Ordumuz sağolsun

Bundan yaklaşık beş ay önce, sabık Olağanüstü Hal Bölge Komutanı Necati Özgen''in, konuk olduğu Ankara Kulisi programında herkese “girişecek” gibi konuşmasını, bir hata eyleyip kendisine soru sormaya cüret edebilmiş gazetecilere, “canımı sıkmayın, kafa göz dalarım” mimikleriyle cevap verişini izlerken, “hakikaten bu askeri okullarda ne öğretilir?”, “nasıl bir eğitim sistemi insanları üstünlük vehmine düşürebilir; dişleri uzayan, tırnaklarını birer birer çıkartıp avının üstüne atılmaya hazırlanan bir korku unsuruna dönüştürebilir?” sorusu geçmişti kafamdan.

Emekli Paşa''nın o programda sarfettiği “Güneydoğu''da profesyonel orduyla olmaz” sözünden kastı, asimetrik savaş ya da JİTEM''in karanlık yöntemleri miydi, bilemedim.

Ama, gayet somut şekilde görünür olan bir şey vardı ki; o “iç ve dış düşman” algısı, o kendi kutsallığından emin olma hali, o “vatanı en iyi biz severiz” duygusu, kesinkes şizofreni testini gereksinirdi. O nasıl bir özgüven hipertrofisiydi ki, yasadışı mücadeleyi bile kendine hak görebiliyordu. Nitekim, Ergenekon''daki de aynı hipertrofinin izdüşümüydü.

Bunu yazıya da dökmüştüm hatta.

Askerin özgüvenindeki orantısız yüksekliği müteaddit tecrübelerle biliyoruz velhasıl.

Gelgelelim son olayda, bir teğmen, nöbette uyuyakalmış bir erin eline, cezalandırma/yola getirme/adam etme yöntemi olarak pimi çıkarılmış, bırakırsan patlayacak bir bomba verebilmiş ve onu diğer erlerin arasına salıverebilmişse, sonuç itibariyle o bomba patlayıp dört er oracıkta hayatını kaybetmişse ve buna da “fırsat eğitimi” açıklaması getirilebilmişse… O aşırıya kaçmış özgüvenin de, o ego patlamalarına sebebiyet veren eğitim sisteminin de konuşulması gerekiyor, demektir.

Nasıl adlandıracağız şimdi o ölümleri? “Eğitim zayiatı” olarak mı? Zayiatı dört tane can olan bir eğitimde bir yanlışlık olmalı, değil mi?

Lutfen hiç kimse “TSK''yı yıpratıyorlar” retoriğine sarılmasın. Kalkıp da, “münferittir, askeri okullarda eğitim şartları zor, aşılanan ego yüksek. Kimisi benliği yaralanarak çıkıyor zor koşullardan, psikolojisi bozuluyor” aklamasına hele hiç.

Dağlıca ve Aktütün''ün hesabı sorulmayan, sabık Paşaları Ergenekon bağlantıları bir bir ortaya çıktığı halde ellerini kollarını sallayarak ortalıkta gezebilen bir ordunun, mensupları nezdinde sadizm lüksü her zaman bakidir.

Hele hele ucu orduya dokunacak bir gerçektense yalan yazmayı tercih eden bir medya, “TSK gözbebeğimizdir” diyen bir sivil bürokrasi ve siyaset geleneği varsa, herhangi tür bir aşırılık sıradan “askeri uygulamalar” haline bile gelebilir.

Erkeklerin ömür billah anlata anlata bitiremedikleri “askerlik anıları”nı bir dinleyin, ya dünyanın en sert komutanının dayakçı kişiliği üzerine yakası açılmadık bilgiler edinirsiniz ya da askerlikteki aşağılayıcı terbiye etme yöntemlerine maruz kalmanın mahcubiyetiyle mizahı birleştiren, şimdi saygın işi gücü olan adamların nasıl sabrettiğine şaşarsınız.

Elbette, bir askeri eğitim sistemi, sivil olana oranla daha fazla emir-komuta, daha yüksek disiplin içermeli, çizgisi daha belirgin ve kati kurallarla çevrili olmalı, buna kimsenin itirazı olmaz.

Ama emri altındaki askerin eline pimi çekilmiş bombayı veren teğmen örneğinin, ne ilk ne de son olmadığını, ortaya çıkmamış belki yüzlerce örnekten ürkerek beklediğimizi hepimiz pekala biliyoruz.

Eminim ki, asker tayfasının çoğusu, bunun sadece biraz aşırıya kaçmış bir terbiye metodu olduğunu düşünüyor. İddia ederim ki çoğusu sadistliği, had aşmayı kabahat saymıyor, sadece ölüme sebebiyet vermeyi bir tür “tedbirsizlik” olarak kodluyor.

Arada da işte böyle can alabilecek kadar fütursuzlaşabilenler, vatanı sevmeyi en iyi kendileri bildiği için darbe planlarıyla seçilmişleri indirmeyi tasarlayabilenler, “Güneydoğu''ya düzenli ordu değli, amatör ruh gerekir” diye düşünebilecek, üstelik bunu ekranlarda ifade edebilecek kadar kendini imtiyazlı hissedenler çıkabiliyor.

Ne ilginçtir, kimseden de hesap sorulmuyor.

Sorulmasın, yeter ki ordumuz sağolsun. Değil mi?