Kader

Aslında o gün herşey bir başkaydı. Şehrin gürültüsünden kaçıp sığındığımız güzellikler, içimizdeki yalnızlığı hatırlatıyordu ikimize de.

Uzaklardan her dakika biraz daha yaklaşan beyazlığı izledik ssizce.

Önce sürünün dört bir yanında dönüp duran iki büyük çoban köpeği.

Ardından yaşlı çoban.

"Selamun aleyküm!"

"Aleyküm selam!"

Bize baktıkça sanki yüzündeki çizgiler derinleşiyordu.

Merhaba, hoş-beş ve çocukluğumdan beri imrendiğim çoban çıkınından ikram.

Sonra akıp giden zaman.

Ve sonra yaşlı çoban bize gönül çıkını''ndan ikram etti.

"Bilmediği zor gelir insana. İş ki ne yapıyorsan, onun ilmini bilmektir."

Suskunluk ve sürüye doğru kilitlenen bir çift göz.

"Onlara neyin ilmi lazımsa onu verir Yaradan."

Gözler korkuyla karışık ufka yöneldi ve anlattı:

"Kurt, hangi sürüde nasibini arıyorsa bir zaman takip eder onları. Nice zaman sonra birini seçer. Nasibi neyse o yazılmıştır zaten."

Bakışlarını titreşip duran beyazlığın üzerinde gezdirip, başıyla işaret etti bir tanesini.

"İşte şuncağız gibi zayıfını, hastalıklı olanı seçer. Kurdun seçtiği muhakkak ya illetlidir ya da sürünün en zayıfıdır. Onu sürüden seçip bulmanın ilmi kurda yazılmıştır ezelden."

Yüreği daralmış bir sessizlikle dinliyoruz. Bize aldırmadan devam ediyor.

"Fırsatını kollar ve bulduğu zaman koyunun boynundan yakalar dişleriyle. Isırıp bırakır."

"Öldürmez mi?" diye soruyoruz.

Nasipsizliğimize, cehaletimize acıyarak konuşuyor.

"Kurt onu ısırıp bıraktıktan sonra koşmaya başlar. Sonra nasibi olan koyun da peşinden gider. Yanyana koşarlar bir zaman. O yaralı, o illetli koyun öyle koşar ki, uzaktan baksanız iki kurdu yanyana koşuyor sanırsınız.

Sonra bir yerlerde kurt onu parçalar ve gıdasını alıp gider."

Yaşlı çoban hızla yerinden doğruldu.

"Kurda koyunu avlamanın ilmini veren Allah''a hamdolsun.

Koyunu, kaderinin peşinde koşturan Allah''a hamdolsun."