"Yarın"lara doğru...

Salı günü Taha Kıvanç ortak dileğimizi çok güzel ifade etmiş: "Yeni Şafak''ın satış rakamı hele bir 100 bine ulaşsın, medyada dengelerin sarsıldığını hep beraber göreceğiz." O kadar zor mu? Hiç de değil, soğukkanlılığımızı koruyup aklımızı ülkede esen-estirilen kolektif isteriye kaptırmazsak 100 bin okurla buluşmak nedir ki? Türkiye''de gazete satışları hakkında ortaya ne zaman kötümser yorumlar getirilse, ben hemen Arif Oruç''un Yarın''ını hatırlarım. Serbest Fıkra''yı destekleyen Yarın, çok kısa sürede 100 bin satışa ulaşmıştı; hem de o günün her bakımdan elverişsiz koşulları içinde. Bu "basın tarihimiz"in "mucize"lerinden birisiydi; ancak bize ne kadar paradoksal gözükse de "rasyonel bir mucize"siydi! Serbest Fırka''nın ünlü İzmir Mitingi ile kendisini açığa vuran ülkedeki muhalefet, gerçek bir fikir üzerine dayanan her siyasi hareketin yaptığı gibi, gazetesini de kısa sürede kitlelere ulaştırmıştı. (Bir bilmece: Taraftarları hızla arttığı, içinde sayılamayacak kadar profesör barındırdığı ve de kendisini herşeyden önce bir "fikir hareketi" olarak sunduğu halde gazetesi, dergisi ve dolayısıyle "organik aydınları" bulunmayan siyasi hareket hangisidir?)

Belki bugün dünyanın hepten değiştiğini ve yeni "Yarın"ların artık boş bir hayal olduğu ileri sürülecektir. Belki hatta tamamen haksız olmayarak, bütün tüketim malları gibi "gazete"nin de artık asıl olarak "arz"la belirlendiğini ve hangi nitelikte olursa olsun okur "taleb"iyle buluşularak bir yayın organı düşünmenin gerçekçi olmadığı söylenecektir. Ben bu fikirde değilim; okur/yazarların anlamlı ve işlevli bir "zemin"de buluşmalarının dün olduğu gibi bugün de pekâla mümkün olduğunu düşünüyorum. Hele de, Taha Kıvanç''ın pek güzel betimlediği gibi, "gazete yanında yoğurt"tan, "yoğurt yanında gazete"ye geçildiği Türkiye gibi kimsesiz bir ülkede!

Salı günü Yeni Şafak''ın Öcalan davasına yönelik yayını umutlu olmak için tek başına yeterliydi. "Kamuoyu mahkemeden karanlık noktaların aydınlatılmasını istiyor" başlığı altında "Cevap bekleyen sorular"ı sıralamak az bir şey midir? Karaalioğlu''nun manşete çıkarılan yazısı, Koru, Ilıcak ve Taşgetiren''in duruşmayla ve davayla ilgili analizleri Yeni Şafak''ın bu sayısını benzersiz kılmak için yetmişti. Okurların içlerinden "İşte böyle!" dediklerinden eminim; geçenlerde Anadolu baskısında "Bakın şu şerefsize..." manşetiyle karşılaştıklarında "Bu olmadı işte!" diye önce mırıldanıp, sonra bununla yetinmeyerek tepkilerini gazeteye iletmelerine benzer bir şekilde. Eğer Ahmet Taşgetiren sözkonusu etmeseydi, bu "talihsiz manşet"ten gazeteyi diğer baskılardan izleyenlerin haberi olmayacaktı. Sonuç tabii ki iyi oldu; gazetenin tepki çeken bu manşetinden okurları gazetenin bir yazarı haberdar etmiş oldu. Bu da az birşey midir? Birçok eksiği ve sırasında yanlışına rağmen Yeni Şafak''ın sahiden "iyi" bir gazete olduğunun delilidir bu. Benzer bir açık yayın politikasıyla ülkemizde bir başkan gazetede karşılaşmayı hayal bile edemezsiniz. Yeni Şafak, satışının 100 bine ulaşmasını sadece bu ilkeli tavrından dolayı bile çoktan hak ediyor.

Türkiye''de gazetecilik zaten zor bir zanaat; üstüne bir de "zor zamanlar"ın sorumluluğu binince iş hepten içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Öcalan davası dolayısıyla, basın zaten sınırlı olan "medyatik aklını" da kaybetti. Devlet, "milleti ve medyası" ile tam bir bütünlük yaşamanın tadını çıkarıyor. Böyle zamanlarda toplumun en çok ihtiyacı olan ve de aynı zamanda lanetlenme tehdidiyle en fazla karşı karşıya olan çağrı düşünceden uzaklaşmamak değil mi?

Gazete köşelerinden, muhtemel bir sağduyu filizlenmesinin önünü peşinen kesmek için manifestoların yükseldiği günleri yaşıyoruz. Bu rolü en iyi oynayanlardan birisi olan Sabah''tan Rauf Tamer, "Hadi farklı düşünün de görelim bakalım!" gibi meydan okumalarda, zengin bir kültüre sahip olan bu topluma "kabile basın etiği"nin sopasını göstermeye çalışıyor.

Taha Kıvanç haklı; Yeni Şafak''ın satış rakamının 100 bine ulaşmasının ülkemizdeki "basın etiği"nin düzeyini yükselteceğine, bu alanda "kabile"den "toplum"a geçilmesini kolaylaştıracağına ben de inanıyorum.