Uçmak kolay mı?

Türkiye ile Suriye arasında vize uygulamasına son verilmiş, biz daha yerimizde oturuyoruz. Tamam, İstanbul''da Boğaz''ı seyretmek güzel de, nereye kadar?

Kutlanacak olaylar varken, gidilip görülecek yerler beklerken hem de!

Velhasıl gelişmelere duyarsız kalamayacağımıza karar verdik ve bir grup arkadaşla beraber, bir koşu Suriye''ye gidip döndük.

***

Maceralarla dolu yolculuğu baştan anlatmak lazım.

Yıllar önce Yeşilköy Havaalanı ufak bir yerdi. Zamanla biz büyüdük, ülke büyüdü, havaalanı ise daha çok büyüdü.

Eski filmlerde görürdük, uçağa binene el sallanırdı. Yolcu edenler camdan bakar, yolcu da uçağın merdivenlerini çıkınca geriye dönüp son veda için el sallardı.

Havaalanı devasa boyutlara ulaşınca durum değişti.

Eski Yeşilköy, Atatürk Hava Limanı oldu.

Yüzlerce kapı, merdiven, asansör, koridor, salon, mağazalar…

İnsanın başını döndürmek için tasarlanmış gibi.

***

Uçağa binmek için kuyruklardan geçip, üst aramalarını ve kontrolleri geride bırakıp kapıdan çıkmayı başarırsanız, otobüse bindirip uzaktaki uçağa götürüyorlar.

Bir teyze, "Biz karadan mı gideceğiz? Uçak bileti almadık mı? Niye otobüse bindiriyorlar?" diye üç soruyu peş peşe sormuştu.

Bütün bu işleri adeta kutsal bir görev gibi yerine getirebilmek için önce havaalanına ulaşmak gerekiyor ki o başlı başına bir macera.

***

Adam arkadaşını arabasıyla havaalanına götürür. Yolcu Almanya veya Fransa''ya vardığında arkadaşına geldiğini bildirmek için telefon açar; diğeri hâlâ trafikte boğuşmaktadır, evine dönememiştir.

Bu tür hikâyeler en azından kulağınıza gelmiş olmalı.

Dönüşü kadar gidişi de zahmetli olduğu için en uygun ulaşım yolu metro.

Dolaşarak da olsa kısa sürede ulaştırır. Trafiğe takılmak yok.

Son istasyon havaalanı. Yalnız orada başka bir sorun beklemektedir çoğu yolcuyu.

Dış hatlar çıkışı yakın fakat iç hatlara ulaşmak mesele.

***

Metrodan inince yürüyüş başlar. Okları takip edersiniz, oklar yürü der.

Yürürsünüz, yürürsünüz…

Kâbe yoluna düşmüş karıncayı hatırlarsınız.

Elinizde valizle, varamasam da yolunda ölürüm düşüncesiyle ilerlersiniz.

Metronun son durağının, dış hatlar ile iç hatların orta yerinde olması gerektiğini fakat metro sonradan yapıldığı için ancak o noktaya kadar ilerleyebildiğini akledersiniz.

***

Suriye yolcusunun dış hatlarda ne işi var sorusu burada uygun düşer. Onun açıklaması da şöyle:

Önce Şanlıurfa, oradan Suriye. Karadan gidilecek. Şanlıurfa Valisi ile Rakka Valisi buluşacak, Türk heyeti ile Suriye heyeti oturup konuşacak. Program bu şekilde.

Uzun olsa da anlatırken uzatmayalım, uçağa bindik. Lâkin havalanamadık.

Bir saat sonra ancak teker döndü.

Kaptan pilotun nezaketen bir açıklama yapmasını, usulen de olsa gecikme yüzünden özür dilemesini bekledik.

Güzel bir bekleyişti bizimki.

Güzellik o boyutta kaldı.

Esenler''den otobüse binseniz ve on dakika gecikse, kaptan özür diler.

Uçakta beklerken, beş dakika geçti, olabilir dedik… On dakika geçti, eh dedik… On beşte olsun dedik…

Yirmi ha şimdi… Yarım saat, eee?

Kırk – kırk beş, bakalım daha ne kadar?

Elli – elli beş, pes yani!

Bir saat doldu, buna da şükür!

İstatistikler oluşturulurken, yolcuların kapıdan geçiş saati mi esas alınıyor, uçağa biniş saati mi, yoksa gerçekten kalkış saati mi?