Bu benzetmelerle geldik bugüne

TVNet''de haftanın üç günü yaptığımız "Haberin İzinde" programında Veyis Ateş konuştuğumuz bahsi kaparken "Ama ordu göz bebeğimiz değil mi?" sorusuyla kapadı.

Veyis''in konuşmanın genel akışı doğrultusuna uygun bir nokta koyduğunun farkındaydım. Ama –ne olur ne olmaz diyerek- "Ben böyle benzetmeleri de sevmem, ordu niçin gözbebeğimiz olacakmış, ordu ordudur" dedim.

Bakın şu işe ki, aktardığım diyaloğun üzerinden iki gün geçince Zaman gazetesinde Hüseyin Gülerce''nin kaleminden çıkan "Kınalı kuzularımıza ne yaptın teğmenim?" başlıklı yazısının ilk satırında yer alan şu cümle ile karşılaştık:

"Silahlı Kuvvetler, bizim göz bebeğimiz."

Tamam, bu kısa cümleyi "Ancak"lı başka cümleler de izliyordu ama -bundan sonra ne söylerseniz söyleyin değişmeyecek olan- ilk "aksiyom" ortaya konuşmuştu bile.

(Çok da gerekli değil ama oldu olacak "aksiyom"un bir tanımını da verelim bari: "Kendiliğinden apaçık olan ve böyle olduğu için öteki önermelerin temeli ve ön dayanağı olan temel önermeye belit ya da aksiyom denir.")

Zaman''ın soğukkanlı, halim-selim yazarı Gülerce de pekâla biliyordur ki (çünkü her şeyden önce "aksiyom"larla örülmüş bir üstdil olan matematik öğrenimi görmüş bir birisi) "aksiyom"u "Silahlı Kuvvetler bizim gözbebeğimizdir" şeklinde belirledikten sonra, "demokrasi içinde askerin olması gerektiği yer" hakkında fikir beyan etmek temel önermeyi zerre kadar sarsmayacaktır.

Zaman yazarının söz konusu "aksiyom"dan hareketle değerlendirdiği olay "disiplin" aşkıyla yanan bir teğmenin cezalandırmak amacıyla bir erin eline sıkıştırdığı pimi çekilmiş el bombasının patlaması sonucu toplam dört gencin hayatını kaybetmesiydi.

Gülerce''nin ilk olarak, ancak cinayet sözcüğüyle tarif edilebilecek bu olaydan hareketle vardığı sonuç şuydu:

"Türk Silahlı Kuvvetleri artık, kendisinin dışarıdan değil, içeriden yıpratıldığını görmelidir. TSK; durumunu baştan aşağı bir değerlendirmeye almalıdır."

Görüyorsunuz, aslında, varılan bu ilk sonuç bu olunca yazıya söz konusu "aksiyom" ile başlamak hiç de uygun kaçmıyor. Yanılıyor muyum? Madem ki "TSK, durumunu baştan aşağı bir değerlendirmeye almalıdır", o halde henüz bu işe girişmemiş olan Silahlı Kuvvetler de "göz bebeğimiz" olmamalıdır.

Ama yazının devamında Gülerce''nin bu "ilk sonuç"tan hızla uzaklaşıp tekrar "aksiyom"a doğru direksiyon kırdığına şahit oluyoruz. Gülerce bu sefer de, dünyada hiçbir milletin "oğullarına kına yakıp askere göndermediğini" (niçin acaba?) hatırlatıyor okurlarına. Ve de tabii ki bu hatırlatmayı takiben "gazilik ve şehitlik" üzerine geliştirilen malum çeşitlemeler. (Yani neredeyse "Tek Türkiye" adı verilmiş ve tamamı sözünü ettiğim malum çeşitlemeler üzerene akla hayale gelmeyecek türden çeşitlemelerle dolu olan Samanyolu TV''de yayınlanan dizide olduğu gibi.)

"Öz değerlerimizin bütün tahribatına rağmen, derinlerden gelen bir ses, bu toplumun büyük kesiminde inancın parlattığı gazilik ve şehitlik mertebelerinin ulviyetini asker ocağına taşımaya devam ediyor."

Bu da güzel, etsin bakalım..

Yazarın bu bütünlük içinde tek itirazı ise şöyle: "Fakat biz istiyoruz ki, bu ruh komutanda da olsun. Kınalı kuzularımıza kıyan teğmenler, korumasız karakollarda teröristlerin yüzlerce defa baskınına uğrayan ciğerparelerimizin halini düzeltmeyen komutanlar olmasın."

İsterseniz bu konuyu daha fazla uzatmadan meselenin üzerine gidelim:

Günümüzdeki "gazilik ve şehitlik"in nimetleri üzerine yazmaya ve konuşmaya doyamayanlara yönelik yerinde bir değerlendirmeyi önceki gün Yeni Şafak''tan Ayşe Böhürler yapıyordu. Böhürler, Balıkesir''in de birçok ilimiz gibi en çok şehit veren (193) iller içinde olduğunu hatırlattıktan sonra, bu ilde (de) kurulan "Şehit Aileleri Derneği"nin faaliyetleri arasında yer alan bir konferansa dikkat çekiyordu: "Derneğin faaliyetleri arasında bir konferans dikkatimi çekti: ''Dinde Şehadetin Yeri''. Elbette böyle konuşmalar acılı ailelerin gönlünü ferahlatıyor, anlamak mümkün. Ancak neden ''başkaları da acı çekmesin'' diye çaba sarf edilmez de (…) din üzerinden konuya bakılır, anlamak mümkün değil. Neden Şehit Aileleri Dernekleri çocuklarımızı daha güvenle askere göndermek için ne yapmalıyız sorusuna cevap aramazlar?"

Bu yerinde gözlem ve eleştirinin arkasına şu değerlendirmeyi de takmadan olmaz:

"Disiplin aşkına" dört gencin göz göre göre ölümüne neden olan teğmenin durumu özellik arz etmiyor değil. Ama söyler misiniz; silah altına alınan erlere çavuşundan astsubayı, teğmeninden binbaşısına kadar yine "disiplin aşkına" kışlalarda reva görülen muameleler hatırlanınca önümüze gelen bu yeni olay çok mu şaşırtıcıdır? "Kışla dayağı" konusunu bugüne kadar çok işlemeye çalıştığımdan lafı uzatmayacağım. Ama şurası muhakkak: Siviller "özgürlükler"in tadını çıkarırken "silah altındakiler"in "disiplin aşkına" bin bir eza ve cefaya katlanmak zorunda kaldıkları bir sistemin adı asla "demokrasi" olamaz. Tamam, ben demiyorum ki Silahlı Kuvvetler bir STK gibi çalışsın, işlesin. Ama her "disiplin"in de bir ölçüsü yok mu? Bir ülkede "dışarısı" ve "içerisi" birbirine bu kadar mı yabancı olur?

Demek ki mesele "göz bebeğimiz" benzetmeleriyle söze başlamakla çözülebilecek nitelikte değildir asla. Unutmayalım ki bu benzetmelerle geldik bugüne.