Kim şah, kim piyon

Dün gazetelerde en sevindiğim haber, Yılmaz''ın kabineye girmesi oldu. Doğrusu, büyük fedakârlık yapmış "aklanmak" için tam bir buçuk yıl beklemişti. "Sütten çıkan ak kaşık" gibi olunca, halka, yolsuzluklarla mücadele sözü veren MHP açısından da bir mahzur kalmadı!

Üzüldüğüm nokta, özelleştirmenin Mesut Yılmaz''a bağlanmaması. Türkbank, POAŞ ihalelerinde ve TURKCELL ile TELSİM lisans satışında gösterdiği performanstan sonra, hakkı yendi gibi görünüyor. Oysa gazetelerde Anap liderinin özelleştirmeden sorumlu olacağı yazılıydı. Tam bir hayal kırıklığı!

Aslında 312''yi rafa kaldıran bir eski başbakan sıfatıyla, Kopenhag kriterlerine de fevkâlade uygun düşüyor. Hele 28 Şubat''taki rolü hatırlanırsa, hiç şüpheniz olmasın, bütün Batı demokrasileri onu bağrına basacaktır. Herhalde, "bağıra basma töreninde" 10. Yıl Marşı okunur.

Mesut Yılmaz''ın son demokrasi hamlesi, yolsuzluk dosyalarının Meclis gündemine gelmesine rastlıyor. O gün Türkbank ve Çete oylaması vardı, baktım Faziletli milletvekillerine, Mesut Yılmaz''ın grupta yaptığı konuşma dağıtılıyor. Neler dememiş ki!

"İnsan hak ve özgürlüklerinin anlamını genişleteceğiz diye dünya aleme söz veriyoruz. Ama, devlet olarak halâ bir kısım insanımızı tehlike olarak görüyoruz. O insanların özgürlükleri dahil, sahip oldukları her şeylerini milli görev duygusuyla gasp ediyoruz. Millet olarak, örgütlenme özgürlüğünün sınırlarını genişletme tartışmalarını her gün yapıyoruz. Ancak, devlet olarak halkın oylarıyla ayakta duran siyasi partileri kapatmakta beis görmüyoruz. Kimileri de el ovuşturup bunu büyük bir iştahla seyretmekten kaçınmıyor."

Mesut Yılmaz gruptaki bu "demokratik" konuşmasını tam da çete oylaması günü yapmıştı. Ve her ne hikmetse konuşma metnini kavaslara vermek suretiyle, sadece FP''li milletvekillerinin bilgisine sunmuştu.

Kritik günlerde, Yılmaz''ın aldığı keskin virajları görünce, nedense hep Sibel Can''ı hatırlıyorum.

Ecevit Yılmaz''ı AB''den sorumlu bakan yaptı; onu, kendisini "parlatabileceği" bir makama getirdi. Biraz da İsmail Cem''i gölgede bırakmayı düşünmüş olabilir.

Siyasi kulislerde, Ecevit sonrasının hesapları yapılırken hep İsmail Cem, potansiyel lider gibi tanıtılıyor.

Muhtemelen Ecevit''in hesabı farklı. Kendisine halef olarak, herhalde Rahşan Ecevit''i veyahut Hüsamettin Özkan''ı düşünür.

Mesut Yılmaz''ın AB''den sorumlu yapılmasında, bu unsur gözden kaçmamalı.

DSP, MHP''de bile olmayan otoriter bir yapıya sahip. CHP''nin hizipli günlerine beslediği tepki ile Ecevit DSP''de işi çok sıkı tutuyor. Hiçbir milletvekili ondan izin almadan diyalog toplantılarına bile katılamıyor, tv programlarına çıkamıyor. Tam bir emir komuta zinciri...

Belki de bu yüzden özgürlükçü diye tanınan Ecevit 28 Şubat''la da, MHP ile de kolayca uyum sağladı.

Susurluk''un düşündürdükleri

Zaman zaman düşünmüyor değilim: Acaba Susurluk''taki kamyon kazasını az bir zaman farkıyla irtica iddialarının takip etmesi, hemen ardından da 28 Şubat''ın gelmesi, sadece bir tesadüf mü?

"Ömür boyu aydınlık için bir dakika karanlık" isteyen sivil toplum örgütleri ve basın, Mesut Yılmaz çetelerden "aklanırken" niçin seslerini çıkarmadı?

"Bir dakika karanlık" eyleminin kısa sürede, Refahyol Hükûmeti''ne karşı tepkiye dönüştürülmesinde, baştan beri bu işi planlayanların parmakları mı vardı? Yoksa, iş kendi kendine mi, iktidar aleyhindeki bir gösteri haline gelmişti?

Susurluk kazasından 1 yıl önce, MİT kayıtlarında, gerçekten Yeşil''in itirafları yer alıyorsa, (bak www.atin.org - Mehmet Eymür sitesi) karanlıkta, ellerinde mumlar sokağa düşenler, pekalâ bir senaryonun parçası olabilir.

Hiçbir sahada tepki göstermeyen vatandaşlarımız, nasıl da Susurluk kazasından sonra çığ gibi büyüyen bir eylemin tertipçileri olmayı başardı, diye hep kendi kendime sorup durdum.

Eğer bu tepki hassasiyetten kaynaklanıyorsa, çetelerle ilişki içinde olduğu bantlar ve kendi itiraflarıyla sabit bulunan Yılmaz, Meclis''te aklandığında mumlar yanıp sönmeliydi. Veyahut bu hassasiyeti hiçe sayıp onu bakan ve başbakan yardımcısı yapan Ecevit tepki yağmuruna tutulmalıydı.

Ama hayır.... Ülkede asayiş berkemal! Herkes Yılmaz''ı başbakanlık yardımcılığı (fiilen başbakan) koltuğunda görmekten memnun! % 10 zam bile, insanları sokağa dökemiyor.

Eymür''ün iddiaları

Mehmet Eymür, Yeşil ile ilişkili, Kemal Yılmaz Paşa''dan söz ediyor sitesinde. Genelkurmay''da Daire Başkanı... yarbayın aracılığı ile irtibat kurulduğunu anlatıyor. Daha önce Albay Veli Küçük''ün Abdullah Çatlı ile ilişkisi ortaya çıkmıştı. Ama bu durum onun generalliğe terfi etmesini engellemedi.

Geçenlerde Necdet Üruğ''un Neşe Düzel ile röportajını dikkatle okudum. Üruğ, "bizde, Gladio''nun karşılığı olan Özel Harp Dairesi''nin o biçim cinayetlere karışmadığını" söylüyor. Ne kadar doğru bu ifade?

Turgut Özal, Necdet Öztorun''un, Necdet Üruğ''dan sonra Genelkurmay Başkanlığı''na gelmesini önleyerek, 2 bin yılına kadar emir komuta zincirine hâkim olacak bir düzenlemeyi bertaraf ettiğini açıklamıştı. Acaba Özal, o tarihte gerçeği mi söylüyordu?

Süleyman Demirel 12 Eylül darbesinden sonra, hep sorup durmaz mıydı? "12 Eylül öncesi akan kan, 13 Eylül''de nasıl birden bire kesildi?"

Ya 11 Eylül günü Ankara duvarlarına asılan bombalı pankartlar!

Ağca''nın sorgusu için niçin 15 günden sonra polise izin verilmedi? Ağca, Maltepe Askeri Cezaevi''nden nasıl kaçtı? Sahi, Coşkun Kırca ve Kafaoğlu 1978''de kimlerle buluşup bir anayasa taslağı hazırlıyorlardı?

Cevapsız sorular birbirini takip ediyor.

Üruğ''un Neşe Düzel''e söyledikleri, bir çok subay tarafından paylaşılan bir inancı ortaya koyuyorsa, işin vahameti artıyor.

"Hüsnü idareyle memleketi felâketten kurtarmak, demokrasiyi ihya etmek için yapılan hareketler, muvaffakiyetle neticelenirse, darbenin hesabı sorulmaz. Darbenin hukuku yoktur. Ya muvaffak olacaksınız, ya kelleyi vereceksiniz" diyor Üruğ Paşa.

Evren de, "Biz bu hareketi kelle koltukta başardık" diye övünmüyor muydu? Hatta şartların oluşması için çok "sabrettiklerini" bile, itiraf etmişti.

Şimdi bazı gazeteler "Susurluk''tan 1 yıl önce Yeşil''in verdiği ifadeden neden haberimiz yok" diye kıyamet koparıyor.

Kimbilir daha nelerden haberimiz yok?

Kim piyon, kim şah, kim padişah her zaman fark etmek mümkün değil.