Helvanın vakti

Genellikle doğru haber veren güvenilir kaynaklardan bize ulaşan rivayet odur ki, Navaz Şerif geçen hafta Demirel''i telefonla aramış, dert yanmış.

"Yahu Sülüman Ağa, kötü durumdayım. Memlekette huzur kalmadı. Keşmir meselesini çözemedik. Halkın geçim sıkıntısı büyüyor. Öte yandan IMF boğazımıza çökmüş durumda. Mister Clinton''la görüştüm, o da yardımcı olacağı yerde, kırk türlü isteğini sıralayıp gönderdi. Nükleer denemeler ve Taliban konusu da başıma bela oldu. Ne yapacağımı bilemiyorum. Engin tecrübenizden istifade etmenin vaktidir. Aman derdime bir çare!"

Demirel bunları dinleyip keyifli keyifli gülmüş.

"Aman Sülüman Ağa, niye gülüyorsunuz, insan kardeşinin başı dertteyken böyle yapar mı?"

Demirel, "Dertlerini anladım kardeşim, ona değil, senin toyluğuna gülüyorum. Daha çok toysun" demiş, "Her şeyin bir çaresi vardır, merak etme!"

"Sahi mi, nasıl?"

"Yahu kardeşim, sizde ordu yok mu?"

"Var."

"Generallerin yok mu?"

"Var."

"Eee, ne duruyorsun? Helva yapsana!.."

"Haa? Ne helvası?.."

"Konuş onlarla. Darbe yapsınlar. Sen de kurtul birader!.."

Bazı haberleri okurken, insanın içine düştüğü keyifsizlik, can sıkıntısı, moral bozukluğu tarifi imkansız bir hal alıyor. Bir çileden çıkıp, başka bir çileye giriyorsunuz. Bendeniz geçen gün "Yirminci Yüzyılın En Önemli Olayları"nı okurken öyle oldum.

1901''de Marconi''nin Atlantik ötesine ilk radyo sinyallerini göndermesi ile başlayan ve 1998''deki Clinton''un suçlu bulunmasına kadar uzanan liste içinde, "ilaç için" dahi bir tane bizden haber yoktu.

Duvarlar örülmüş, yıkılmış; savaşlar başlamış bitmiş; icatlar yapılmış, Ay''a çıkılmış, Mars''a araç gönderilmiş, koyunlar kopyalanmış, ''Mikro''lar ''soft''lanmış.

İyisiyle kötüsüyle, hepsi sınırlarımızın dışında olmuş bitmiş. Sadece ülkemizin sıkıntısı değil bu, Türk dünyasından, İslâm coğrafyasından tek madde yer almıyor...

Halbuki, on yılda her savaştan açık alınla çıkmıştık...

Halşuki, onbeş milyon genç yaratmıştık her yaştan...

Haloki, hiçbir ''nane'' yememişiz!..

Sadece birbirimizi yemişiz.

Yirminci yüzyılın en önemli olayları arasına girecek kapasitede bir becerimiz olmamış, ortaya koyduklarımız arasında.

Nobel ödüllerine bakınca da aynı tabloyla karşılaşıyoruz.

Alman, Amerikan, Fransız, İngiliz götürmüş ödülleri. Aday bile gösterilememişiz daha. Aday adayı olmakla, makaraya sarılmak arasında gidip gelmişiz.

Kısacası, Çetin Altan''ın iki yazısından birinde söylediği gibi, "ıskalamışız". Hem de ne ıskalama!..

İyi de, neden?

Hani biz böyük millettik? Zekiydik, çeviktik, çalışkandık...

Mesut Yılmaz''ın sözlerine bakınca, neden sorusuna cevap bulmak mümkün.

Hak ve hürriyetleri genişletmemişiz...

Bunu, devleti tehdit eden bir tehlike olarak görmüşüz...

Milleti devlete küskün hale getirmişiz...

Toplumu tehlike gibi gören bir sistem kurmuş, vatandaşı hiçe sayan bir bürokrasi oluşturmuş, insanı dışlayan bir cumhuriyetle övünmüşüz...

Soyut bir devlet anlayışıyla, o devlete sahip çıkmak uğruna insanlarımızı ezmişiz.

Amacın insanımızı öne çıkarmak ve onları mutlu etmek olduğunu unutmuş, vatandaşla devlet arasına duvarlar örmüşüz.

"Eller aya biz yaya" lafı en çok kullanılan kalıp olmuş. Sadece bu mu? "Gavur yapıyor ağbi..."si var daha... "Bizden adam olmaz arkadaş"ı var...

Sahi, olmaz mı dersiniz?

Şimdi, önümüzde yirmibirinci yüzyıl var. Bakalım, onu nasıl ıskalayacağız?

Hepinize hayırlı günler efendim, hayırlı Cumalar... Pazartesi yine görüşelim, "sıkıntıları" paylaşmak için!..

Büyüklüğünü çeşitli zamanlarda ispat eden meşhur "el" bu defa da Star''ın kulağını çekti. Büyük eller böyledir. Bayılırlar kulak çekmeye. Star''ın kulağı çekildiğinde, "Niye Star''ın kulağını çekiyorsunuz? Bunu şiddetle kınıyoruz" diyebilecek bir yumuşak kulaklı kalmamıştı maalesef.. (Karga)

Darbeye karşı olduğunu söyleyen Pakistanlılar''ın gösterdiği tepki şu şekilde:

- Gereksizdi...

Bu cılız itirazın arka planında, darbenin kanıksanmışlığı yatıyor.

"Dost ve kardeş ülke" Pakistan, kardeşlerin birbirine ne kadar benzediğini bir defa daha gösterdi.