Aşk ve ölümün tadı

Aşktan beklenen vuslat değil mi? Bu dünyada asla gerçekleşmeyeceği bilinen vuslat.. çünkü gerçekleştiği düşünülen o gizemli, bilinmez ânın içindeyken bile, ulaşılmazlığı hissedilen ân.. çünkü burada birdenbire herşeyin nisbîleştiği farkedilir: ben kimim, durumları ortaya çıkar: ben bensem, sen kimsin sorusu bir yerlerde burgulanır. Vuslat, insana birdenbire faniliğini hatırlatmaya başlar. Oysa bir önceki ân içinde herşey ebedîleşmiş gibi görünmüyor muydu? Ama her şey, birdenbire kayıp gitmiş, yokluğa karışmıştır. İstenen elbette böyle kolayca akıp gidecek bir ân değildi. İstenen, o ânın süreklilik kazanmasıydı. Demek ki, vuslata erdiğini düşünen kişi, o gizemli ânın esrikliğini yaşamış olsa bile, teslim etmek zorunda kalıyor ki, her şey bir yalandan ibaretmiş. Vuslatı bir kez daha yaşasa, sonra bir kez daha, bir kez daha yaşasa, her defasında, hep aynı kanmazlık, yarım bırakılmışlık, ortada kalmışlık hissi, kişinin yakasını asla bırakmıyor ve o ânın ebedî kılınması bir türlü başarılamıyor. O zaman anlaşılıyor ki, bu dünyada yaşanan vuslat, bu nisbî vuslat, ancak mutlaka izafe edilebildiği takdirde ebedîleşebilir. Ve âşığın hedefi de, vuslat ânını süreklileştirmektir! Ancak bu eylemin, aslında kendisinin nisbî bir varlık olduğu kabul edilen bu yeryüzünde gerçekleştirilebilmesi imkân dışında bulunur.

O köylünün sözünü başka bir vesileyle hatırlamış mıydık? "Oğlan ister, kızı vermezler, âşık olur!" diyordu. Çünkü aşk eylemi, daima biraz uzakta duran, biraz ulaşılmaz olan, ama daima vuslatı istenen nesneye yöneliktir. Elimizin altında duran bir şeye âşık olmamız için sebep yoktur. Elimizin altında bulundurduğumuz nesne, kendisine ulaşabilmemiz için bizden yaratıcı hamlelerde bulunmamızı gerektirmez: o zaten elimizin altındadır.

Günümüz dünyasında aşk eyleminin bunca karmaşık bir hal alması ve bunca anlaşılmaz bir olgu sayılması, biraz da, bu, vuslatın bir yandan hemen daima el altında bulunuyor gibi durmasına rağmen, bir yandan da ona asla erişilememiş olunması gerçeği ile ilintili olmalıdır. Bu, vuslatsa niçin ebedî değil ve bu, vuslat değilse, peki vuslat ne? Nerede? Günümüz insanı, belki de farkında olmadan bu sorunun burgacıyla sersemliyor. Vuslatı nerede bulacağını, ona nerde erişeceğini soruyor, fakat ne cevabını bulabiliyor, ne sorgunun etkisinden kaçınabiliyor.

Onun talihsizliği, bir yandan da, kendisine ölümü unutturan bir kentsel ortamın içinde yaşıyor olmasından ileri geliyor. Aşk eylemi, çünkü, bir yandan hayata ilişkin bir konumda bulunuyorken, o, bir yandan da ölüme atıfta bulunmaktadır. Ölüme atıfta bulunuyor, çünkü vuslat, mutlak vuslat ancak ölümle, ölüm halinde gerçekleşebilecektir. Aklı bu gerçeği reddetse bile, bilinci (veya bilinçaltı) ona asıl vuslatın, mutlak vuslatın, herşeyin mutlak''a göre biçim aldığı mutlak hakikat âleminde gerçekleşeceğini fısıldayıp duruyor. Her ne kadar bu yeryüzünde vuslatın yaşandığı ân içinde geçici olanla ebedî olanın, ölümle hayatın, kanmazlıkla doyumun çelişkileri birbiri ardına yaşanıyor olsa da, bu çelişkilerin âhengine ancak mutlak âlemde ulaşılabileceği hissi kendini ifşa edip duruyor. Her vuslatta bu yüzden belki biraz da ölüm tadı vardır: hayatın tadıyla eşleşmiş olarak..