Son haftada olup bitenler

Bir haftadır –bir sağlık sorunundan dolayı– yazamadım. Gazetenin durumu bir notla okurlara bildirmesine rağmen şu anafikir çerçevesinde mesajlar aldım: “Ne oldu hayırdır, yoksa bir aksilik mi var?”

Hiçbirine cevap veremedim. Verseydim şöyle diyecektim: “Yok bir şey sağlık sorunu sadece. Birkaç gün sonra huzurunuzdayım inşallah.”

Bazı mesajlar gözümden kaçan bir hususa da işaret ediyordu:

“Koray''dan sonra da siz mi?”

Sözü edilen eksikliği –inanın– o zaman fark ettim.

Eh madem ki –geç de olsa– artık fark ettim, o halde ben de sorabilirim: Sahi, Koray''a ne oldu gerçekten? BAV yerli yerinde duruyor ama Koray''dan eser yok...

Yazmadığım zaman televizyon karşısında daha çok vakit geçirdiğimi fark ettim. İzlediğim –hatta izlemeye doyamadığım– programlardan birini Tarafsız Bölge idi. Gazeteciler, hukuk hocaları, Barolar Birliği Başkanı –tabii ki son gelişmeler ve 27 Mayıs çerçevesinde– “yargı bağımsızlığı”nı tartışıyordu. Tarafsız''ın en öne çıkan konuşmacısı Taraf''tan Yıldıray Oğur''du.

Bu programın tek başına, ülkemizde geçerli “hukuk devleti”nin nasıl bir şey olduğunu çok iyi ifade ettiğini söylemek yanlış olmaz sanırım.

Programın iki “yaşlı” konuşmacısı tarafından sürekli “genç arkadaş” denerek küçümsenmeye çalışılan Yıldıray''a bir kere daha aferin!

Öyle bir Barolar Birliği Başkanı ki karşısındaki “genç arkadaş”ın geliştirdiği bilgiye dayalı analizin altından ancak “Sizin kimden Taraf olduğunuz belli” gibi –bir Başkan''a hiç yakışmayan– cevaplarla kalkmaya çalışıyor.

Öyle bir başyazar ki, gazetesinin 27 Mayıs ile birlikte DP iktidarının gençleri hedef almış kitlesel “cinayetlerini” haber yaptığını unutmuş hepten... (Oysa denir ki, DP''ye en yakın olan iki gazete (diğeri de Tercüman) 27 Mayıs ile birlikte en hızlı dönüşüm geçiren gazetelerdir.)

Fırsattan istifade bugüne kadar Yargıtay kararlarına ilişkin karaladıklarıma da göz attım.

Bu kararların çoğunu unutmuşum. İyi ki de unutmuşum, çünkü bunları –ve sayıları kim bilir kaç olan benzerlerini– akılda tutmak insanı “hukuk devleti düşmanı” yapmaya yeter de artar bile...

Hrant''ı mahkûm eden kararı hatırlatmıyorum bile. “Şemdinli davası” meselesini de hatırlatmaya gerek yok, çünkü henüz çok taze.

Ama Yargıtay''ın “Ermeni soykırımı iddialarının asılsızlığı”na ilişkin kararı ile tekrar karşılaşmak –biraz önce söylediğim etkiyi doğurma ihtimali olduğundan– hoş değildi tabii.

Yargıtay''ın Patrikhane''nin “ekümenik iddiası”nın yasal dayanağı olmadığına hükmettiği durum da çok moral bozucuydu.

Bu karar öyle “tuhaf” bir karar ki, insanın –son gelişmelerin de ışığında– “Madem öyle bundan böyle ekümenik sıfatını Yargıtay alsın” diyesi geliyor.

Kararın en kritik bölümünün şu olduğuna karar vermişim: “Bu nedenledir ki (Patrikhane), tamamen Türk hukukuna tâbidir. Egemen bir devletin kendi topraklarında yaşayan azınlıklara kendi vatandaşlarından farklı bir hukuk uygulayarak çoğunluğa dahi tanımadığı bir takım ayrıcalıkları onlara tanımak suretiyle özel bir statü vermesi, Anayasa''nın 10. maddesinde gösterilen eşitlik ilkesine açıkça aykırılık oluşturacağından kabul edilemez.”

İsterseniz bu kritik bölümün en kritik satırının altını da çizelim ki unutulmasın:

“Egemen bir devletin kendi topraklarında yaşayan azınlıklara kendi vatandaşlarından farklı bir hukuk uygulayarak...”

Demek ki, 1974''de Ermeni vakıflarıyla ilgili bir kararında “yerli yabancılar”dan söz eden Yargıtay, bu konuda bayağı ısrarcıymış.

Şimdi söyler misiniz: Yargıtay kararlarında karşımıza çıkan bu “hukuk devleti” nasıl bir şeydir? Bu sorunun cevabına herhalde, “hukuk devleti” tamlamasını tersyüz ederek ulaşabiliriz: “Devletin hukuku”.

Bana sorarsanız, ülkedeki bütün “kuvvetler” devlet ve hukuk ilişkisini çok büyük ölçüde bu formül çerçevesinde anlamaktadır. Arada bir aralarında baş gösteren ve ilk bakışta derinmiş gibi görünen farklılıklar-çatışmalar-nizalar bizi yanıltmasın. Dolayısıyla önümüzdeki büyük iş, hukuku “devletin hukuku” olmaktan, yani onu devletin sivil toplum üzerindeki vesayetinin bir aracı olmaktan kurtarmaya çalışmaktır.

İstersiniz yazıyı “medya dünyası”nın alışık olmadığı bir soruyla noktalayalım:

“Koray nerede sahi?..”