Gazetecilikle devlet memurluğunu karıştırmak...

Sarı basın kartlarında "T.C Başbakanlık Basın Yayın ve Enformasyon Genel Müdürlüğü" diye yazar...

Ne enteresandır, MİT görevlilerinin kimlik kartları da sanırım yine "Başbakanlık" diye başlıyordur...

Başbakanlığa bağlı diğer kuruluşların görevlilerine ait kimlik kartları da keza öyle...

Bu durum, gazeteciliğin oldum olası sivil bir faaliyet olarak görülememesinden kaynaklanıyor...

Gazetecinin kaydını kuydunu devlet tutar...

Kartını devlet verir... Devlet, gazeteciyi bir anlamda kendi elemanı gibi değerlendirir...

Gazeteciler ve meslek kuruluşları da yıllar boyunca bu ilişkide bir terslik görmemişlerdir...

Gazetecinin kartını devlet verir ama, kimlere sarı basın kartı verileceğini, ''Basın Kartları Komisyonu'' tesbit eder... Komisyonun çoğunluğu meslek kuruluşlarının temsilcilerinden oluşur...

Böylece, bu komisyonun özerk ve sivil olduğu düşünülebilir...

Oysa durum hiç de sanıldığı gibi değildir...

Türkiye''de devlet gibi düşünmeyen, olaylara devlet gibi bakmayan gazetecilerin belirli yerlerde bulunmalarına olanak tanınmaz...

Onlar da gazeteciliği, devlet kafasıyla yapılan bir kamu hizmeti olduğu masalını yaymaya devam ederek devletle ''al gülüm, ver gülüm'' ilişkileri içinde, hakikaten bir devlet görevi ifa eder gibi gazetecilik yaparlar...

Bir eşelemeye kalksak, kendilerini devletin bir organı gibi gören bu meslek kuruluşlarının devletten nasıl nemalandıklarını kolayca ortaya çıkartırız...

Yani işin altında, sadece belli koltuklarda sittin sene oturmanın yanısıra, çıkar ilişkileri de yatar...

Bu söylediklerime haktan yana görünüp, ''Gazetecilik Hak ve Sorumluluk Bildirgesi'' yazanlar da dahildir...

Bu nedenle, bu anlayıştaki basın kuruluşlarının başları örtülü diye gazeteci arkadaşlarımıza basın kartı vermemeye kalkmalarını normal karşılamak gerekir...

Ama yine de genç gazeteci kardeşlerimin üzüntülerini anlıyorum...

Arkadaşları gibi ilk defa basın kartı almanın heyecanını yaşamak istiyorlar... Bu kartı onlara devlet vermiş olsa bile istiyorlar... Onlarla aynı statüyü taşıyıp, aynı işi yapıyorlar... Aynı tehlikelere maruz kalıyorlar, aynı şekilde eziliyorlar... Yaptıkları iş açısından bir fark bulunmuyor...

Fakat iş başka bazı farklılıklara gelince durum değişiyor...

Giyim, kuşam, inanç, siyasi görüş farklılıklarına devlet ne kadar tahammülsüzse, devletin temsilcisi gibi belli komisyonlarda görev yapan bazı gazeteci kisveli görevliler de o kadar tahammülsüz...

Devlet içinde o sıralarda hangi rüzgar esiyorsa onun yolunda gidiyorlar...

"Sen, sen, sen, basın kartı alamazsınız... Çünkü farklısınız... Ne bileyim, gazeteniz farklı, giyiminiz farklı, inancınız farklı... Sonra belki de gizli örgüt üyesisiniz..."

Aralarında başı açık ama, ''Kara listelerde''ki medya kuruluşlarında çalışanlar da varmış... Farketmez... Oralarda çalışmasalardı...

Ne hakla, hangi yetkiyle?

28 Şubatçı anlayış, sivil bir anlayışla görev yapması gereken ''Basın Kartları Komisyonu''nu da teslim almış bulunuyor... Aslında kafalar bağımsız, yürekler özgürlükçü olsa hep birlikte devletin verdiği karta ve imkanlara karşı çıkmaları beklenirdi...

Bunu yapamıyorlarsa da gazeteciliğin en temel ilkelerinden biri olan, ''insan hakları''na saygı göstermeleri gerekirdi...

Düşünün, ''kamu görevi'' diye, giyimleri ve inançları farklı arkadaşlarımıza basın kartı verilmesini engelleyen bu zihniyet, yarın haber yazarken, röportaj yaparken ne yapar? Haber değerlendirirken, başlık atarken ne yapar?

Ya da ne yapmaz?

Bu anlayışın örneklerini gazetelerde görüyoruz, televizyonlarda izliyoruz...

Basın kartı alamayan arkadaşlar hiç utanmasın, üzülmesin... Asıl bu şartlarda basın kartı almış olanların oturup düşünmesi gerekir... Böyle bir komisyonun verdiği kart acaba belli bir icazet anlamı mı taşıyor?

Gazetecilik sivil bir iştir... Gazeteciye kimlik kartını meslek örgütleri vermelidir... Oysa bizim meslek örgütleri bir türlü sivil olmayı beceremedikleri için böyle bir talepte bulunamazlar... Bunu zaten istemezler...

Bu durumda kart alamayan arkadaşlara son sözüm şu:

Hiç üzülmeyin, bu sonuçtan kıvanç duyun... Bu anlayıştaki bir komisyonun bile, sizin bu mesleğin onurlu üyeleri olduğunuzu tescil etmek zorunda kaldığını düşünün...