Selçuk hedef tahtası

Gene de Yargıtay Başkanı Sami Selçuk ucuz atlattı. Belirli güç odaklarının yönlendirdiği kalemler, Selçuk''u yıpratmak amacıyla atağa geçti. Ama öyle geniş bir kitle, onun söylemini benimsedi ki, bu saldırılar bir tesir yaratmadı. Hiç değilse şimdilik.

Aynı şey defalarca, benim başıma geldiği için biliyorum. Ne zaman demokrasi konusunda bir kelâm etsek, muayyen odaklar, derhal belden aşağı vurmaya başlıyor.

Merve Kavakçı olayında; Apo ile bazı askeri zevatın temas ettiğini ileri süren iddiaları dile getirdiğimizde; başörtülü geç kızları, din ve vicdan özgürlüğü adına savunduğumuzda; İslamiyet aleyhtarı raporu teşhir ettiğimizde veyahut son deprem olayında Başbakanlık Kriz Merkezi''nin irticacı kovalamaktan tabii âfetlere karşı hazırlanamadığını söylediğimizde, aynı kişilerin hücumu ile karşılaştık.

Şimdi bu çevreler, Sami Selçuk''un, Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı''nın Abant''taki toplantısına katılmasını, Mustafa Çalık''ın yayınladığı Türkiye Günlüğü dergisinde makalelerinin çıkmasını, "irticacı" dedikleri basının desteğini almasını, hatta onu en fazla alkışlayan kişinin Fazilet Partisi Genel Başkanı Recai Kutan olmasını gerekçe gösterip, Yargıtay Başkanı''nı bir kampın adamı gibi takdim etmeğe çalışıyorlar.

Akılları sıra, gözdağı verip susturacaklar.

Vicdan sahibi başka demokratların da onun izinden gitmesini, ülkemizde özgürlük rüzgârlarının esmesini engellemeğe çalışıyorlar.

28 Şubat sürecinde medya desteği ile başlatılan psikolojik savaş sürüyor.

Sindirme operasyonu

Bu psikolojik savaşa seviyelerini bozmadan katılanlar var. Meselâ Ertuğrul Özkök; meselâ Oktay Ekşi. Onlar, çıtayı yukarıda tutup, fikri ayağa düşürmüyorlar.

Bu makûl. Hatta gerekli. Kimileri ise, söverek, düşünceyi yermeye çabalıyor ki, bunu, sindirme operasyonunun bir parçası olarak görüyor ve kınıyoruz.

Sami Selçuk, eğer Abant toplantısına katılıp fikirlerini söylemekten kaçınsaydı veyahut Türkiye Günlüğü gibi sağın entellektüel bir dergisine makale vermeyi red etseydi, onun adı, Vural Savaş veyahut Yekta Güngör Özden olurdu.

Diyaloga açık olanları değil, aksine, Org. Hüseyin Kıvrıkoğlu gibi basın mensupları arasında ayırımcılık yapanları eleştirmek lâzım.

Kıvrıkoğlu''nun "akredite gazetecileri" makamına davet edip, medyanın bir bölümünü görmezden gelmesi, maalesef basınımızın güzide temsilcilerinin dikkatinden kaçtı.

Bu konuda hiçbir tenkit yazısı çıkmadı; bildiri yayınlanmadı.

Üstelik, dengesiz bir eroinmanın ihbarına dayanarak, bir milletvekilinin suçlanmasının üzerinde de yeterince durulmadı.

Merak ediyorum, acaba Genelkurmay Başkanı, basın mensupları ve "İşte o adam" veya "İBDA-C''li milletvekili" diye manşet atan gazeteler Nezir Aydın''dan özür dileyecekler mi? Veyahut Nezir Aydın, onları teker teker dava edecek mi?

Yapılan yanlarında kâr kaldığı için, herkes, bu kadar serbestçe at koşturabiliyor.

Sami Selçuk''un makalesinden

Gene makalemin başına dönmek isterim.

Ertuğrul Özkök, Türkiye Günlüğü dergisinde makale yazmasını, Sami Selçuk açısından bir nâkıs olarak gösterme çabasında. Oysa nerede yazmış diye değil, ne yazmış diye bakmak gerekmez mi?

Biz o noksanı giderelim, Sami Selçuk''un makalesinden yaptığımız alıntıları, sütunumuzda yayınlayalım:

" "Gelin tanış olalım işi kolay kılalım" diyen Yunus Emre''nin, "Gel, gel, yine her neysen kimsen yine gel; / Kafirsen, ateş ve put seversen yine gel / Girmez mutsuzluk dergâhımıza... / Yüz tövbeni bozsan bile gel, sen yine gel" diyen Mevlâna''nın; "Konuşup anlaşalım / Yoktur sözle çözülmeyecek düğüm / Davaları hal''etmez ölüm / Hayatı paylaşalım" diyen Nazım Hikmet''in ülkesinde, birlikte çokluk, (unitas multiplex) bir türlü gerçekleşmiyor. Eller dostça tutuşmuyor. Yumruk olmuşlar. Diller insanca konuşmuyor; düşmanca sövüşüyor. Kalemler uygarca eleştirmiyor, dalaşıyor. Savaş üreten bir ortamda kimse kimseyi dinlemiyor. Dinlemediği için anlamıyor."

İşte böyle başlıyor Sami Selçuk Türkiye Günlüğü''ndeki makalesine.

Türkiye ve gerçek laiklik

Söz konusu makalede, Sami Selçuk, Adli Yıl açılışındaki beyanlarına benzer düşünceleri de ortaya koyuyor ve Türkiye''nin neden bir türlü gerçek laikliğe ulaşamadığını şu cümlelerle izah ediyor:

"Devlet, halkından korktuğu için yoğurdu üflemeyi sürdürmüş, bugüne kadar, düşünceler ve inançlar karşısında tarafsız kalmayı becerememiştir.

TCK''nın 141, 142 ve 163''üncü maddeleri dolayısıyla ülkedeki sağ ve sol anlayış, akım ve görüşler güdük kalmış, yeni sentezlere ulaşılamamıştır.

... Devlet bugün de, mıhlandığı gericilik kaygısıyla, biçimleniyor.

Sorunlara geçmişin, konjonktürel ürküntüleriyle, tek boyutlu korkularıyla, paranoya duygularıyla yaklaşırsak, 1920''lerin, 1930''ların mantığı ile bakarsak, geçmişi bugünle örtüştürür, anakronik düşünce biçimleriyle yeni yanılgılara düşeriz. Geçmişte yaşarız. Geçmişte, aşırı duyarlılık, Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası''nı, Şeyh Sait başkaldırısının başlatıcısı olarak görme yanılgısına düşürmüştü. 1927''de, Atatürk''ün yargısı şöyleydi: ''Bu fırka, ülkede suikastçıların, gericilerin kalesi, ümit kaynağı oldu'' (Söylev) Devrim önderinin, elinde büyüttüğü devrimci cumhuriyet konusunda bu duyarlılığı anlaşılır bir durumdur. Ancak, devrimlerin ve Takrir-i Sukûn Yasası''nın uygulayıcısı olan İnönü, sonradan bu yanılgıyı şöyle vurgulamıştır: ''Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası''nı bizim arkadaşlar kurdu. Şeyh Sait İsyanı bizi korkuttuğu için, yeni olan devrimi korumak kaygısıyla bu partiyi kapattık. Ama iyi bir şey olmamıştır. Onu korumalıydık. Hata ettik. Korusaydık şimdi demokrasi geleneği yerleşmiş olacaktı'' Bu doğru bir tesbittir..."

Sami Selçuk aynı makalede, yerleşik inançları, ilkeleri, görüşleri, Sokrates gibi sorgulama tavsiyesinde bulunuyor.

28 Şubat şablonuyla biçimlenen zihniyetin böyle sert bir uyarıcıya ihtiyacı vardı. Yargıtay''ın zirvesinde yankılanan özgürlük mesajı, kafalardaki bozuk plağa acaba farklı sesleri işleyebildi mi?

Kimisi de, küçümsemek amacıyla "Hep söylenen, bilinen şeyler" diyor.

Ama söyleyen önemli. Nasıl söylendiği önemli. Kime söylendiği önemli.