Milat

2010 yılı Süper ligimiz için, daha doğrusu bu yılın ilk yarısı için alışılmadık bir neticeyi getirdi. İlk kez bu ilk yarıda ligin ilk üç sırasına Anadolu takımları oturdu.

Eskiden de Anadolu takımlarından birinde yedi sekiz maçlık bir patlama, bir sürpriz performans görürdük. Ama bu uzun sürmez ligin ilk yarısı tamamlanmadan o takım dökülmeye başlar, hatta sene sonunda düşme hattında mücadele ederdi.

Bu zinciri ilk kıran beklenmedik bir takım oldu: Sivasspor. Bülent Hoca''nın yönetiminde Avrupa kupalarına kadar gitti. Ama şimdi aşağılarda. Bu düşmenin pek çok sebebi var, lakin şimdi bunları tartışmayalım.

Belirtmeye çalıştığımız olgu, ilk kez Süper Lig''de Anadolu takımlarının ağırlığını hissettirmesidir. Bu gelip-geçici bir şey değildir. Bu sebeple hadiseye "milat" diyoruz.

Nasıl "Anadolu kaplanları" ülkenin iktisadi tarihinde bir rol üstlendiler. Düşe-kalka da olsa vücut buldukları şehrin gelişmesine, ülke ekonomisine omuz verdilerse; futbolda da aynı şey oluşmaktadır.

Bugün bir Antep, bir Kayseri Türkiye''nin ihracatında önemli rakamlara ulaşıyor. Her iki şehrin de spor tesisleri övünç verici. İktisatta yakaladıkları istikrar futbolda da sürüyor. Bundan böyle de sürecek. Bunlara Eskişehir, Bursa (zaten başrolde), Trabzon (zaten lider) ilerde belki Adana, Mersin, Sakarya, Manisa vb. katılacak.

Kurulan ilgiyi bozan iki şehir var. İzmir ve Ankara.

Eğer futbolun gelişimini, başarısını iktisadi gelişme ve zenginliğe bağlarsak İzmir ile Ankara''nın yarışta üst sıralarda olması gerekir. Ama öyle değil. Neden? Bence futbolun gelişimi aynı zamanda bir yönetim meselesidir. Paranın yönetimi ne kadar maharet istiyorsa; bir kurum ve kuruluşun yönetimi ne kadar bilgi ve istikrar istiyorsa, futbolun gelişimi için de "yönetimde reform" istiyor.

Kulüpler borç batağına saplanmamalıdır. Kulüp başkanları ve yönetim medyada bol bol görünerek prestij peşinde koşmamalıdır. Bütçeler dengeli olmalı, gösteriş için transfer yapılmamalıdır. Hoca seçimlerine gerekli özen gösterilmeli, başarısız dönemlerde suçu hemen hocaya yükleyerek yarım sezonda üç-dört hoca değiştirilmemelidir. Alt yapılar göstermelik olmamalıdır. Bu konuda daha çok şey sayılabilir. Bence Ankara ve İzmir kulüplerinin asıl derdi yönetimdir. Bir ülkenin, bir kurumun asıl derdi, meselesi gibi.

Bakınız Süper Lige yeni çıkan Karabük kendinden beklenmeyen bir neticeye ulaştı. Burada bütün unsurlar arasında bir âhengin varolduğunu görüyoruz.

Ondan daha mühimi yıllardır şampiyonluğa hasret kalan Trabzon''un durumudur. Yönetim-hoca-takım ve taraftar beraberliği fazla ve pahalı transferler yapmasa da istikrarı yakaladığı zaman nasıl kendini gösteriyor. Ben İzmir ve Ankara gibi bu yıl üç büyüklerin sahneden silinmesini de yönetimlere bağlıyorum. İkinci devre tablo değişebilir. Ama bu bizim ileri sürdüğümüz temel düşünceyi değiştirmez.

"Anadolu kaplanları" lige ağırlığını koydu. Bu böyle sürecek. Kabul edin artık.