Yargıtay Başkanı ve İki TV programı

İki gecedir üst üste Yargıtay Baskanı Sami Selçuk''la ilgili iki TV programı izledim. Biri Kanal D''de yayınlanan 32''nci gün programı idi, diğeri ise Kanal 7''de Ahmet Hakan''ın İskele Sancak programı...

Bu iki program arasındaki fark ve bu programlarda yapılan tartışmalar, aslında Türkiye''deki fikir ikliminin kalitesini göstermesı açısından da önemliydi...

Birinde, Birand''ın programında, katılımcılarıyla, sorularla ve sunuş üslubuyla ön yargıyı, sığlığı ve baştan savmacılığı izlerken üzüldüm...

Ahmet Hakan''ın, sabahın ilk saatlerine kadar sürdüğü halde büyük bir dikkatle izlediğim programından ise gerçekten keyif aldım... Mesleki olarak da kıvanç duydum... Bir konunun nasıl, istenirse tarafsız bir biçimde enine boyuna işlenebileceğini gördüm...

Birinci programdan aklımda kalanlar sadece, belli bir amaca yönelik kasıtlı bazı soruların ve konuşmacıların bilinen bazı cevapların satır başlarıydı... İskele Sancak programından ise o kadar bilgi edindim ki...

Hem konuşmacılar hem de Ahmet Hakan konuya iyice çalışmışlar, üzerinde emine boyuna düşünmüşlerdi... Konuya, en azından metnin sahibi Sami Selçuk kadar hakimlerdi... Bu hakimiyet, hem Türkiye''nin bu sorunlarına ciddi yaklaşmaktan hem de bu sorunların sorumluluğunu, bir aydın ciddiyetiyle duymaktan geliyordu...

Birand ve yardımcısı, ne yazık ki daha metni ayrıntılı olarak okuma ve inceleme fırsatı bulamadan ya da ne bileyim böyle bir ihtiyaç duymaksızın, yine metni inceleyememiş konuşmacılarla işin sadece bir bölümü üzerinde, o da belli bir görüş çervesinde tartışma açmışlardı... Amaçları, sanki Sami Selçuk''un başlattığı tartışmaya ufuk açmak değil de, onu zor duruma düşürerek belli odaklara şirin görünmekten ibaretmiş gibiydi... Ahmet Hakan ise olaya bir tez çalışması gibi yaklaşarak bu programı izleyenlerin ufkunu açacak, bu tartışmadan yararlanmalarını sağlayacak bir biçime sokmuştu... Uygun konuklar çağırmış olması da programın kalitesini artıran bir başka unsur olmuştu...

Bu programda Yargıtay Başkanı eleştirilmemiş miydi? Tabii ki eleştirilmişti... Ama bu eleştirilerde bir kalite vardı ve her eleştiri soruna yapılan bir katkı nıteliğindeydi...

Öyle ki bu konuşmanın özellikle laiklikle ilgili bölümlerine sert tavırlar koyan Oktay Ekşi bile, bu seviyeli tartışmanın genel üslubuna aykırı bir çizgide değildi... Çok fonksiyonel ve tartışmaya boyut getirici konuşmalar yaptı...

Evet İskele Sancak''ta Sami Selçuk''un tartışmaya açtığı görüşler eleştirildi... Eleştirilmesi de zaten gerekiyordu... Kendisi böyle bir konuşma yaparak zeten bu meselelerin gündeme gelmesini istemişti...

Tabii ki tartışma olacaktı...

Benim de başkanın konuşmasında eleştirdiğim noktalar vardı... Ama burada, eleştirilerin niyeti ve bu niyete bağlı olarak kullanılan üslup önemliydi... Ve bu amaçlara bağlı olarak çağrılan tartışmacılar...

Şimdi soruya bakın lütfen: Siz kaçıncı cumhuriyetçisiniz? ( 32''nci Gün''den)

Aynı programdan bir soru daha: Haklı olarak sizi eleştiriyorlar, sizi laiklikle ilgi hangi uygulamalar rahatsız ediyor? ( Laiklikle ilgili açıklamaları hakkında)

28 Şubat sürecinin eleştirilmesinden, 28 Şubatçılar''dan daha fazla rahatsız olmuş gıbi bir halleri vardı...

O nedenle daha konuşmanın ikinci gününden itibaren meselenin esasına ilişkin tartışmalara girmek yerine, belden aşağı vurmaya başladılar... Yok İslamcılar''la toplantılara katılmış olması, yok gençliğinde 27 Mayıs Anayasası''na oy vermiş olması, yok bazı mahkumiyet kararlarında imzasının olması gibi konuşmanın amacıyla hiç ilgisi olmayan saptırmalara başvurdular...

Konuşmanın yapıldığı günden itibaren çıkan tartışmalara bir bakın... Rahatsız olanlar kimler? Tartışmanın Türkiye açısından faydalar sağlayacağını kimler söylüyor?

Tartışma ister istemez derin devlet ve onun kalemşorlarıyla, Türkiye''nin sorunlarının özgürce tartışılmasını isteyen, demokrasiden yana güçler arasında oluyor...

Bu açıdan, son iki gecedir izlediğim iki program, bu programlara katılanlar, programlarda dile getirilen görüşler bile bu ikilemi ortaya koyması açısından önemli...

Ayrıca iki TV programı, birincisinin tartışma yerine, köşeye sıkıştırma, görüşleri çürütme amaçlı oluşu, ikincisinin ise bir fikri açma, geliştirmeye yönelmesi açısından bariz bir biçimde birbirinden ayrılıyor...

Bu nitelikleriyle de Ahmet Hakan''ın programı bir klasik olmaya adayken, Birand''ın programı unutulmaya mahkum bulunuyor...