Derin bekleyiş

Ne derin bir hüzün ve ne derin bir bekleyiştir o!

Alın cama dayalı, burun belki biraz cama bastırılmış, gözler meçhul bir hedefe kilitli, kirpikler takma kirpik kadar sabit ve cansız: beklenen orada, gözün takılı kaldığı o meçhul noktada tebellür edecektir. Artık ne yeme içme vardır ona, ne soluk alıp verme, ne yürek çırpıntısı, ne damarda dolaşan kan.. hiçbir şey.. hiçbir şey yoktur. Tahayyül edin o bir çift gözün dikili durduğu yerden çıkması beklenen gizemli konuğu: o, oradan çıkacak ve bekleyenin gözünü aydınlatacak! Parmaklar demir kafesin korkuluğuna kenetlenmiştir. Parmaklar, demir kafesin parmaklığını ezip bükmeyi, önünde engel olan o parmaklığı ezip geçmeyi düşünmüyor; oraya kenetlenmiş, oraya kenetlenmiş olarak dünyayı unutmuş, dünyayı umursamaz olarak orada, öylece, kımıldamadan, titremeden, dahası bir yerden sonra beklemesini de unutmuş olarak o kör noktaya bakıyor.

Artık o merdivenli sokaklar da yok orada...

Eğer onlardan birini bulaydı, eskiden, çok eskiden, çocukluğundan arta kalan unutulmuş, sararmış bir zaman diliminin içinde, onlardan birinin basamağına oturur, yanaklarını avuçlarının arasına alır, bir yandan gelip geçenleri seyrederken, bir yandan da hülyalara dalardı. Acaba neydi hülyaları? Bunu bilmeye imkân var mı? Amaçsız düşünceler, başıboş hayaller –her biri onu derin düşüncelere, derin hüzne gark eden hayaller... Böylece yok yere ağlayabilirdi. Görmediği, tanımadığı sevgililerin ardından gözyaşı dökebilirdi.

Görmediği? Bilmediği? Öyle mi?

Onu ya da onları görüp bilse ne değişirdi ki! Onlara duyduğu sevgide gıdım değişme olur muydu?

Bekliyordu işte.

Biri konuşacaktı.

Özgürlüğün dayanılmaz cazibesinden, özgürlüğün insanı nasıl da verimli bir yalnızlığın ortasına terk ettiğinden, onu en umutsuz görünen bir yerde bile dengede tutmayı, dengede kalmayı başarmasından bahsedecekti.

Bir gün biri konuştu. Denizin ortasındaydı. Başında deve dikeninden örülmüş bir taç taşıyordu. Sırtındaysa toprak renginde maki dikeninden örülmüş bir çul... İçaçıcı işlerden konuşmuyordu. Ölümden ve duvarlardan, karanlıktan ve kuraklıktan bahsediyor, kendini övmek için döşünü yumrukluyor, yerlere yuvarlanıyordu...

Bir gün bir başkası daha konuştu. O da denizin ortasından yükselen bir kaidenin üstünde dikelmişti. Denizin ufka açılan uçsuz bucaksızlığını işaret ederek kıyıda toplananları oraya, ufkun kızıla boyanmış dayanılmaz güzelliğine, oradan öteye yol bulan uçsuz bucaksız insan özgürlüğüne davet ediyordu. İnsanın emaneti onun eline özgürlük marifetiyle verilmiştir, diyordu.

Her iki davete arka çıkanlar birikiyordu kıyıda.

Boğulmak ya da ufkun ötesine geçmek üzere...

Derin bekleyiş buydu...

Derin bekleyişin içine gömülmüşlerdi...