İkinci raund olacak mı?

Ankara Emniyeti''nin topyekün tasfiyesiyle sonuçlanan telekulak rezaletinin ardından çok şey söyleniyor; belli ki bir süre daha söylenecek. Aslında, Susurluk''taki meş''um kazadan itibaren, birçok kurumun yanısıra Emniyet Teşkilatı da çeşitli birimleriyle sık sık kamuoyunun gündemine gelmiş ve adı en az bugünkü kadar hatta, daha önemli skandallarda anılmıştı. Ama, sadece anıldı. Hafızamızı zorlayalım, hangi olayın üzerine gidildi ve hangisinden sonuç alındı bir düşünelim. Hiçbirisinden. Koskoca Susurluk soruşturması için görevden alınan polisler bile geri döndü. Çünkü, bu gibi durumlarda köklü teşkilatların kendi evlatlarını yememe konusunda inanılmaz bir dikkatleri var. Bu dikkat yüzünden de bazı hastalıklar bir türlü tedavi edilemiyor. Ama bugün önümüzdeki örnek, öncekilerden farklıdır. Şimdi, seyretmekte olduğumuz filmin adı "Polis polise karşı"dır.

İçişleri Bakanı Sadettin Tantan, daha güvenoyu bile almadan çok zor ve çetrefilli bir operasyonun içine gidi. Selefi olan, seçim yasakları nedeniyle "bağımsız" ve bir o kadar da "ilgisiz" bakandan devraldığı koltuğun hakkını vermek için ilk önemli atak olan bu operasyonun ikinci ayağı daha önemlidir. İkinci ayak, birkaç gün önce başlatılmış olan müfettiş incelemesidir. Bu konuyu Tantan''la görüştüm. Söyledikleri bir cümle ile ifade edilebilir: "Herşey inceleme raporundan sonra anlaşılacak." Evet, "herşey." Tantan''ın bu raporu Emniyet''teki yeniden yapılanma ve temizlik için önemsediği anlaşılıyor. Rapor, birçok soruyla birlikte, önceki gün görevden alınan Cevdet Saral''ın "İlk raundu kaybettik" diyerek ima ettiği ikinci raundun akibetini de belirleyecek. Şüphesiz, bu oyunun ikinci raundu da oynanacak ama nasıl? Çünkü, Saral ve ekibi tasfiye olmuşsa elbette bunun bir de karşı tarafın yani tasfiye edeni ve dolayısıyla bu ekibin girişip kaybettiği bu kavganın bir de kazananı var. Bütün bunlarla birlikte, Saral ve ekibine izafe edilen önemli suçların doğru olup olmadığı gibi kritik bir soru var.

Devletin güvendiği ve yüksek düzeyde görev verdiği bürokratların, görevdeyken ya da bugün olduğu gibi görevden alındıktan sonra hesaplaşma saikiyle hareket etmeye hakları yoktur. Ankara Emniyeti yönetimi, etraflarında bir güç oluşturmak ve bu güç sayesinde bürokraside tırmanmanın hesaplarını yapmakla suçlanıyorlar. Aleyhlerindeki suç delilleri ise dinledikleri telefonlar. Bazı isimleri dinlemek için izin almış olabilirler. Ama, kimse Cumhurbaşkanlığı, Başbakanlık, Genelkurmay Başkanlığı gibi önemli merkezlerin Ankara Emniyet Müdürlüğü tarafından dinlenebilmesi için izin veremez. Saral, olayın basına sızması üzerine son bir umutla "Fethullahçılar''ı araştırıyorduk" dedi ama, poliste mevki kazanmanın en klasik yolu haline gelen bu mazeret de inandırıcı bulunmadı. Yani, ortada bir "yetki aşma" durumu var. İnceleme işte bu yetki aşımının nedenlerini ortaya koyacak. "Neden? Nasıl? Niçin? Ve belki de kim için?" sorularının cevabı aranacak. Şu halde, söylediklerinin hepsini söylemiş olan ve zaten bu yüzden pozisyonunu kaybeden Saral''ın beklediği ikinci raund da olsa olsa, müfettişlerin yazacakları rapor olabilir.

Olup biten elbette görünenden ibaret değil. Ve kim olursa olsun hiçbir bürokrat arkasında ya da yanında bir siyasetçi olmadan böylesine önemli bir olayla ülkenin gündemini işgal edemez. İşte önümüzdeki olay. Ankara Emniyeti''nin "hiyerarşiyi hiçe sayarak" zamanın Başbakanı''na yani Mesut Yılmaz''a bilgi verdiği ve bir anlamda bu merkezden dolaylı da olsa teşvik gördüğü bir sır değil. Emniyet teşkilatında büyük rahatsızlık yaratan bu durumun nedenleri var. Mesela, Yılmaz''ın, -bugün artık gideceği belli olan- Genel Müdür Necati Bilican''ı üç kez görevden almak istediği halde bunu başaramaması bunlardan birisi. Bir başka neden de Yılmaz''ın polislerle dostluğa ve hafiyeciliğe merakıdır. Neredeyse başını yakacak olan Alaattin Çakıcı konusundaki merakı malum. Aynı şekilde, İstanbul eski Emniyet Müdürü Kemal Yazıcıoğlu ile eski Emniyet Genel Müdürü Alaattin Yüksel de Yılmaz''la dostluğu bilinen önemli polisler. Ancak, bu dostluk, bugün Saral''a olduğu gibi dün Yazıcıoğlu ve Yüksel''e de yaramamıştı. Bu olay da açıkça gösteriyor ki, siyasetçi-bürokrat ilişkisinde kaybeden hep ikinci taraf oluyor. Kazanan ise birinciler, yani siyasetçiler.

Yılmaz''ın bunca başarısızlığa rağmen hâlâ siyasette ağırlıklı bir güç olarak kalabilmesinin temelinde bu dostlukların payı yok mu sizce?