Sıcak pidenin kokusu

Cenab-ı Hak, öyle sanıyorum ki, cennetten bir kokuyu, şu ekmeğin içine koydu. Özellikle Ramazan pidesinin içine...

Bendenize öyle geliyor.

Dilimin döndüğü kadarıyla anlatmaya çalışayım.

Akşam yaklaşmış...

İftar sofrası hazırlıklarına girişilmiş.

İkindi devrilmiş, gölgeler uzamış.

Orucun kendini en bariz şekilde hissettirdiği vakit...

İşten eve dönmüş, ev içi kıyafetlerinizi giymiş, yorgunluk atıyorsunuz.

Mutfak telaşından uzak bir köşede ayaklarınızı uzatmış, iftar programlarına bakıyorsunuz.

“Allah''ım, bu memlekette ne kadar güzel insanlar var” diye şükrediyorsunuz.

Ne de hoş sohbet ediyorlar, ne harika programlar hazırlayıp tatlı tatlı sunuyorlar.

Hayranlıkla takip ediyorsunuz.

Efendimiz Aleyhisselam''dan bahsedildikçe burnunuz sızlıyor.

Durduk yere hisleniyorsunuz, gözleriniz nemleniyor.

Yok canım, niye durduk yere olsun?

Çok ciddi, çok temelli, çok tutarlı sebepleriniz var şükür.

Diliniz damağınız kurumuş.

Boğazınızda bir terk edilmişlik havası...

Kelimeler zorla çıkıyor ağzınızdan.

Allah korusun, yangın çıksa, bağıracak haliniz yok.

Hırsız görseniz, peşinden koşacak dermanınız...

Arada ilahiler söyleniyor, hafiften eşlik ediyorsunuz.

Reklâmlar çıkınca sinirleniyor fakat bu da lazım yahu diyorsunuz.

Derken içeriden sesleniyorlar:

“Hulusi Bey...”

Farzı misal böyle söyledik. Herkesin ismi Hulusi Bey olacak değil elbet.

Mesela diyerek öyle düşündük; mesela Hulusi Kentmen tipinde biriyseniz, size başka türlü seslenilmesi mümkün değildir.

Fakat elbette başka başka seslenmeler de olur.

“Canım”, “Hayatım”, “Aşkım”, “Efendi”, “Dede”, “Babacığım” vs.

Pide alınması gerekiyordur ve o görev size düşmüştür.

Kıyafetinizi kuşanıp fırının yolunu tutuyorsunuz.

Sıraya giriyor, pidenizi sıcak sıcak alıyorsunuz.

Aman Yarabbi!

O ne koku öyle?

Pidenin sıcaklığı kâğıdın üstünden bile elinizi yakıyor fakat hiç umursamıyorsunuz.

Elinizi yakması hoşunuza bile gidiyor.

Bunca yılın tecrübesi var. Her Ramazan o el yanacak...

İftara yarım saat kalmışken, o sıcak pide kokusu beni deli ediyor. Mecnuna dönüyorum.

Muhakkak sizi de böyle çok etkiliyordur.

“Allah''ım” diyorum, “bu fakirin günahlarını da affeder ve cennetine alırsan, şu kokuyu da eksik tutma ne olursun. Orada bu koku olmalı.”

Cennetin bilmediğimiz enfes kokularından birini almış, pideye gizlemiş olmalı ki Yüce Rabbim, bize bu kadar güzel geliyor.