dilimiz bizim herşeyimizdir.. herşeyden evvel düşünce dünyamızın, bir başka deyişle düşünce kudretimizin vasıtası ve temsilcisidir.. dilimiz olmadan düşünemeyiz...
daha sonra, binlerce, yüzlerce yıllardanberi biriktirdiğimiz bilgilerin, ilimlerin, san"atların taşıyıcısıdır..
bir dilin ne kadar çok kelimesi, kavramı varsa; ne kadar çok cümle çeşiti, ifade kalıbı varsa o kadar güçlüdür, o kadar canlıdır.. fonksiyonlarını, gördüğü hizmetleri o derecede yerine getirmeye, îfa etmeye muktedirdir..
yukarıda saydığımız iki ana misyonu zikrettikten sonra, dilimizin vasıta olduğu diğer kültür, eğitim, hukuk, teknoloji faaliyetlerini, ferdi ve toplumsal yaşantı kategorilerini saymağa artık ihtiyaç bulunmamaktadır.. çünkü o iki ana görev; hepsini şümûlü ve kapasitesi içinde bulundurmaktadır..
alalım meselâ edebiyatı.. lisanımızın ifade gücü yüksek olursa, o lisanla yazılan şiirler ve romanlar elbette ki güçlü, zengin ve kaliteli olur.. ince düşünceleri, komplike fikirdemetlerini, çok değişik duygu ve hayal parçalarını, kelime hazinesi geniş bir dil kolaylıkla ifade edebilir..
bu girizgâhı niye yapıyoruz.. şunun için: imam hatip liselerinin, okuyan gençliğimize kazandırdığı konuşma, yazma, anlama ve anlatma yeteneklerinin küçümsenemeyecek kadar yüksek seviyede olduğunu beyan etmek için, belirtmek için..
çünkü bu liselerde okutulan arapça, osmanlıca, kelâm, tefsir, hadis, tarih gibi derslerin tabiî dilimizin öğretilmesindeki rolü; zannedildiğinden daha büyüktür.. bu dersleri, mahiyetleri icabı, 1930 ile 1935, ayrıca 1939 – 1945 arasında uygulanan dil devriminin sebebolduğu yetersiz ve bir kısmı uydurma olan yeni kelİmeler vasıtasıyla okutmak ve öğretmek mümkün değildir.. imamlıkla, hatiplikle, islâm tarihiyle, tefsir, hadis ve kelâm ile ilgili bilgilerin ancak tabiî türkçe ile ifade edilebilmesi mümkündür.. sonra bu disiplinlerin kendi konularına ait kelimeleri ve terimleri mevcuttur.. bu terimler, ekseriyetle arapçadan alınarak türkçeye mâledilmiş kavramlardan ibarettir.. şu hakikati de ifade etmek, ilmi bir mecburiyettir: biz, ortadoğu coğrafyasına geldikten sonra, hattâ daha evvel müslüman türk devletleri zamanında türkçemize arapça, farsça kelimeler geçmeye başlamıştır.. arapçadan birçok edat, zarf, isim, sıfat ve fiil almışızdır.. bu dil varlıklarını türkçemize pek mükemmel surette adapte ve monte etmeğe muvaffak olmuşuzdur.. hattâ bir kısmının arapçadaki anlamını bırakıp daha değişik bir mânâ ile dilimize yerleştirmişizdir..
hani bir söz vardır: (galatımeşhur, lügatıfasih"ten evlâdır = meşhur olmuş yerleşmiş yanlış; doğru mânâda kullanılan kelimeden daha makbuldür..) yani ahâlî, halk bir kelimeyi hangi mânâda kullanıyorsa, doğrusu odur.. öyle kabul etmek gerekir...
hülâsaikelâm, denecek odur ki, imam-hatip okullarını düz lise kabul ederek onlara daha etkin, daha müessir vazifeler yüklemek; normal ve faydalı bir değerlendirme sayılır..
neşriyat hayatına baktığımız zaman görüyoruz ki imam-hatip liselerinde türkçeyi iyi öğrenmiş gençler arasından pekçok şair, romancı, araştırmacı çıkmaktadır.. iyi konuşanlar, iyi yazanlar çıkmaktadır.. ilahiyat fakülteleri sayesinde yakın ve uzak tarihimizin mahsulü olan birçok değerli eserin yeni harflerle neşredilmekte olduğunu görüyoruz.. dinî, manevî ve sosyal ilimler sahasında birçok akademisyen yetişmektedir.. bunların alt yapısında imam-hatip liseleriyle ilâhiyat fakülteleri bulunmaktadır.. siyasî hayatımızda görülen güçlü hatiplerin çoğu imam-hatip ve ilâhiyat kökenliler arasından çıkmaktadır..
bu arada bir şey daha ilave etsek yerinde olur: imam-hatiplere ve düz liselere lâtince, grekçe, rusça, çince dillerini seçmeli ders olarak yerleştirmek lâzımdır...
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.