Geçmişten gelen gece

Birden içim üşüyor. Titriyorum. Güz gecesinin serin havası sırtımı yalıyor. Gökyüzü milyarlarca yıldızla döşenmiş. Yedi fenerli Süreyya da orada.. yerini almış…

Derviş, kentin merkez alanında.. birden cezbeye düşüp “Allah!” diye haykırıyor. Kendi ekseninde şöyle bir dönüyor. Eteğinin rüzgârı kenti yalıyor. Kent ırgalanıyor. Dalgaların üstünde bir gemi.. belki o gemi ben''imdir.. dönüşün ahengiyle yalpa vuruyor..

Deniz tüm kabuklarını sahile taşıyor. Alttan, daha alttan, yalpalanmanın etkisiyle deniz kendi geçmiş mevsimlerini de kıyıya sürüklüyor.

Boğaz, birden Kızıldeniz oluyor. Ve Musa aleyhisselam.. arkasında kavmi.. Kızıldeniz''in kızıla çalan suları iki yana açılıyor.. dersin ki, Kızıldeniz''in iki yanındaki kıyıya doğru sürüklenmesinden meydana gelen dalgalanma, dervişin eteğinin uçuşmasıyla aynı tınıda titreşiyor..

Musa aleyhisselamın kavmi Kızıldeniz''in karşı kıyısında son ayağını da karaya bastığı anda, sahilin iki yanına doğru kabarmış olan sular bir tsunami etkisiyle üst üste dalgalar halinde yeniden denize doğru koşuyor..

Vay Firavun''un haline!

Kentimizin uluları o alanda toplanmıştır.

Bütün üflemeli çalgılar korosu birden göğün ulu tavanına doğru yükselmeye başlıyor. Derken trampetler…

Davulcu Hasan''ın, Karayılan''ın ve Maraşlı Abdal Halil Ağa''nın davulları gümbürdüyor…

Buradan sahur vaktinin geldiğini çıkarsayabiliriz…

Kimsenin acelesi yok. Her şey kendi olağan temposunda…

Ancak bu tempo kendi içinde helecanlı… Gezegenden gezegene aynı titreşim savruluyor. Yetmişbin kanatlı, her kanadı yetmişbin renge boyanmış melekler bir gezegenden ötekine, yeryüzünden devşirdikleri kut''u birbirinin kanadı üzerinden devrediyor…

Hafız, kendi sesinin ahenginde helak oluyor.

Orda biri.. biri var orda.. kendi pişmanlığının hücumuna uğramış..

Şairin kaçırılmış denizlerini soluyor.. kaçırılmış denizlerde içinin yangınını denize üflüyor.. deniz, üflenen soluğun ateşiyle tutuşuyor..

Derler ki, o denizin kızıl rengi bu kavrulan ciğerdendir, onun bulanık suyu, bu yanan ciğerin lapalaşmış kıvamından oluşmuştur…

Tüm bunları hiçbir tarih kitabı yazmaz, söylemez. Bunlar, o kavrulan ciğerlerin üstüne nakşedilmiştir ve insanlık o hattı o ciğerin üstünden sökmeye çalışır, eğer kendi de aynı yangının közüyle kavrulmasını becerebiliyorsa…

İmsak yaklaşıyor…

O arada kısacık bir vaktin süresi yaşanır.

O vakti uzatmak isteyen o yanık kullardan biri şöyle ferman eder:

Söyleyin güneşe bugün doğmasın!

Ferman, bir gezegenden ötekine dalgalanır:

Aman, doğmasın feryatlarıyla…

Kulun ricası güneşin kulağına ulaşır ve güneş, o gün, doğma vaktini geciktirir.. kulun doyasıya tapınmasına kendi diliyle katılmak için…