Ankara"dan neyin yolu geçiyor?

Neredeyse birkaç sene arayla önce suç olan birşey ardından erdem oluyor, sonra erdem olanın yeniden suç olması için de bütün kapılar açık bırakılıyor. Böyle bir durum kuşkusuz sağlıklı bir yönetime de sağlıklı bir toplum yapısına da işaret etmiyor. Bir toplumun sağlıklı bir yaşam sürdürebilmesi için zorunlu olan en temel değerlerle oyuncak gibi oynanıyor. Her türlü temel değer, sadece siyaset borsasının keşmekeşleri içinde bir anlam bulabiliyor. Devlet henüz doğru düzgün bir vatandaşlık tanımını bile sahiplenmemişken, dünyanın iyi kötü üzerinde mutabakata vardığı değerlerin içini boşaltmak konusunda büyük bir yetenek sergiliyor.

Türkiye''de bir Kürt realitesi olduğunu kabul etmek bir zamanlar suçken sonradan serbest olmadı. Yönetim katında bir zihinsel gelişme neticesinde ülke sorunlarına dönük anlamlı yaklaşımlar üretilmesiyle Kürt sorunu adı altındaki sorunun asayiş mantığının dışında bir çözüme kavuşturulması için bir mesafe de alınmadı. Tam bir yap-boz tahtası gibi bir zamanlar Kürt realitesinden bahsetmek suç iken sonradan serbest oldu, ardından yeniden suç oldu ve şimdi anlaşılıyor ki AB''ye giriş sürecinde Mesut Yılmaz gibi otoriter siyasetlere sahip çıkmakla şöhret bulmuş birinin bile sahipleneceği kadar serbest olmuş bu mesele.

Türkiye''deki temel sorun da bu zaten. Toplumsal talepler ile siyaset arasındaki geçişlilik tabii yollardan olmuyor. Toplumsal taleplerin serpilip geliştiği alan ile siyasetin dolaştığı alan birbirinden kesin setlerle ayrılmaya çalışılıyor. Bu setleri aşan siyasi oluşumlar hemen kolayca "iç tehdit" kapsamına sokuluveriyor. Yönetim sisteminin işlemesi bakımından toplumsal talepler özne olarak kabul edilmiyor, hep nesneleştiriliyor. Böylece düne kadar suç olan bir toplumsal talep birdenbire meşrulaşabiliyor. Ala bu bir ilerlemeye işaret etmiyor. Siyasi partilerin yüzü devlete dönük olduğu için, kendi iktidar alanlarını korumak üzere son derece doğal bir talebi dışlayabiliyorlar ve ardından dışlayıcı tavırlarını bir kenara bırakarak, duruma göre pozisyon alıp aynı toplumsal talebe sahip çıkabiliyorlar. Böylesi bir sahip çıkmanın da zaten dışlamaktan farkı olmuyor.

Doğal olan, siyasi partilerin yüzünün toplumsal hareketliliğe dönük olmasıdır. Siyasi partiler toplumsal hareketliliği siyasete taşımak üzere pozisyon almak iddiasıyla kurulmuşlardır çünkü. Böylece toplumsal taleplerin siyaset üzerinden özneleştiği bir sürecin önü açılır ve toplum ile devletin işleyişi arasındaki katmanlar incelir. Bunun yerine toplumsal taleplerin nesneleştirildiği bir yola sahiplenildiğinde, devlet siyaset üzerinden özneleşiyor ve yegane özne olarak da toplumu sıkı markaja alıyor. O zaman da egemenlikten başlayıp istikrara kadar uzanan bütün temel kavramlar bambaşka amaçlara hizmet eder hale geliyorlar kolayca.

Mesut Yılmaz''ın "AB''ye giden yol Diyarbakır''dan geçiyor" demesi, toplumsal taleplerin özneleştiği bir süreci ifade edemeyecek kadar kırılgan bir tutumun örneği olarak karşımızda duruyor. Düne kadar her türlü toplumsal talebi dışlayarak yönünü devletin mimiklerine endekslemiş olan Yılmaz, bugün AB süreciyle kartların yeniden dağıtılacağını görerek pozisyon almaya başlıyor. Çünkü "post-modern darbe"ye destek vermenin kendisini seçimlerde ne hale soktuğunu gördü. Ayrıca destek verdiği siyasal mühendisliğin ucunun merkez sağa kadar uzanması ve ANAP''ın da hale yola koyulacağı bir süreci talep etmesi çok gecikmedi. Zaten kendi partililerini "ANAP''sız bir Türkiye" senaryolarına karşı uyarmadı mı Yılmaz?

Eğer AB sürecinin etkisiyle, siyasetin üstündeki kıskacın kalkmasına bağlı olarak siyaset ile toplumsal talepler arasında daha geçişken bir siyasal faaliyetin başlangıcı anlamına geliyorsa Mesut Yılmaz''ın sözleri, bu durumda bütün toplumsal talepleri kucaklayarak, bütün baskılara karşı durarak AB''ye giden yolu işaret etmeli değil miydi Yılmaz? Türkün sahip olması gereken hakka Kürdün de sahip olması gerektiğini söyleyerek toplumsal talepleri okşayıcı sözler söylerken, Türkiye''nin üniversitelerindeki otoriter uygulamalardan da yargının halinden de bahsetmeliydi Yılmaz.

Bütün toplumsal talepleri kuşatan bir demokrat üslup ortaya konulmadan AB''ye giden yolu işaret etmek, olsa olsa AB''nin kimi hassasiyetlerine hoş görünmek kaygısından olabilir. Bu da AB kulislerine hoş görünmek adına halkın hassasiyetlerini istismar etmeye soyunmaktan başka bir anlama gelmez.