Dilovası"nda bir mola

Yol gider biz gideriz, yol gider biz gideriz… Hayır, aslında yol durur biz gideriz.

O yollar bizi nerelere götürür!

Yapanları, yaptıranları minnetle anarız.

Anar ömrünce gönül, memleketin yollarını yaptıranları, oraya terini dökenleri.

Sonra geçer gideriz, varacağımız yer neresiyse.

Lâkin biz öyle geçip giderken, o yolların hemen yanı başında bambaşka hayatlar vardır.

Uğramazsak bilmeyiz.

Durup bir çaylarını içmezsek, selâm verip hatırlarını sormazsak öğrenemeyiz.

*

İstanbul''dan yola çıkıp Anadolu''nun neresine giderseniz gidin, yolunuz karadansa mutlaka Dilovası''ndan geçer.

Orada önceden ufak bir köy varmış uzakta, sonra sanayi tesisleri kurulmuş.

Fabrikalar birer ikişer yükselmeye başlayınca, ülkenin dört bir yanından çalışmak için gelenler yerleşmiş.

Saray''ın meyve bahçesi sayılan araziler, yerleşim yeri olmuş.

Dilovası şimdi koca bir ilçe.

(Zaten artık ''Saray'' da bir müze.)

Kuzeyden, güneyden, doğudan gelenler bir arada kardeşçe yaşıyorlar.

Suç oranı o kadar düşük ki polislerin boş vakti için projeler geliştirilse yeridir.

Bir dönem çetelerle metelerle anılan ilçe, şimdi huzurlu bir sükûnete sahip.

*

Dilovası''nın çok göç aldığını söylemiştim, nüfusun neredeyse tamamı göç sebebiyle oluşmuş.

İlçenin değerli Kaymakamı Hasan Bey de o kapsamın dışında değil.

Kaymakam Hasan Göç, oraya tayin olmadan önce, hızla geçip gidenlerden biri.

''Burada kimler yaşıyor'' diye merak edermiş ancak çoğumuz gibi hiç uğramazmış.

Atların bir ilerleyiş tarzı vardır; yokuş indikten sonra karşılarına çıkan yol tırmanmak gerektiriyorsa, hız artırıp koşmaya başlarlar.

Sanmayın ki bu yalnızca atlara has bir durum.

İnsanlar da farklı davranmaz.

Altlarında yüz küsur beygir gücünde bir araç varken, yokuş görünce hızlanırlar.

Dilovası da o sebeple durmayı zorlaştıran bir iniş ve çıkışa sahip.

Demek istediğim şu ki, kimsenin kabahati yok; mazeretlerimiz geçerli.

*

Ayrıca ilçe merkezini bulmak için, fabrikaların arasındaki labirenti aşmak gerekiyor.

Vaktiyle ileriye dönük düşünülseydi, yerleşim yeri yukarı kısımlara kurulup fabrikalardan uzak tutulsaydı, ayrı bir yol yapılabilirdi.

Dilovası''nın Belediye Başkanı Cemil Yaman ilçenin eskilerinden.

Hakikaten ismiyle müsemma.

Tanıştığımızda böyle düşünmüştüm, şimdi de aynı fikirdeyim.

Islamadan nohut pişmez akşamdan yatsıya karar değişmez.

*

Geçenlerde Akademi Dilovası programı çerçevesinde öğrencilerle buluştuk, iletişim üzerine sohbet ettik.

Fatma Barbarosoğlu, okumuşsunuzdur, yazısında sosyal yapıyı güzelce tahlil etti, tekliflerde bulundu.

Bir yere yabancıysanız, gayet tabii orası da size yabancıdır.

Evvelce bizim için yabancı dil ovası sayılabilecek yer, artık öğrendiğimiz bildiğimiz bir belde.

Öğrendikten sonra hangi dil yabancı olur ki!

Hepimizin bildiği o sözleri hatırlatayım:

''Orada bir köy var uzakta, gitmesek de kalmasak da o köy bizim köyümüz…''

Söyle söyleyebildiğin kadar.

Fakat biri çıkar, ''Sen öyle san'' deyiverir, hatta ''Gitmediğin yer senin değildir'' diye ekler.

*

Başkanlık makamında çay içerken, Ahmet Turan Alkan, Dilovası''nın adını Dilova yapmayı teklif etti.

''Karşı tarafta Yalova, burada Dilova… Zira nerelisin diye sorulduğunda Dilovasılıyım diye cevap vermek zor.''

Makul gibi…

Ancak başka ilçeleri de düşünmek gerek.

Nazilliliyim demek, daha kolay değil.

Ya da Cihanbeyliliyim, Korkuteliliyim, Pazarlarlıyım, Oğuzeliliyim demek.

Eğer söylenişi zor diye kısaltacaksak, pek çok ilçenin adını gözden geçirmemiz icap eder.

İlle de Dilovası''nı değiştirmek gerekirse, Dilo yapmak daha uygun.

Hem türküsü de var: ''Dilo dilo yaylalar…''