sevgili okuyucularım;
dünkü yeni şafak'ta seçim başarısına ulaşamayan ingiliz işçi partisi başkanı miliband'ın, liberal parti lideri clegg'in, ukıp lideri farage'in çehrelerini gösteren fotoğrafları vardı..
başarısızlığın sorumluluğunu üstlenip parti başkanlığından çekiliyorlardı.. birinci sayfada altalta dizilmiş yüzlerine baktım.. üçü de dudaklarını ısırmış hayret, öfke, üzüntü mahçubiyet neşreden bir görüntü vermekte idiler.. dudaklarına bu kadar hükmedebilen bu başkanlar halin icablarına göre yeni kararlar alıp yeni politika geliştirip yeni hamleler yapmayı düşünebilirlerdi.. böyle yapmadılar.. ayrıldılar ve yerlerini başkasına bıraktılar..
bizim türkçede bir atasözü vardır: “aczini itiraf eden ehliyetini isbat eder.” der.. tabiî atasözü tavâzu ifadesi olan bir anlam bildirmek için böyle diyor.. halbuki bu seçim neticeleri gerçek bir başarısızlığın veya gerçek bir aczin alâmetidir..
yaşama san'atı bazı parlak başarılara, nice başarısız tecrübelerden sonra ulaşıldığını da göstermektedir.. bu imkân daha ziyade ferdi yaşantı vadilerinde mümkündür.. politikanın ayrı kanunları ve ayrı şartları olduğunu kabul etmek gerekir..
halk yahut ahali, mağlub olanın yahut başarısız olanın bu hali nasıl karşıladığına bakar.. mağlubu ve başarısızı bu neticeyi merdane kabul ettiği, doğruları olduğu gibi beyan ettiği hallerde takdir eder.. ve ondan sempatisini esirgemez..
anlaşılıyor ki; dürüstlük ve içtenlik bütün faziletlerin ilk şartıdır…
*
zeki alasya
sahne ve sinemada mizahın, komikliğin ve inceliğin en büyük san'atçılarından olan zeki alasya'nın kaybından duyulan üzüntü pek umumî, pek derindir.. bir sevimli adamdı.. halkın gönlünde yer etmişti.. yüzündeki zekâ, espri, mâsumiyet, sesindeki sıcak ton, telaffuzundaki güzellik; onu seyredenlerin gönüllerinde güller açmasına sebep olurdu..
partneri ve kendisi gibi değerli bir san'atkâr olan metin akpınar'la birlikte icra ettikleri san'at faaliyetine ara verdikleri bir zaman, bıraktıkları boşluk hemen hissedilmişti.. niçin sahnede değiller, niçin yeni filim yapmazlar.. merak etmiş ve doğrusu kendilerine darılmıştık.. hattâ kızmıştık..
sevgili okuyucularım;
bir çok eşin dostun, tanıdık tanımadık, meşhur zevatın hastanelerde vefat edişini duydukça hem üzülüyorum hem de tedavi edilirken bunların bir kısmı tecrübe tahtası mı yapılıyor diye endişeleniyorum.. buna hakkım var mı yok mu, pek emin değilim.. ama hekimlerimizin de hastanelerimizin de gayretleri fedakarlıkları yanında, ellerinde olmayan elverişsiz şartların zuhuruna fırsat vermeyecek bir titizlik göstermelerini temenni etmekten kendimi alamıyorum..
her halükârda, iyi hekim yetiştirmek.. çok hekim yetiştirmek.. ihtiyaca yetecek miktarda hastane ve tıp fakültesi açmak.. devlet eliyle.. özel teşebbüs eliyle.. yeter ki ihtiyaca cevap versin.. hükümetin, her şehirde birer şehir hastanesi açmaya karar vermesini teşekkürle karşılamak lâzım..
yahya kemal'i 1957'de ameliyat esnasında kaybettik.. mehmet ali birand'ı ameliyatta kaybettik.. hiç şüphesiz ameliyatla sıhhatini kazanan bir dolu vatandaşımız var.. gönlümüz bütün ameliyatların başarılı olmasını istiyor..
sevimli san'atkârımızı kaybetmenin verdiği üzüntü ile sağlık problemlerine temas etmek zorunda kaldık.. bu mevzuda milli eğitim bakanlığına sunulacak bir talebimizi de kaydetmekten kendimi alamıyorum.. 9.cu sınıfta okutulan “sağlık bilgisi dersinin” (koruyucu hekimlik ve sağlık kültürü) adı altında her derecedeki okullarımızın bütün sınıflarına konulmasını sayın bakanlığımızdan bekliyoruz.. günlerimizi sayar ömrümüzü doldururken yaşantımızda neyin zararlı neyin yararlı olduğunu çocuklarımıza öğretmekte isabet ola gerektir… hiç olmazsa 4+4+4 lü okul çeşitlerinin her dördünün ayrı ayrı birer sınıfında okutulmasının gerekli olduğuna şüphe yoktur..
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.