Mutabakat meselesi

Bir problem görmezlikten gelinerek, göz ardı edilerek çözümlenmiş olur mu? Problem yok sayılarak çözüm sağlanır mı?

Bu ülkede, problemi görmemek suretiyle onu yok edeceğini düşünen bir zihniyet uzun yıllar ülkenin siyasetine egemen oldu.

Problemi yok saymanın çeşitli yolları vardır. Bu ülkede onların nerdeyse hepsi denendi.

Bazen denildi ki, Türk''ün Türk''ten başka dostu yoktur.

Bazen denildi ki, dünya bizim düşmanımızdır. Araplar, Ruslar, Rumlar, Yahudiler bize düşmandır.

Bazen düşmanlar ikiye ayrıldı: iç düşmanlar, dış düşmanlar... Dış düşmanlar Türk adını taşıyan kesimin dışında kim varsa onlar... İç düşmanlarsa ikiye bölünerek düşünülen bu ülkenin yurttaşları...

Eğer dış düşman bulmakta zorlanılmışsa, iç düşman ilân edilme yoluna gidilmiştir. İç düşmanlar daima yedekte tutulmuştur... Ne zaman dış düşman bulmakta zorlanılmışsa o zaman iç düşman faktörüne başvurulmuştur. Bunlar yerine göre Ermeni, yerine göre Kürt olarak nöbetleşe devreye sokulmuştur. Üstelik onların “dış uzantıları” bu söylemin “inandırıcılığına” delil getirilmiştir. Bunların hiçbiri hazır değilse, o zaman demirbaş öcü olarak daima hazır bekleyen “irtica” tehdidi öne çıkartılmıştır.

Bütün bu düşmanlıklar ülkenin bölüneceği paranoyası ile desteklenmiştir.

Bütün bunların sebebi neydi?

Bütün bunlar vesayet düzenini sağlama alma ve onu devam ettirme adına devreye sokulmuştur.

Bütün bu “düşman faktörler” biz gidersek onlar gelir mülahazası ile yürürlükte tutulmuştur.

Bu yüzden de meseleler çözümsüz bırakılmıştır.

Biz gidersek onlar gelir. Onlar kim? Düşmanlarımız...

Biz gidersek ne olur? Cevap: ülke bölünür.

Bu argümanlar yıllar yılı öylesine çok konuşuldu, öylesine işlendi ki, ülkenin bölüneceği paranoyası yalnızca yurttaşların kafasındaki saplantılar halinde kalmadı; bunlar ülkeyi yöneten insanların kafasında da yer etti...

Şimdi hâlâ bazı kafalar aynı saplantının tutsağı olarak boy gösterebiliyor.

Kürt sorununu görmezden gelmek için Kürt varlığını reddetmek isteyenlerin iddiası daha son yıllara kadar devam etti. Yalnızca Kürt halkı değil, onun dili de inkâr edildi, yok sayıldı. Bir zamanlar Kürt dili-nin olmadığı argümanına sarılan kafalar, bu sefer Kürtçe konuşulursa onun hangi ağzı esas alınır, bu durum Kürtlerin bölünmesine yol açar kabilinden sade suya tirit akla zarar iddialara sahip çıkmaya çalışıyor.

Paranoyanın tedavisinin zor olduğunu, belki imkânsız olduğunu, süreç istediğini bilmiyor değilim. Bir yandan paranoyanın sağaltılması ile uğraşılabilir; bu, anlaşılabilir bir durumdur. Fakat bilinmeli ki, tedavi, hastanın saplantılarına göre yürütülmek istenirse, korkarım orada bir kısır döngünün içine düşülür.

Siyasal çözüm için mutabakat arayışına teşebbüs etmek elbette isabetlidir. Fakat işbirliği yapılacaklar arasında paranoidler de yer alıyorsa o takdirde belli bir tuzağa düşme ihtimali gözden kaçırılmamalıdır. Paranoidin muhakemesi kendi iç dünyasının gerçeklerine göre tutarlı görünebilir; fakat bu muhakeme tarzının dış dünyada tekabül ettiği bir gerçeklik yoktur. Mutabakat sağlama çabasının boşa çıkması tam da bu noktada ortaya çıkar.