Hoşgeldin "gavurcuğum"

Peşinen bir fesüphanallah çekin de, ''modern zamanlar'' akıllısının şaşkaloz ''ifadesini'' şuracığa nakledeyim: "Ulusumuza, ülkemize ve dinimize şeref bahşedecek olan Papa 16. Benediktus Hazretlerine o ulus, o ülke ve o din adına ''hoşgeldiniz'' diyoruz."

Bu da nesi demeyin. Hürriyet yazarının Papa''ya seciyesiz "hoşgeldin"i aynen böyle işte. Anlayacağınız, ortalıktan utanma çekilmiş de bizim haberimiz yok!

Hadi''nin zirzop haline bakar mısınız: Çok meraklı olduğu AB uğruna, önüne çıkana (hesapta) ''şaplağı'' indiriyor da, Avrupa kapılarının ''o ulusun'' yüzüne ''şırraaak'' diye kapatılmasını isteyen Papa''ya "hoş geldin" ''naat''ı okuyor.

Diyelim ki, ev sahibi ayaklarına rüşvet-i kelam ediyor; lakin, "dinimize şeref bahşedecek olan Papa" ne demek oluyor? Ne tuhaf şeref telakkisi, nasıl bir hoppalıktır bu?

Biliyorum, bin bir çeşit şeref telakkisi var. Mesela, Ebu Süfyan''a savaştan kaçtığı için, "Senin şerefin nerde kaldı?" denildiğinde, "Benim şerefim develerimin sırtında" cevabını vermişti. Papa''nın, en galiz saygısızlığı yaptığı dine şeref ''bahşedebileceğini'' dillendiren bir insanın, şerefini nerde taşıdığını bilemem ama bunun en azından taşınan bir ''şey'' olduğu kesin.

Evvelâ, kendisine şeref verilebilecek hiçbir din yoktur. Sadece her dinin şerefsiz ''müntesipleri'' vardır. Çünkü din şekil, madde, mekan, beyzbol sopası veya bir toprak parçası değildir.

Yazının başında "dinimize şeref bahşedecek Papa" falan diyerek ''hacetini'' yapıyorsun, devamında da kırk dereden getirdiğin sersemsepet lakırdılarla temizlemeye çalışıyorsun. Bir de, "Ben çok dinli ve çok ufuklu bir İmparatorluğun çok onurlu mirasçısıyım" diyerek kurum kurum kuruluyorsun!

"Çok dinli" diye nitelendirdiğin İmparatorluk, yegane din olarak İslam''ı kabul etmiştir. Senin övündüğün şey; İslam''ın diğer dinler için gözettiği hak, hukuk ve merhametin ifadesidir. Övündüğün şeyi bile bilmiyorsun ben sana ne diyeyim?

Müstağrip kafaların fehmedebileceğini hiç sanmam ama merhamet konusunda İmparatorluğun anlam kodlarına dair bir örnek vermek isterim.

İstanbul''un fethi sırasında Abdülvedûd Sultan ile ilgili bir efsane rivayet edilir. Evliya Çelebi''ye göre fethin 53 gün uzamasının müsebbibi, "Gavurcuklarıma dokunmayın!" diyerek fethe gönül koyan bu veliymiş. Bediüzzaman, "Mektubat"ında, meczup dediği bu veliyi Cibali Baba adıyla ele alır ve Akşemseddin''in, "Ya Rabbi! Ya benim canımı al, ya onun!" duasının kabul edilmesi sonucunda fethin gerçekleştiğini söyler.

Reşat Ekrem Koçu bu efsaneyi, "Bizans mukavemetini de meczup bir Müslüman dervişe maletmek isteyen mutaassıp bir heyecanın mahsulü…" olarak değerlendirir. Meselenin püf noktası tam da buradadır. "İki alem elimde darı tanesi" diyen gönüller ummanından halkın nasibine düşen özgüvenin ifadesidir bu. (Reşat Ekrem bile tam anlayamamış, Hadicik ne yapsın!)

Efsane işte, deyip geçmeyin. Berat Demirci''nin ifadesiyle, "Efsaneler bir kültürün hakiki şifresidir." Mezkur konuyu bütün veçheleriyle ve olağanüstü vukufiyetle ele alan Berat Demirci, "Hançerimizdeki Harita" adlı deneme kitabında, "Sultanın da fethi müteakip Bizans ahalisine karşı geliştirdiği tavır, ''gavurcuklarım'' muamelesinin hukuken tescili olmuştur." der.

Biz gavuru gavur bilip Kurtuluş savaşında olduğu gibi yeri geldiğinde ''sittir'' çekeriz. Konuğumuz gavur da olsa, ''hoşgeldin'' deriz.