yüksek okul ve üniversitelere kaydedilecek öğrencileri seçme işi; hiç şüphesiz, milletimizin terakkî ve kalkınması için ehemmiyetli bir husustur.. ortaöğretimden, yani lise ve dengi okullardan mezun olan talebenin sayısı fazladır, yüksek öğretim kurumlarının kapasitesi ise sınırlıdır.. liseyi bitiren bütün çocuklarımızı üniversiteye yerleştirmeye fakülte ve yüksek okul kadroları müsait olmadığı için, ayrıca önümüzdeki yıllara ait meslek planlamasına uygun bulunmadığı için, her sene ortaöğretimi bitirenleri bir imtihana ve bir elemeye tâbî tutmak bir zaruret olarak 30-40 senedir devam ediyor.. her sene yüzbinlerce genç liseyi ve dengi okulları bitirmektedir.. en az her sene bir ile birbuçuk milyon arası bir gençlik kütlesini kolaylık ve toptancılık imkânı veren "test usulü" ile yapılan bir sınavdan geçirmekteyiz.. bu usulle yapılan sınav bize pratik bir kolaylık sağlamaktadır..
bu sebeple orta okul ve liselerde okuyan, ayrıca imtihan hazırlığı için dershanelere devam eden çocuklarımızı devamlı şekilde "test usulü"ne alıştırmaya çalışıyoruz.. içinde sadece tek bir şıkkı veya maddeyi doğru cevap olarak tesbit eden bu usulde geriye kalan 4 şık veya 4 madde yanlış cevap halinde tanzim edilmiş bulunmaktadır..
imtihan sorularını cevaplandırmaya çalışan öğrenci; bu yanlış cevapların mahiyetini ve doğruluk derecesini tayin etmek için, analiz etmek için, her soruya ait bu 4 adet yanlış cevabın konularını, ifadelerini, hükümlerini anlamak üzere zihin yorma faaliyetine girmektedir..
bu yanlış soruları hazırlayan branş öğretmenlerinin ve uzmanların, yanlışlıkları bizzat temin ve tesbit etmek üzere yaptıkları çalışma; doğru cevapları hazırlarken sarfettikleri enerjiden kat kat fazladır.. hani bir söz vardır: "bu kadar cehalet ancak tahsil ile mümkündür" (yani bu cehalete ulaşmak için hususi bir gayret ve tahsil gerekir) denir.. kara cahilin halini belirtebilmek için söylenmiştir.. işte test usulü imtihanlarda her suale ait 4 yanlışı tertiplemek için soru hazırlayıcının adetâ dokuz doğurması gerekmektedir.. yanlış cevabın unsurlarını bulup biraraya getirebilmek için hem biraz doğruluk süsü vermeye çalışacaksınız, hem de temelden veya detaydan işin içine karıştıracağınız yanlışları bu cevaba monte etmeye bakacaksınız.. yani her sualdeki beş cevabın dördünü (saçma – gerçeğe aykırı- karanlık) yakıştırmalarla inşa etmeye uğraşacaksınız..
bu açıklamalardan sonra test usulü sınavların asıl mahzuruna, asıl trajedisine gelebiliriz:
iki saat veya üç saat devam eden bir imtihan esnasında bir öğrenciye 150 test sorusu sorulduğunu farzedelim.. her soruda 4 adet yanlış cevap bulunduğuna göre.. bir öğrenci imtihan müddeti boyunca 600 adet yanlış bilgi üzerinde kafa yormak zorunda kalacak demektir.. bu yanlış bilgileri etüd etmek için kafasını zorlayacaktır.. doğru bilgilerle yanlış bilgiler birbirine karışacaktır.. yanlışla doğruyu harman etmeye alışmış bir kafa ile düzenli ve bilimsel bilgi taşımaya alışmış bir kafa uyuşamayacaktır.. gerek hazırlık safhasında, gerek bizzat imtihan esnasında (saçma ve gerçeğe aykırı) sözde hükümlerle boğuşmaya mecbur kalırsa bir öğrencinin; bu işin sonunda ağır yorgunluk ve sürmenaj rizikosuyla karşılaşması kaçınılmazdır..
onun için sevgili okuyucularım, ben şimdi derim ki; öğretici ve öğrenici olarak "aldatma esası"na dayalı bu test usulünü bir kere daha test edelim ve havanda su dövmeye benzer bu sistemle öğretmenlerimizi ve çocuklarımızı boşu boşuna yormaktan ve kafalaranı karıştırmaktan vazgeçelim..
bir kısım eğitimcilerin muhtemelen "üniversite kapısına yığılan öğrenci kafilelerini test usulünden başka hangi usulle bir elemeye tâbî tutabiliriz" diyeceğini tahmin edebiliriz..
almanyası, ingilteresi, japonyası hâttâ (güney koresi), ABDsi, ne yapıyorsa biz de onu yapalım diyorum…
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.