Ölememek...
Özcan ÜnlüYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 03/12/2010, Cuma • Yeni Şafak Haber Merkezi
Orada, öylece yatıyor. Taş kesilmiş. Ölemiyor.
Emaneten verilmiş her nefeste Sabra''nın, Şatilla''nın, Gazze''nin, Ramallah''ın kokusu var.
Her nefesi bir ıstırap…
Yakarıyor Yaratıcısına. Almıyor.
Çünkü dünyada da ödemesi gereken büyük, derin hesapları var…
Alnına silah dayayıp katlettiği iki masum bebenin, kar-kış demeden onlarca yıldır yaşadığı evinden katilleri eşliğinde yaka paça kapı dışarı ettirdiği annelerin, sapan taşlarını tanklara ayarladığı için üzerine fosfor bombası yağdırılan çocukların, kendi toprağında özgür yaşama hakkı elinden alındığı için sadece beddua edebilen babaların hesabını dünyada da ödemesi gerekiyor.
Her nefesine ölümün acı zehri katıldığı ve ölümün ''tek gerçek'' olduğu bilinci ona ve çıyanlarına ders olsun diye uzatılıyor dünya sürgünü…
O, yani Şaron, yani Beyrut Kasabı, yani cellat…
Nerden bilir, ölümün ancak bir hal değişmesinden ibaret olduğunu.
Ruhun cesetten ayrıldıktan sonra ya azap görmek veya sonsuz nimete kavuşmak için bâki kalacağını…
Bilse, cenneti cebinde bilme cinnetinden sıyırıp kendini, şeytana teslim eder miydi ruhunu…
Ölümü hayatın bir parçası olarak bilme ilmini öğretmedikleri için ölemiyor…
Ya da öğrenmediği için…
“Ben öldüğüm an ''öldü'' değil, şöyle deyin/ Ölmüştü dirildi, geldi, dost aldı o dem” diyebilir mi aynaya bakarak, kendi yüzüne bile…
Can kuşunu kafesten kurtarmak isteyen biri, bunca sevebilir mi dünya kafesini.
Can alıcı batırdı mı ense köküne kılıcı, can havliyle bağırması bile fayda etmiyor işte.
Kılıç ensede, ölüm kokulu nefes dilinde, donup kalması ondan…
Zulümden bunalan halkları gördük, tabut bulamayan cesetlerin üzerinde sabahlayan anneleri, babaları...
Çocukları gördük, acıdan kavrulmuş böğürlerinde şarapnel hışırtılarıyla...
Evsizleri gördük, mukavva kutusu bile çok görülmüş anne-babayı…
Hırsları gördük, makamları gördük, siyaseti gördük, meclisleri gördük...
Yaşlıları gördük, ömürlerini iğne deliğinden geçirmekle meşguldüler...
“Bugün git, bir zamanda gene gel” diyenleri gördük, istedikleri ikinci zamanları da dolmuş olduğu halde zaman dilenenleri de…
Ölümü hak etmediği için ölemeyen adam, hesabı iyi yapılmış gitme anında bile tutuluyorsa hâlâ dünyada, bu şaşkınlığın bir ders olması gerekiyor aynı yolu tercih edenlere…
“Can çatır çatır çıkar damardan”…
Ama çıkmaz bazen ölüme bile yakıştırılmayanların bedeninden…
Tıpkı onun gibi, ona benzeyenler gibi…
Vesselam.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.