deriz. "''Çok yaşa"'' düşünmeden tekrar ettiğimiz kelimelerdendir. Bilmeyiz birinin uzun ömürlü olmasını neden talep ettiğimizi. Belki de bir dost bulmuştur yüreğimiz onunla daha fazla birlikte olmak isteriz. Ruhumuzun tellerine dokunmuştur kelimeleri. Söylemek istediklerimize tercüman olmuştur. Kendimiz konuşuyor gibi hissederiz.

Kelimelerimizi aslında biz seçmeyiz. Öğrendiklerimizdir dilimizden dökülenler. Zihnimiz devrededir. Lakin gerçek seçici gönlümüzdür. Duygu ve düşüncelerimizi ifade etmek için, gönül süzgecimiz yüzlerce kelimeden birer birer seçer. Ard arda sıralar. Satırlara döker.

Bazen gönlümüz istemeden dilimizden dökülen kelimeler vardır. Zihin zorlamasıyla, gönlümüzden öyle gelmediği halde kalemimizin ucundan dökülürler. Samimi değildir kelimelerimiz. Kimbilir ne maksatla, zoraki yazmışızdır. Bu kelimeler istekle söylediklerimizle tıpa tıp aynı da olsa muhatabımız tarafından tam da gönlümüzden geçtiği gibi algılanır. Gönlümüzün ne dediğini kelimelerimizin salt anlamları değil onu ifade ediş biçimimiz belirler. Sıraya dizişimiz, noktalamalarımız, kendinden biraz evvel gelen kelimeler velhasıl bir bütündür yazı. Ne murat ettiğimizi açıkça söylemediğimiz halde bile siz okuyucular "''satır aralarında gizlenen"'' anlamı hissederdiniz. Yazdıklarımızın gerçek hislerimiz olmadığını farkedersiniz. Manayı ona göre yorumlar, maksadımızı yakalayıverirsiniz. Demem o ki yazılarımızın gönlümüz tarafından yüklenen birer ruhu vardır.

Aslında o ruh yazarın kendi ruhudur. Düşündüklerimizi paylaştık sanırız. Halbuki aynı gün onlarca kişi aynı konuda yazmıştır. Biz hepsini okumayız, okuyamayız. İçlerinden bazılarının ne yazdığını merak ederiz. Başlıklara ilk ve son paragraflara bakarız. Okumaya değer bulmadıklarımızı hızlıca geçer bir daha da hatırlamayız. Kızgınlık, kırgınlık ve öfkeyle okuduklarımız da vardır. Sadece kelimelerinin yerleri değişmiştir. Lakin bizde duygu değişiklerine sebep olur. Kırar, üzer, öfkelendirir. Onları çok okumak istemeyiz. Merak ederiz ne dediklerini. Ama zevkle, huzurla, dinlenerek okumayız onları. Onun için de hızlı geçeriz kelimelerin üzerinden.

Okumak için seçtiklerimiz, sözleri ve fikirleriyle, duygu dünyamızda yer kaplayan yazarlardır. Çoğu zaman bizim gönlümüzle kelimelerini seçerler. Onları tanımadan yakınlık hissederiz. Yüzünü görmesek, sesini duymasak, çağlar öncesinden bize sesleniyor olsa da tanıdıktır. Kelimelerinden tanırız, görmüş gibi oluruz. Oysa yazar satırlarını kimlerin okuduğunu, gönüllerde nasıl bir iz bıraktığını tamamen bilemez. Bu yönüyle bireyseldir onun eylemi. Kendi zihin dağarcığı ve gönül genişliği ile hitab eder. Dipsiz bir kuyuya küçük bir taş atmıştır. Dibe değdiğinde çıkaracağı sesi dinler. Kime ilham verdiğini, kimi mutlu kıldığını, kimi huzursuz ettiğini karşı bir bildirim almadıysa bilemez. Tam da burada vebaldir yazmak. Kağıt üzerinde bırakılan iz bir kere yazıldı mı geri alınamaz. Ahirete kadar bir okuyanı olursa günah veye sevap olarak ecir defterimize kaydolmaya devam eder. Beden fani olduğunda, ardımızda yaşayan parçamız olarak kalır yazdıklarımız. Muhataplarına düşündürüp hissettirdiklerinde sorumluluğumuz devam eder. "''Kaleme yemin olsun"'' diyen Rabbimizin ne murat ettiğini kalem sahipleri idrak edebilmelidir.

Asıl muradım bayramınızın bütün kötülüklere inat güzel ve huzurlu geçmesini dilemek. Kelimelerim öyle sade ve sıradanken gönlünüzde bir hoşnutluk oluşturup, bayramınıza bir güzellik katabilmem mümkün olmayacaktı. Maksadım yazdıklarımı okumaya zaman ayırarak zihnimden ve gönlümden geçenleri paylaşan sizlerin bayramını kutlamak. Onun için biraz süslemek istedim yazdıklarımı. Küçük bir çocuğun bayramlıklarını giyinme arzusu gibi. Gönlümüzdeki tüm sevinçlerin, çekilen ortak acılarımızla karardığı bu zifiri zindan günlerde, inadına bir mutluluk sunmak istedim satırlarımla. Gerçeklikten koparıp gönül sesinizin tellerine dokunmak istedim. Bir bayram hediyesi olarak ufak bir tebessüm bırakabildimse yüzünüzde kendimi bahtiyar sayarım.

Oruç bitti. Nimete şükür, Allah"a teşekkür ederiz. Umarım bedenlerimiz ve ruhumuz maddi yoklukta şifa bulmuş, Rabbimizin gönül kabımızdaki mekanı bu vesile ile genişlemiştir. Aksi takdirde sevinecek, bayram yapacak sebebimiz bulunmaz.

Temennim odur ki Rabbimizle öncekinden daha yakın, daha hakiki, daha inançlı bir yakınlaşma tesis etmiş olalım. Gönlümüz bu vesile ile bayram yapsın. Madem alem-i İslam acı içinde kıvranıyor, bayrama yasla giriyoruz, hiç değilse bayram vesilesi ile Allah"a yakınlaşan gönüllerimiz sukunet ve huzurla dolsun. Gönüllerimizin bayramı mübarek olsun.