Tartışmak bazen suç ortaklığıdır

Mayıs''a kadar bütün reflekslerini felçleştirmeyi garanti altına alma sürecine girdi memleket. Bunu büyük bir beceriyle yapmaya başladı. Basın kavgalarından Meclis''teki partilerin grup konuşmalarına kadar herşey Cumhurbaşkanlığı seçimi için pozisyon alıyor ya da o seçimi etkileyecek gelişmelere göre hizalanıyor. Baksanıza Mesut Yılmaz bile "insanı dışlayan Cumhuriyet"ten yakınmaya başladı. Fakat yakınmak için artık geç. Göz yumulanlar sayesinde, yasal olarak mümkün olmayan pekçok şeyin siyasal rejimin "gerildiği" dilimlerde gerçekleştirilmesi artık bir siyasi refleks haline geldi. Böylece bir çıkarı elde etmek için siyasal sistemi gerginleştirecek bir numara bulmak, elde ettikten sonra da "istikrar" istemek gerekiyor. Bu da siyaset sosyolojimizi ucube haline getiriyor. Siyasal sisteme ait kavramlar mikro iktidar odaklarının taleplerine göre dolaşıma giriyor. Bir basın kuruluşu mevcut pozisyonunu korumak için cumhuriyetçilik yapıyorsa, kendine yer açmaya çalışan yeni bir basın kuruluşu demokratlığa sarılıyor hemen. Siyasal kavramlar hiçbir şeyi işaret etmiyor.

Herşey Cumhurbaşkanlığı seçimi için teyakkuz halinde. Gelişmelerin odağında her zamanki gibi Demirel var. Demirel''in görev süresinin uzatılması herşeyden önce simgesel bir anlama sahiptir. Bunun simgeselliği gerçekliğinden daha belirleyicidir tabii. Meclis açılış konuşmasında "kaht-ı rical"den bahsetti Cumhurbaşkanı. Fakat bizzat mimarı olduğu siyaset tarzı, siyasal sistemin yeni siyaset ve devlet adamları yetişmesini engelleyen işleyişinin sembolü haline gelmiştir. Cumhurbaşkanı, yakındığı sistemin en temel kilometre taşıdır. Kendi yerine başkaları kullandığı için bilgisayar kullanmadığından bahseden bir Cumhurbaşkanı, siyaset hayatı boyunca siyasal erki işletemediği için bunun devlet erki tarafından ikame edilmesine kapı açmış ve siyasal erkin devlet erkinden arta kalanlara rıza göstermesini merkez sağın tek tanımlayıcı ögesi haline getirmiştir. Bu siyaset şeması da siyasal istikrar olarak adlandırılmıştır. Böylece "siyasal istikrar" kavramı hiçbir şeyi işaret etmeyen bir hale sokulmuştur.

Demirel tarzıyla özdeşleşen "siyasal istikrar," bir yandan siyasal sistemin içe kapanarak sıkışması anlamına gelirken öbür yandan bugün Demirel''in yakındığı "kaht-ı rical"in, sistemi demokratik reflekslere kavuşturacak yeni siyaset adamları yetişmesinin engellenmesinin şemsiyesidir. İşte bu nedenle bugün Demirel''in görev süresinin uzatılmasını konuşurken aslında sistemi "koruma" kaygılarının hala sistemi "geliştirme" kaygılarının üstünde ne kadar sıkı bir markaja sahip olduğunu itiraf etmiş oluyoruz. Gelişen şartlarda hala denizin altında oksijeni bitmiş bir dalgıç elbisesine sarılıyoruz. Üstelik hiç de mecbur olmadığımız birşeyi yapıyoruz. Bu şekilde sıkışmış ve felçleşmiş bir yapıya dün de mecbur değildik bugün de mecbur değiliz. Bu derece kötü işleyen bir siyasal sistem, ne Türkiye''nin düşmanları, ne jeopolitik şartlar ne de bu ülkenin imkanlarının kısıtlılığıyla ilgilidir. Siyasal sistem, yöneten aklın köhneliği ve bu köhneliğin "istikrar" olarak etiketlenmesi yüzünden kilitlenmiştir. Bu istikrar anlayışı, en son depremde vatandaşın durumundan ziyade devletin güç gösterisini önemsediğini gösterdi. Devlet, hep istikrar adına, vatandaşa karşı ihmal, organizasyonsuzluk veya gözdağı şeklinde suç işliyor. Bugün devletin vatandaşa karşı görevini gerektiği şekilde yapmama, bulunması gerektiği yerde bulunmama şeklinde işlediği bir suç var. Devleti bu hale sokanların hala devletin işleyişinin en kilit makamlarının vazgeçilmez isimleri olarak konuşulması, kamu yönetimi ve siyaset tartışmasının hala bu düzeyde yürütülmesi bu suça ortak olmaktan başka bir şey değil.