Özkasnak da "Yeni Şafak" diyebilir...

Hayretimi, "Sedat Ergin, bu tartışmada, Ertuğrul Özkök''ün yalan yazmadığını ispat için yırtındı, kendini parçaladı; buna karşılık, doğrudan şahsına yönelik ''yalakalık'' ve ''muhbirlik'' ithamlarını sineye çekti, sesini çıkartmadı" sözleriyle aktardığım bir dost, "Demek ki sen de atlayabiliyorsun" dedi ve Hürriyet Ankara temsilcisinin "Paşa hatırlamıyor" yazısının son paragrafını işaret etti...

Yazı şöyle bitiyor: "Son bir nokta... Bu satırların yazarı, o dönemde köşe yazılarında Refahyol hükümetine muhalefet etmiş, 28 Şubat sürecine de destek vermiş biridir. Cumhuriyet''e gönül vermiş biri olarak o gün doğru yaptığına bugün de inanmaktadır..." Dostum, bu paragrafın, Özkasnak Paşa''nın ithamlarına cevap olarak yazıldığı kanaatinde. Yani, Hürriyet mensubu, "Biz o günlerde ne yapmışsak ''Cumhuriyet sevgisi'' ile yaptık, süreç neyi gerektiriyorsa ona uyduk; bizi ayıplama Paşa" demek istiyormuş...

Yabana atılmayacak bir yaklaşım.

Medyadaki ilişkileri bozan, medya mensuplarını ''sahibinin sesi'' durumuna, yöneticiler ve yazarları ''emireri'' konumuna getiren bir etkisi de oldu 28 Şubat''ın... Büyük parçası karşı tarafta kalacak biçimde ikiye bölünüverdi medya. O döneme kadar gazetelerdeki fotoğraflarına bakıp ''adam'' sanılan niceleri, göze girmek için, olmadık şaklabanlıklar yaptılar!

Ben bunu kendi özelimde de yaşadım... Yakın zamanlara kadar çoğu günlerimizi birlikte geçirdiğimiz tipler yanımdan kaçmaya başladılar. Ben şahsen o davranışı mahcubiyetlerine bağlamıştım; yüzümüze baktıklarında bizlerle ilgili fitneleri akıllarına geldiği için kaçtıklarını nereden bilebilirdim ki? 28 Şubat kahramanı ''gazeteciler'', tahmin ettiğim halde adını koymaya yüreğimin elvermediği bir işi daha becermişler: Muhbirlik...

"Bu da nereden çıktı" demeyeceğinizi biliyorum, ama yine de tekrarlayayım. 28 Şubat''ın ünlü simalarından emekli Tümg. Erol Özkasnak, Milliyet''e, "Benim kaynak soruşturması yaptığımı bugün iddia eden kalemler, o dönemde, Genelkurmay karargâhıyla çalışabilmek için askeri kaynaklı haber kırıntılarını bile manşet yaparak komutanlara yaranmaya çalışan, karargâh bir şey söylemeden haber kaynaklarını ihbar eden kalemlerdi" dedi. Haber kaynaklarını da ihbar ettiler, meslektaşlarını da... 28 Şubat''ta başlayıp hâlâ süren basına ''akreditasyon'' uygulaması, hiç kuşkunuz olmasın, ''28 Şubatçı medyatörler'' tarafından karargâha empoze edilmiştir...

Askerlere ''akreditasyon uygulaması'' aklını verenin şöyle dediğini duyar gibi oluyorum: "Siz de Washington''dan bilirsiniz Paşam, Beyaz Saray''a öyle her gazeteciyi almazlar; siz neden Cumhuriyet sevgisi olmayanları karargâhınıza alacakmışsınız ki?" Medyayı ikiye bölen uygulamanın bu tür akıllar üzerine başladığına emin olabilirsiniz...

Hiç unutmadığım olaylardan birini anlatmanın tam zamanı: O sıralar Ankara temsilcisi olduğum ve mensupları Genelkurmay''ın hiçbir faaliyetine çağrılmayan gazetenin arşivinde çalışırken telefonla arandığım söylendi. Kendisini, "Genelkurmay basın ve halkla ilişkiler dairesi başkanı kurmay albay Hüsnü Dağ" diye tanıtan muhatabım, bir kaç giriş cümlesinden sonra, ilk yapılacak faaliyete benim de katılmamı arzu ettiklerini bildirdi. Ambargo kalkıyor diye sevindiğim için etrafa duyurdum bu yeni gelişmeyi; herhalde araya yine birileri girmiş olmalı ki, "Kalktı" denmesine rağmen, o gün bugündür, ambargo acımasızca sürüyor...

Peki, bu işte ''28 Şubat medyatörlerinin parmağı'' olduğunu nereden çıkarıyorum? Bunun da bir hikâyesi var.

Devletin kapılarının yüzümüze kapandığı 28 Şubat sürecinde, yabancı misyonların ilgi ve takdiri hiç azalmadı. Başka gazetecilere yaptıkları muameleyi benden esirgemedi büyükelçilikler; sınırlı sayıda dâvetli çağrılan etkinliklere bile katıldım. Bu sebeple, ülkemizi ziyaret eden bir yabancı devlet başkanının katıldığı bir basınla tanışma toplantısına çağrılmamam çok dikkatimi çekti o günlerde... Soruşturunca ''gerçeği'' öğrendim: O sıralar ''yalakalık'' ve ''muhbirlik'' yapmaya kendini iyice alıştırmış bir Ankara temsilcisi, benim de çağrılacağımı duyunca, dâveti yapan ülkenin görevlisine, "O gelirse, benim gazetemin patronunu beklemeyin" demiş... Akıl vere vere, işi yabancılara ambargo uygulattırmaya kadar vardırdılar sizin anlayacağınız...

Demek ki, kendilerine sorulmadığı, talepte bulunulmadığı halde, meslekleri gereği görüştükleri kişilerden haber taşıyıp durmuşlar askerlere... Bir siyaset adamı düşünün... Karşısında oturanı sivil kıyafetli görüyor, mesleğinin gazetecilik olduğunu biliyor ve onunla ''yazılmaması kaydıyla'' fikir alış-verişinde bulunuyor... Gazeteci olarak hergün başımıza gelen olaylar bunlar... Ama, sırf ''yaranabilmek için'', kendilerine emanet edilmiş düşünceleri, hiç olmayacak yerlere taşıyabilmiş bazıları...

''28 Şubat medyatörleri'' kimdir, sadece bir-iki kişiden mi ibarettir?

Şu sıralar "Mahir Kaynak''ın 12 Mart anılarını" yayımlayan Yeni Şafak, Erol Özkasnak''ın 28 Şubat anılarına da pekâlâ tâlip olabilir... Dün yaranmak için önlerinde parende atanlar, yarın Çevik Bir ve Erol Özkasnak''ın seslerini kısarlarsa hiç şaşırmayacağım çünkü... Yeter ki, gerçekleri açığa çıkartan ifşaatlarda bulunsunlar; Yeni Şafak''ın sayfaları onlara da açıktır, bilsinler...