Bir fikir var mı?

Yok! Olsa haberimiz olurdu. Yahu Mustafa Kutlu, dünya yansa senin haberin olmaz, nereden bileceksin?

Neden?

Ee, bilgisayar bilmezsin; internete girmezsin, dünyadan bihabersin.

Öyle deme ciddi bir fikir olsa bu âletlere gerek yok kulaktan kulağa yayılırdı.

Nasıl ciddi bir fikir?

Dünyanın mehdiyi bekler gibi beklediği, yuvadaki yavru kuşların ağızları açık beklediği bir fikir. İnsanları etkileyecek, heyecanlandıracak, “düşün peşime” diyecek bir fikir. İnsanlara adalet ve hürriyet getirecek bir fikir.

Ama yok! Dünya bir çöl. Türkiye'' de öyle. Ne fikir var, ne fikir adamı.

Hemen herkes neolibelarizmin (Küresel Kapitalizm) esiri olmuş durumda. Herkes “kalkınma ve ilerleme” nin sihrine kapılmış. Oysa bu küresel kapitalizm mitolojideki kendini yiyen ejderha gibidir. Hani kuyruğunu ısırmış, bir daireye dönmüş. Bilinçsizce yuvarlanıyor. Gelişme adına, yani daha fazla üretim daha fazla tüketim adına dünyayı tüketiyor. Eskilerin Anasır-ı erbaa dedikleri âlemin dört unsuru (Hava-su-toprak-ateş) kirlenmiş durumda. Bunlar ortadan kalkınca, yani insanın işine yaramaz hale gelince insan bitecek. Kıyamet bu.

Kıyameti yaşıyoruz, farkında değiliz.

Dünyada bir dakikada şu kadar çocuk açlıktan-susuzluktan ölüyor. Buna mukabil Fransa''nın bir yıllık kozmetik tüketimi ile bütün Afrika ülkelerinin temiz suya kavuşması mümkün. Dünya bir yılda elde edilen toplam gelirin %80 ine dünya nüfusunun %10'' u el koyuyor. Bu zulmü dünya hiçbir vakit göremedi! Bir de utanmadan demokrasi, insan hakları, özgürlükler'' den bahsediyorlar. Bu kavramlar birer illüzyon.

Dünyayı artık devletler değil şirketler yönetiyor. Ama her şeyin bir sonu var. Petrol bitecek diye tir tir titriyorlar. Petrol alanlarını kontrol etmek istiyorlar. Almanya sallanıyor. Almanya “pes” dedimi Avrupa birliği bitmiştir. Bizim marazi aşkımız da böylece sona erer.

İzlanda, Yunanistan iflas etti. İspanya'' da işsizlik %21. Fransa sallanıyor, can havli ile Libya''ya saldırdı. İngiltere'' nin durumu içler acısı. Varşova paktı ülkelerinden başlayarak Ukrayna, Gürcistan, tüm Kafkaslar, Ermenistan, Türki cumhuriyetler, Afganistan'' dan Fas''a kadar tüm İslam ülkeleri kaos içinde.

Aslına bakarsan bütün dünya kaos içinde. ABD''yi iki yıl içinde büyük bir kriz bekliyor. Dünya toptan değişiyor. Her şeyi ile. Yeniden bir paylaşım, yeniden bir denge kuruluncaya kadar.

Bu nasıl olacak?

Ne kadar zaman alacak?

Kimse bilemez.

İLO Genel Müdürü JUAN Somavia şunları söylüyor:

“Herkes eşitsizlikten mustarip. Büyüme var, ama istihdam artmıyor. Emek üretkenliği artıyor. Bu artış ücretlere yansımıyor. Köylü kentli bütün dünyada herkes kötü durumda… Neoliberalizm hem toplumu, hem ekonomiyi kontrol ediyor (Açıkçası şu demek: Bir yerde muhalefet yeşerirse, filiz haline gelmeden koparıyor. Bir muhalefet gerekirse, onu da biz yaparız diyor. Uydurma çevrecilik vb. gibi). Emek meta değildir. Adalet olmadan barış olmaz. Yoksulluk bitmeden kimse mutlu olmaz. Neoliberalizm her şeyi meta haline getiriyor, adaletsizlik üretiyor, yoksulluk üretiyor. İnsanlık korkunç yanlış bir yola saptı. Bir balçığa saplandı. Bu balçık neoliberalizmin küresel kabulü… Sonunda gördüler ki sosyal devlet harcamaları ekonomiyi canlandırıyor, genel talebi artırıyor. Yeni bir küresel adalet çağı gerekiyor. Onu kurmalıyız “(Radikal- 15 Mayıs 2011).

İLO Başkanı malum eleştirileri sıralıyor. Çare olarak biraz sosyal demokrat olalım diyor. Züğürt tesellisi.

Hani bazıları da “yeni sol” a (Neyse o?) umut bağlamış. Bir nevi ruh çağırıyorlar.

Bir zamanlar Türkiye''de iki slogan vardı. Ben onları çok seviyordum. Biri “Önce ahlak ve maneviyat”; öteki “dil düzen”. Nedense bunlardan vazgeçildi. Oysa üstüne gitmek lazımdı. İnancıma göre “bir fikir” çıkacaksa İslam dünyasından çıkacak. Ben kendi nefsime dünyanın saplandığı balçıktan çıkması için “Kanaat ekonomisi” ni teklif ediyorum. Yukarıdaki iki sloganın temeline bunu koymalı. Tabi ben bir hikâyeciyim. Bunu yapamam. Yapacak olanlar ilim adamları, Filozoflar (sahi filozofumuz var mı?), sanatçılardır. Ben son saydığım gruba dahil olarak sezgilerimi dile getiriyorum. Dünyaya bir şey teklif edelim. Bu çıkmaz sokaktan çıksın. Gelişme ve ilerleme yerine sabır ve şükür geçsin. Feragat, fedakârlık, şefkat ve merhamet hayata hakim olsun. Yine nine ve dedelerimiz gibi nohut oda-bakla sofada oturalım, aslonanın öteki dünya olduğunu akıldan çıkarmayalım.

Önce ahlak.

Onun da kaynağı ilahidir. Böyle biline.