Vicdanlar, gözyaşı ve merhametten uzaklaştığı için… Küçücük hedefler ideal haline dönüştürüldüğü için…
Günü kurtarmak ''memleket sevdasına'' tevil edildiği için…
Koltuklar, arabalar, evler, elbiseler nicedir geçer akçe hükmünde sayıldığı için…
Kişi, fıtratından sapıp ''kendisi için istemediğini başkası için ister'' hale gelmeyi ''becerdiği'' için…
Ahlakın, başkalarına küfredildiğinde anlamından kaymayacağı düşünüldüğü ve hatta bazen ''gerçek ahlak'' hükmünde sayıldığı için…
Vatan, millet, aile, çocuk, aşk, kardeşlik gibi yüce kavram/nimetler gündelik çirkin siyasa masasına meze olarak peşkeş çekildiği için…
Ağlamak denen fıtrî yetenek terk edip gitti insanlığı…
Ağır ceza hakimi Reis Bey, merhameti idamlık bir suç olarak yorumladı. Sert, katı, ceberut bir hakim. Toplum düzenini asarak, keserek, empati kurmadan, anlayamadan sağlayabileceğine inandı. Ona göre, “Bir kötülüğün bürünmesi ihtimali olan masumluk maskesini kullanılmaz hale getirmek için bin masum feda edilmeli” idi, öyle de yaptı. Suçsuz bir gencin idamına karar verdi, kalemini kırdığı andan itibaren içine düştüğü buhran nedeniyle sorular ve sorgular arasında kaldı. Çünkü yağlı urgana gönderdiği gencin ruhu peşini bırakmadı. Otel odalarında yaşadı. Yalnız ve tuhaf bir adamdı. Trajik şekilde öldü.
“Mahkûm genç: Etmeyin Reis Bey, siz ağlayamazsınız! Ağlayabilseydiniz, anlayabilirdiniz!
Reis Bey: Siz de benim hakkımda hüküm veriyorsunuz.
Mahkûm genç: Bir kere de ben vereyim Reis Bey; hem de sehpadan, tepeden en yüksek kürsüden hüküm vereyim... Siz merhametten, acıma duygusundan, yalnız kötülük doğacağına inanmışsınız. Yerinde haklısınız. Fakat ondan ne büyük iyilik doğacağını unuttuğunuz için, en büyük hakkı kaybediyorsunuz. Rahmet kaldırılmış sizin kalbinizden... Buz çölünde yol alıyorsunuz! Reis Bey! Mühürlü kalbinizin açılmasını dilerim, Allah sizi de arındırsın…”
Ağlayabilirsiniz şimdi…
Anlayabilmek, anladığınızı anlatabilmek, anlatabildiklerinizle bir soru işaretini daha bertaraf edebilmek için…
Üstad Necip Fazıl''ın Reis Bey''i ile ağlayabilirsiniz, Nevzat Çelik''in ''Şafak Türküsü'' ile de…
''Reis Bey, ağlayabilseydiniz, anlayabilirdiniz'' tiradı ile de, ''Beni burada arama anne/ kapıda adımı sorma/saçlarına yıldız düşmüş/ Koparma anne/ Ağlama'' dizeleriyle de…
Ne kaybedersiniz?
Kazanacağınız, kaybedeceğinizden daha değerli olacaksa…
Korkmayın ağlamaktan…
Ağlayandan korktuğunuz kadar…
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.