Meşruiyet: AB ile Türkiye

Bir Cumhurbaşkanlığı seçimi yazısı okumaya daha tahammülünüz kalmış mıdır bilmiyorum ama, zaten olasılık hesaplarına girişecek, ''benim adayım şudur'' diyecek ya da bulunduğum mekan ve rakımdan manzaranın nasıl göründüğünü, kamuoyunun yüksek menfaatleri uğruna betimlemeye çalışacak değilim. Üstüne bahis açılmadığı kalmış bir konu bu çünkü ve Başbakan''ın “yorum yok” taktiğiyle yürüttüğü uzman halkla ilişkiler stratejisi sayesinde, aylardır dolup dolup boşalan yazar sütunlarından da “beklemedeyiz” ötesinde sonuca dair somut bir tek cümle çıkabilmiş değil halihazırda.

Hem zaten bu mevzudan daha çekeceği olduğunu tahmin ettiğim vatandaşa, bir de ben daral getirtmek istemem doğrusu.

Cumhurbaşkanlığı seçimleri der demez, fazla tekrarlanmaktan düşünce ve idrakinize sızmasını engelleyemediğiniz için aynı anda aklınıza düşen “meşruiyet” söylemi beni ilgilendiren. Tıpkı “irtica” gibi, tanımı “tandans”ınızın açısına göre çeşitlilik gösterebilecek muallak bir kavram meşruiyet.

Yolsuzluk yapanlara, ekonomiyi yüzyıl geriye götürenlere, hiçbir uluslararası başarıya imza atamayıp, canlı örneğini Sezer''de görebileceğiniz içe kapanmacı bir politika izleyen yönetimlere gösterilmeyen laik hassasiyetin, hükümet sözkonusu olduğunda tavan yapmasının da biricik müsebbibi.

Oysa iddia sahiplerinin “AK Parti bu 5 yıl içinde yapmadığı neyi yapacak da laiklik elden gidecek” sorusuna verilecek akılcı bir argümana sahip tek bir cevabı da yok ortalıkta. Hakeza, “Kimsenin kavram olarak karşı çıkmadığı laikliği elimizden kaçırmaya yetecek kadar korkunç olan heyula nedir?” ya da “Öyle iki kışkışla tası tarağı toplayıp tabanları yağlayacak kadar yüreksiz midir hem laiklik?” soruları da öyle..

Aslında herkesin çok iyi bildiği üzere mesele AK Parti değil, aslında laiklik falan da değil, mesele sistemin öteden bu yana dini göstergelere uyguladığı anti-demokratik tutumdan olaysız geçmiş beş yıla rağmen vazgeçmemekte direnmesi. Mesele, dine düşmanlık besleme gerekçesi olarak laikliğe en sağlam Cumhuriyet değeri olarak tutunulması meselesi.

Cumhurbaşkanlığı makamı için sarfedilen ''Son kale'' tanımının altında yatan da, rejim tehlikesi görmüş olmaktan değil, alışkanlığın konforundan müteşekkil bir feveran geleneği. Elbette, kendisini demokrasi vurgusundan ziyade cumhuriyet ülküsü üzerine inşa etmiş bir sistemde bütün bunlar olurken, halkın egemenliği bahsinden falan söz almak, en fazla romantik aydınlara, idealist düşünürlere özgü hezeyanlar dizgesi olarak kalacaktır.

Öyle de oluyor zaten.

Ama eloğlu, sizin dininize ve dolayısıyla dini değerlerini az çok sahiplenmiş toplumunuza koyduğunuz ilkesel ve siyasi mesafeyi falan pek de ciddiye almıyor. Kırk yıldır kapısında titreştiğiniz Avrupa, yalpalamadan ayakta duramayan Bulgaristan''a kapılarını ardına kadar açarken, ''laiklik'' adı altında varoluş savaşına döndürdüğünüz toplum değerlerini aşağılama gayretlerinizi bir taçla ödüllendireceğe falan da benzemiyor.

Daha geçtiğimiz günlerde Merkel''in “Havada bulut, Türkiye sen AB''yi unut” yollu açıklamaları, konuyu getirip Hıristiyan Birliği''ne bağlaması, bırakın Türkiye''nin AB üyeliğini, ülkesindeki Mağripli Müslümanlara bile “illallah” ettirmiş bulunan Sarkozy''nin Fransa''ya Cumhurbaşkanı olma ihtimalinin bu kadar kuvvetlenmesi, o kapıyı daha çok tıklatacağımızın haberini veriyor ne de olsa.

Nasyonalizm dalgasının kabara kabara içine aldığı Avrupa''ya, “Nayıırrr biz Müslümanız ama Müslümanları hiç sevmeyiz, Cumhuriyet, laiklik değerlerinin ateşini siz yaktınız ama bakın biz de onları cansiparane koruyup gözetiyoruz” demek, Avrupalıları merhamete getirmeye yetmeyecek gibi görünüyor yani.

Durumdan memnun kalmayanların, züğürt tesellisine sığınıp AB''yi reddetmiş olan Norveç örneğinden söz alması, haksızlığa uğramış ama sesini çıkaramamışların mırıltı desibeline düşmüş söylenmeleriyle ''Oysa biz AB''yi çok sevmiştik'' şekvaları durumu değiştirmiyor.

Yönetmek ve yönetilmek için belirli birtakım kıstaslar belirlemek ama işine gelmediğinde o kıstasların anlam ve içeriğinde tashihler yapmak, Cumhuriyet ve demokrasi değerlerini öve öve bitirememek ama o değerler çıkarlara halel getireceği anda sihirbazlık numaralarıyla ağız değiştirmeye başlamak. Sorun bu.

Avrupa Birliği''ni sözünü tutmamakla suçlamaya kalkışacaklar, “ama bütün kriterleri yerine getirdik” diye vahlanmaya başlayacaklar, Cumhuriyet ve demokrasiyi sadece kendine ve kendi için isteme sorunsalına ve AK Parti ya da bir başkası için telaffuz edilen ''meşruiyet'' adı altında yürütülen çıkar politikalarına bir baksınlar… Bakalım neler görecekler…