Fazilet"te kongreye doğru

Recai Kutan da, tıpkı Abdullah Gül gibi "Hayırda yarış" diyor. FP içindeki genel başkanlık mücadelesi, Kutan ve Gül''ün ılımlı yapıları yüzünden, büyük bir hoşgörü ortamında cereyan ediyor.

Beni, en fazla üzen, Recai Kutan''ın, -basının yakıştırdığı- gelenekçi sayılan çizgide mütalâa edilmesi.

Kutan, yenilik rüzgârı

Fazilet Partisi kurulup da, eski RP''li milletvekilleri bu partiye geçmeğe hazırlanırken, o tarihte "gelenek"(?), kurucu başkan İsmail Alptekin''i görevde tutma eğilimindeydi. Bugün "yenilikçi" saflarda görünen birçok milletvekili, Recai Kutan''ın genel başkan yapılması için ısrar etti. Kutan''ın sivil yapısı, hoşgörüsü, bir olayla karşılaştığında aklına ilk gelenin çoğunlukla en doğru çözüm olması, Fazilet''in genel başkanlığı için onun tercih edilmesine yol açtı.

"Gelenek" ikna edilmiş ve İsmail Alptekin yerine Recai Kutan genel başkanlığa gelmişti.

Kutan bir yenilik rüzgârıydı başlangıçta. Nitekim, bugün Abdullah Gül''e yer ayırdığı için "münafıklıkla" suçlanan bazı gazeteler, o tarihte, Kutan''ı manşete taşıyordu. Babacan tavırları, mütebessim çehresi, mütevazı hareketleriyle, herkesin gözdesiydi.

İlk yanlış

Bence, ilk ve en önemli yanlışını, "küskünler hareketiyle" yaptı. Aslında, iradesini kullanamamaktan öte bir kusuru yoktu.

Küskünler hareketinde, gene aklına en doğrusu gelmişti. Çünkü sağduyu sahibiydi. Refahyol''a kök söktürmüş ve sonunda da yıkılmasının şartlarını hazırlamış olan Demirel''in peşine takılmak doğru değildi. Önceleri, liderlerine biat ederken, sadece listelerde yer alamadıkları için ayaklanan milletvekilleri ile işbirliğine gitmek yakışıksız kaçacaktı. Zaten Yalım Erez''in başını çektiği bu yamalı bohça hareketinden bir netice elde edilemezdi.

Evet, Recai Kutan ilk başta böyle düşündü. Düşüncesini ifade de etti. Ama sonra, "itaat etti"(?); ilk fikrinden caydı.

''Gölge Genel Başkan''

Kutan, sağduyusuna teslim olsa, sorun kalmayacak partide. Ama herkes, meselâ Oğuzhan Asiltürk''ün, Genel Başkan''ın yerine, hatta onun üstündeymiş gibi hareket etmesine bir mânâ veremiyor. "Asiltürk, gölge genel başkan mı, yoksa genel başkanlık müfettişi(!) mi?" diye soranlar var.

Benim gazetecilik yıllarından beri tanıdığım ve sevdiğim bir politikacıdır Asiltürk. Bu çizginin, bu birikimin duayenlerinden, "ağabeylerinden" Erbakan''ın karşısında, çekinmeden konuşan ve ona "hocam" diye hitâp etmeyen nadir kişilerden biri olduğu söyleniyor.

Bugünlerde parti içinde, hedef tahtası görünümünde. "Ben çocuğun esas sahibiyim. Anasıyım. Başına bir şey gelecek telâşındayım. Müdahaleci olmam buradan kaynaklanıyor" izahatını veriyor.

Asiltürk''ün ön plana çıkması ve Kutan''ın sevecen haliyle arka planda kalması yüzünden, delege adetâ Gül ile Asiltürk arasında bir tercihe zorlanıyor.

"Geleneği" Asiltürk, "yenileşmeyi" Gül temsil ediyor.

Erbakan da ''yenilikçi''

Aslında, Ersakan Milli Nizam''dan Milli Selamet''e ve Refah''a hep yenileşmeyi ve açılımı destekledi. Genç kadroları parti bünyesine alıp göreve getirmesi, meselâ 1995''te, tam 27 il başkanını milletvekili olarak Meclis''e sokması, beş yıldızlı otellerde toplantılar düzenleyip, ilişkiler ağını genişletmeğe çalışması, onun değişim ve yenilenme arzusunun bir tezahürüydü.

Nasıl olur da bugün ona statükocu denilebilir? Bütün bunları gelenekçi ve yenilikçi ayrımının ne kadar sun''i olduğunu anlatmak için yazıyorum.

Herkes gelenekçi, herkes yenilikçi...

Erbakan''a yenilikçi diyebiliriz, Abdullah Gül''e de, neredeyse 30 yıldır bu hareketin içinde bulunduğunu bildiğimizden, gelenekçi sıfatını yakıştırabiliriz.

Abdullah Gül, Erbakan''daki değişim arzusunun, daha genç çizgiler taşıyan bir devamı adetâ. Aynı kültürel miras içinde, Tayyip Erdoğan, Bülent Arınç, Azmi Ateş, Abdüllatif Şener gibi, Gül de, ikinci neslin politikacılarından.

Bu yüzden itaat talimatına gene kendi birikimi ile cevap veriyor: "Ümmetim yanlışta ittifak etmez" demiştir Hz. Muhammed. Çoğunluğun kararına saygıyı ifade eden bir cümle..."

Gül''ün çarşaf liste talep etmesi, partiye yapılan devlet yardımının % 40''nın teşkilâtlara dağıtılmasını istemesi, hep tabanın sesine daha fazla kulak verilme arzusundan kaynaklanıyor.

Erbakan 27 il başkanını Meclis''e taşıdı? Neden? O da, teşkilâtın itici gücünden yararlanmak istiyordu.

Farklı söylemler bile olsa, değişim talebi, esasında görüldüğü gibi herkes tarafından paylaşılıyor.

İktidar vaadi

Öyleyse Gül''ün farkı ne? Gül, "Emanetçi olmayacağını" açıkladı. İstişare ettikten sonra kararını verip uygulayacak. Tereddüt uyandıran, güvenilirliği zedeleyen zigzaklardan kaçınacak. Tutarlı, istikrarlı politikalar yürütecek. Güven bunalımını aşacak.

Gül, farkını, idare tarzındaki bu yöntem değişikliği ile ortaya koyuyor. Fazilet''i iktidara taşıyacak bir kadro hareketinden söz ediyor.

"Temsil ettiğimiz kitleler hep mağdur, hep mazlum, hep mahkûm olmayacak... Biz iktidara geleceğiz ve onlara sahip çıkacağız" diyor.

Türkiye değişim istiyor. Hangi parti bu değişim ihtiyacını karşılarsa o büyür. Gül başarılı olacağına ve bu ihtiyacı karşılayacağına inanıyor. Ama kazanmasa dahi gene de değişimi durdurmak mümkün değil. Yarış ve rekabet, teşvik edici unsurlar olarak Fazilet''in bünyesine yerleşti artık. Taban bundan böyle daha büyük bir ilgi görecek, teşkilâtın sesine daha fazla kulak verilecek.

Hayırda yarış, iktidara giden yolu kısaltacak hiç şüpheniz olmasın.